Adhyaya 42

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि चण्डीशं देवमुत्तमम् । सोमेशादीशदिग्भागे धनुषां सप्तके स्थितम्

ഈശ്വരൻ അരുളിച്ചെയ്തു—ഹേ മഹാദേവീ! തുടർന്ന് ഉത്തമദേവനായ ചണ്ഡീശനെ സമീപിക്കണം; സോമേശനിൽ നിന്ന് ഈശാന (വടക്കുകിഴക്ക്) ദിശയിൽ ഏഴ് ധനുസ്സിന്റെ അകലത്തിൽ അവൻ സ്ഥിതിചെയ്യുന്നു।

Verse 2

दण्डपाणेस्तु भवनाद्दक्षिणे नातिदूरगम् । चंड्या प्रतिष्ठितं पूर्वं चण्डेनाराधितं ततः

ദണ്ഡപാണിയുടെ ഭവനത്തിന്റെ തെക്കുവശത്ത്, അത്ര ദൂരമല്ല—ഇത് മുൻപ് ചണ്ഡീ സ്ഥാപിച്ചതാണ്; തുടർന്ന് ചണ്ഡൻ അതിനെ ആരാധിച്ചു।

Verse 3

गणेन मम देवेशि तत्कृत्वा दुष्करं तपः । तेन चण्डेश्वरं लिंगं प्रख्यातं धरणीतले

ഹേ ദേവേശീ! എന്റെ ഗണൻ അവിടെ ദുഷ്കരമായ തപസ്സു ചെയ്തു; അതിനാൽ ആ ലിംഗം ഭൂമിയിൽ ‘ചണ്ഡേശ്വര’ എന്ന നാമത്തിൽ പ്രസിദ്ധമായി।

Verse 4

स्नापयेत्पयसा पूर्वं दध्ना घृतयुतेन च । मधुनेक्षुरसेनैव कुंकुमेन विलेपयेत्

ആദ്യം (ലിംഗത്തെ) പാലാൽ സ്നാപനം ചെയ്യണം; പിന്നെ നെയ്യ് ചേർത്ത തൈരാൽ; കൂടാതെ തേനും കരിമ്പിൻ നീരും കൊണ്ടും; കുങ്കുമം (കേശരം) കൊണ്ട് ലേപനം ചെയ്യണം।

Verse 5

कर्पूरोशीरमिश्रेण मृगनाभिरसेन च । चन्दनेन सुगन्धेन पुष्पैः संपूजयेत्ततः

അതിനുശേഷം കർപ്പൂരം–ഉശീര മിശ്രിതം, മൃഗനാഭി-രസം, സുഗന്ധചന്ദനം, പുഷ്പങ്ങൾ എന്നിവകൊണ്ട് സമ്പൂർണ്ണമായി പൂജിക്കണം।

Verse 6

दग्ध्वा धूपं पुरो देवि ततो देवस्य चागुरुम् । वस्त्रैः संपूजयेत्पश्चादात्मवित्तानुसारतः

ദേവീ! ആദ്യം ദേവന്റെ മുമ്പിൽ ധൂപം കത്തിച്ച്, തുടർന്ന് പ്രഭുവിന് സുഗന്ധമുള്ള അഗുരു അർപ്പിക്കണം; പിന്നെ സ്വന്തം ശേഷിയനുസരിച്ച് വസ്ത്രാർപ്പണത്തോടെ പൂജിക്കണം।

Verse 7

नैवेद्यं परमान्नं च दत्त्वा दीपसम न्वितम् । ततो दद्याद्द्विजातिभ्यो यथाशक्त्या तु दक्षिणाम्

ദീപത്തോടുകൂടിയ നൈവേദ്യം—പ്രത്യേകിച്ച് ഉത്തമ പരമാന്നം—അർപ്പിച്ച്, തുടർന്ന് തന്റെ ശേഷിയനുസരിച്ച് ദ്വിജന്മാർക്ക് ദക്ഷിണ നൽകണം।

Verse 8

दक्षिणां दिशमास्थाय यत्किंचित्तत्र दीयते । चण्डीशस्य वरारोहे तत्सर्वं चाक्षयं भवेत्

വരാരോഹേ! തെക്കുദിശയെ അഭിമുഖീകരിച്ച് ചണ്ഡീശനുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് അവിടെ എന്തെങ്കിലും ദാനം ചെയ്താൽ, അതെല്ലാം അക്ഷയ പുണ്യമായി ഭവിക്കും।

Verse 9

यः श्राद्धं कुरुते तत्र चण्डीशस्य तु दक्षिणे । आकल्पं तृप्तिमायांति पितरस्तस्य भामिनि

ഭാമിനി! അവിടെ ചണ്ഡീശന്റെ തെക്കുഭാഗത്ത് ആരെങ്കിലും ശ്രാദ്ധം ചെയ്താൽ, അവന്റെ പിതൃകൾ ഒരു മുഴുവൻ കല്പകാലം തൃപ്തി പ്രാപിക്കും।

Verse 10

अयने चोत्तरे प्राप्ते यः कुर्याद्घृत कम्बलम् । न स भूयोऽत्र संसारे जन्म प्राप्नोति दारुणम्

ഉത്തരായണം വന്നപ്പോൾ ആരെങ്കിലും ‘ഘൃത-കംബല’ വിധി അനുഷ്ഠിച്ചാൽ, അവൻ ഈ സംസാരചക്രത്തിൽ വീണ്ടും ഭയങ്കര ജന്മം പ്രാപിക്കുകയില്ല।

Verse 11

एवं कृत्वा नरो भक्त्या यात्रां देवस्य शूलिनः । निर्माल्यातिक्रमोद्भूतैरज्ञानाद्भक्षणोद्भवैः । पापैः प्रमुच्यते जंतुस्तथाऽन्यैः कर्मसंभवैः

ഇങ്ങനെ ഭക്തിയോടെ ശൂലധാരിയായ ദേവന്റെ യാത്ര നിർവഹിച്ചാൽ, നിർമാല്യം ലംഘിച്ചതിൽ നിന്നുള്ളതും, അജ്ഞാനവശാൽ അത് ഭക്ഷിച്ചതിൽ നിന്നുള്ളതും, മറ്റു കർമജന്യ പാപങ്ങളില്നിന്നും ജീവൻ മോചിതനാകുന്നു।

Verse 42

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमेप्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये चण्डीशमाहात्म्यवर्णनंनामद्विचत्वारिंशोऽध्यायः

ഇങ്ങനെ ശ്രീസ്കന്ദ മഹാപുരാണത്തിലെ ഏകാശീതിസാഹസ്രീ സംഹിതയുടെ ഏഴാം പ്രഭാസഖണ്ഡത്തിലെ ആദ്യ ‘പ്രഭാസക്ഷേത്രമാഹാത്മ്യ’ത്തിൽ ‘ചണ്ഡീശമാഹാത്മ്യവർണനം’ എന്ന പേരിലുള്ള നാല്പത്തിരണ്ടാം അധ്യായം സമാപ്തമായി।