Skanda Purana — Prabhasa Khanda, Shloka 39
तस्मिञ्जले स्नानपरो नरो यदि संध्यां विधायानु करोति तर्पणम् । श्राद्धं पितॄणां च ददाति दक्षिणां भवोद्भवं पश्यति मुच्यते भवात्
tasmiñjale snānaparo naro yadi saṃdhyāṃ vidhāyānu karoti tarpaṇam | śrāddhaṃ pitṝṇāṃ ca dadāti dakṣiṇāṃ bhavodbhavaṃ paśyati mucyate bhavāt
ആ ജലത്തിൽ ഭക്തിപൂർവ്വം സ്നാനം ചെയ്യുന്ന മനുഷ്യൻ സന്ധ്യാവിധി നിർവഹിച്ചു പിന്നെ തർപ്പണം ചെയ്യുന്നു; പിതൃകൾക്കായി ശ്രാദ്ധം നടത്തി യഥോചിത ദക്ഷിണ നൽകുന്നു—അവൻ ഭവോദ്ഭവനെ ദർശിച്ച് സാംസാരിക ഭവത്തിൽ നിന്ന് മോചിതനാകുന്നു.
Sārasvata (inferred)
Tirtha: Svarṇarekhā-jala tīrtha (Vastrāpatha-kṣetra)
Type: ghat
Listener: Devī
Scene: A pilgrim at dawn in golden river-water performs snāna; then stands in sandhyā posture facing the sun; offers tarpaṇa with cupped hands; a śrāddha scene with brāhmaṇas receiving dakṣiṇā; finally, the pilgrim beholds a Śiva-liṅga or Śiva as Bhavodbhava, with a serene aura suggesting liberation.
FAQs
Pilgrimage becomes transformative when joined with daily dharma—sandhyā, ancestral offerings, and generosity—leading toward liberation.
The sacred waters associated with Vastrāpatha-kṣetra (within Prabhāsa Khaṇḍa).
Bathing in the tīrtha, performing sandhyā, offering tarpaṇa, conducting śrāddha for the Pitṛs, and giving dakṣiṇā.