Skanda Purana — Prabhasa Khanda, Shloka 190
विकृतिं यांति पश्चात्ते कष्टं वध्या भवंति मे । पत्रेण पुष्पमात्रेण ओंकारेण शिवेन च । मुक्तिं याति नरो देव भवभक्तिं करोतु कः
vikṛtiṃ yāṃti paścātte kaṣṭaṃ vadhyā bhavaṃti me | patreṇa puṣpamātreṇa oṃkāreṇa śivena ca | muktiṃ yāti naro deva bhavabhaktiṃ karotu kaḥ
പിന്നീട് അവർ വികൃതിയിലേക്കു വീഴുന്നു; എനിക്ക് അവരെ അടക്കാൻ കഠിനമാകുകയും വധയോഗ്യരാകുകയും ചെയ്യുന്നു. എന്നാൽ ഹേ ദേവാ, ഒരു ഇല, ഒരു പുഷ്പം, ‘ഓം’കാരവും ‘ശിവ’ നാമവും മാത്രം കൊണ്ടും മനുഷ്യൻ മോക്ഷം പ്രാപിക്കുന്നു—അപ്പോൾ ഭവഭക്തി (സാംസാരികാസക്തി) ആരാണ് ചെയ്യുക?
Viṣṇu (continuing from preceding verse)
Tirtha: Vastrāpatha-kṣetra
Type: kshetra
Listener: Maheśvara (Śiva)
Scene: Viṣṇu speaks with a mix of concern and philosophical resignation: asuras become perverse and must be slain; juxtaposed is a humble devotee offering a single leaf and flower before a Śiva-liṅga, with the syllable Oṃ radiating above.
FAQs
Liberation is accessible through simple, sincere Śiva-bhakti—offering a leaf or flower and remembering Oṃ and Śiva—so one should not cling to saṃsāric attachment.
The teaching is embedded in the Vastrāpathakṣetra Māhātmya section of Prabhāsa Khaṇḍa.
Simple worship: offering a leaf (patra) or flower (puṣpa), and japa/remembrance of Oṃkāra and the name ‘Śiva’.