Adhyaya 350
ഈ അധ്യായത്തിൽ ഈശ്വരവചനമായി ദുർഗകൂടകത്തിൽ സ്ഥിതിചെയ്യുന്ന വിശ്വേശന്റെ സൂക്ഷ്മ സ്ഥാനനിർദ്ദേശം പറയുന്നു—അവൻ ഭല്ലതീർത്ഥത്തിന്റെ കിഴക്കിലും യോഗിനീചക്രത്തിന്റെ തെക്കിലും വിരാജിക്കുന്നു. തുടർന്ന് ഉദാഹരണമായി ഭീമൻ ഈ ദേവനെ വിജയകരമായി പ്രസാദിപ്പിച്ച കഥ അവതരിപ്പിച്ച്, വിധിപൂർവകമായ പൂജ ഈ ക്ഷേത്രത്തെ ‘സർവകാമപ്രദം’ ആക്കുന്നു എന്ന് സ്ഥാപിക്കുന്നു. ഫാൽഗുണമാസത്തിലെ ശുക്ലപക്ഷ ചതുര്ഥിയാണ് പൂജാകാലം എന്ന് നിർദ്ദേശിക്കുന്നു. ഗന്ധം, പുഷ്പം, ജലം എന്നീ ലളിത ഉപചാരങ്ങളോടെ ശാസ്ത്രവിധിപ്രകാരം പൂജ ചെയ്താൽ, ഉപാസകൻ സംശയമില്ലാതെ ഒരു വർഷം നിർവിഘ്നജീവിതം പ്രാപിക്കും എന്നതാണ് സംക്ഷിപ്ത ഫലശ്രുതി.
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि विश्वेशं दुर्गकूटकम् । भल्लतीर्थस्य पूर्वेण योगिनीचक्रदक्षिणे
ഈശ്വരൻ അരുളിച്ചെയ്തു—ഹേ മഹാദേവി, തുടർന്ന് ദുർഗകൂടകത്തിലെ വിശ്വേശനെ ദർശിക്കുവാൻ പോകണം. അവൻ ഭല്ലതീർത്ഥത്തിന്റെ കിഴക്കിലും യോഗിനീചക്രത്തിന്റെ തെക്കിലും സ്ഥിതിചെയ്യുന്നു.
Verse 2
आराधितोऽसौ भीमेन सर्वकामप्रदोऽभवत् । फाल्गुनस्य चतुर्थ्यां तु शुक्लपक्षे विधानतः
ഭീമൻ ആരാധിച്ച ആ ദേവൻ സർവകാമപ്രദനായി. ഫാൽഗുണ മാസത്തിലെ ശുക്ലപക്ഷ ചതുര്ഥിദിനത്തിൽ വിധിപൂർവം അദ്ദേഹത്തെ പൂജിക്കണം.
Verse 3
यस्तं पूजयते देवं गन्धपुष्पैः समोदकैः । निर्विघ्नं जायते तस्य वर्षमेकं न संशयः
സുഗന്ധവും പുഷ്പങ്ങളും ജലാർപ്പണവും സഹിതം ആ ദേവനെ പൂജിക്കുന്നവന് ഒരു പൂർണ്ണ വർഷം നിർവിഘ്നമാകും—സംശയമില്ല।
Verse 349
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये दुर्गकूटगणपतिमाहात्म्यवर्णनंनामैकोनपञ्चाशदुत्तरत्रिशततमोऽध्यायः
ഇങ്ങനെ ശ്രീസ്കന്ദ മഹാപുരാണത്തിലെ ഏകാശീതിസാഹസ്രീ സംഹിതയുടെ ഏഴാം പ്രഭാസഖണ്ഡത്തിലെ ആദ്യ പ്രഭാസക്ഷേത്രമാഹാത്മ്യത്തിൽ ‘ദുർഗകൂട ഗണപതി മഹാത്മ്യവർണനം’ എന്ന പേരിലുള്ള മുന്നൂറ്റി അമ്പതാം അധ്യായം സമാപ്തമായി।