Skanda Purana — Prabhasa Khanda, Shloka 37
यदा तु पञ्चत्वमुपैति काले कलेवरं स्कन्धकृतं नरैश्च । निरीक्ष्यमाणः सुरसुन्दरीभिः स नीयमानो मदविह्वलाभिः
yadā tu pañcatvamupaiti kāle kalevaraṃ skandhakṛtaṃ naraiśca | nirīkṣyamāṇaḥ surasundarībhiḥ sa nīyamāno madavihvalābhiḥ
കാലം വന്നപ്പോൾ അവൻ പഞ്ചത്വം (മരണം) പ്രാപിച്ച്, മനുഷ്യർ അവന്റെ ദേഹം തോളുകളിൽ ചുമന്ന് കൊണ്ടുപോകുമ്പോൾ, സുരസുന്ദരിമാർ അവനെ നോക്കി നിൽക്കും; ആനന്ദമദത്തിൽ വിഹ്വലമായ ആ ദിവ്യസുന്ദരികൾ അവനെ മുന്നോട്ട് നയിച്ചുകൊണ്ടുപോകും।
Unspecified in snippet (phalaśruti continuation)
Tirtha: Vastrāpatha-kṣetra / Prabhāsa sphere (implied)
Type: kshetra
Scene: A funeral procession carries the devotee’s body on a bier upon men’s shoulders; above, sura-sundarīs (apsaras) gaze and guide, their garments flowing, faces radiant with delighted urgency; the sky suggests an opening path to higher realms.
FAQs
A life anchored in sacred devotion culminates in an auspicious passage at death, attended by divine beings.
The implied setting is the sanctified Vastrāpathakṣetra praised in this māhātmya (Prabhāsa Khaṇḍa).
No direct rite is prescribed; the verse depicts the promised fruit (phala) of prior Śaiva practice.