Adhyaya 299

Verse 1

ईश्वर उवाच । तस्यैव दक्षिणे भागे नातिदूरे व्यवस्थितम् । शंखचक्रगदाधारी माधवस्तत्र संस्थितः

ഈശ്വരൻ അരുളിച്ചെയ്തു—അതേ സ്ഥലത്തിന്റെ തെക്കുഭാഗത്ത്, അതിദൂരമല്ലാതെ, ശംഖ-ചക്ര-ഗദാധാരിയായ മാധവൻ അവിടെ പ്രതിഷ്ഠിതനായി നിലകൊള്ളുന്നു।

Verse 2

एकादश्यां सिते पक्षे सोपवासो जितेन्द्रियः । यस्तं पूजयते भक्त्या गंधपुष्पानुलेपनैः । स याति परमं स्थानमपुनर्भवदायकम्

ശുക്ലപക്ഷത്തിലെ ഏകാദശിയിൽ ഉപവാസത്തോടെ, ഇന്ദ്രിയസംയമത്തോടെ, ഗന്ധം, പുഷ്പം, അനുലേപനം എന്നിവകൊണ്ട് ഭക്തിയോടെ അവനെ പൂജിക്കുന്നവൻ പുനർജന്മരഹിതമായ പരമസ്ഥാനത്തെ പ്രാപിക്കുന്നു।

Verse 3

अत्र गाथा पुरा गीता ब्रह्मणा लोककर्तृणा । विष्णुकुण्डे नरः स्नात्वा यो वै माधवमर्चयेत् । स यास्यति परं स्थानं यत्र देवो हरिः स्वयम्

ഇവിടെ ലോകസ്രഷ്ടാവായ ബ്രഹ്മാവ് പണ്ടുകാലത്ത് ഈ ഗാഥ പാടിയിരുന്നു—വിഷ്ണുകുണ്ഡത്തിൽ സ്നാനം ചെയ്ത് മാധവനെ അർച്ചിക്കുന്ന മനുഷ്യൻ, സ്വയം ദേവനായ ഹരി വസിക്കുന്ന പരമസ്ഥാനത്തെ പ്രാപിക്കുന്നു।

Verse 4

एतत्ते सर्वमाख्यातं माहात्म्यं विष्णुदैवतम् । सर्वकामप्रदं नृणां सर्वपातकनाशनम्

ഇതൊക്കെയും നിനക്കു വിഷ്ണുദൈവതത്തിന്റെ മഹാത്മ്യമായി വിശദീകരിച്ചു; ഇത് മനുഷ്യർക്കു സർവകാമങ്ങളും നൽകുകയും സർവപാപങ്ങളും നശിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു।

Verse 299

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये माधवमाहात्म्यवर्णनंनाम नवनवत्युत्तरद्वि शततमोऽध्यायः

ഇങ്ങനെ ശ്രീസ്കന്ദ മഹാപുരാണത്തിലെ ഏകാശീതി-സാഹസ്രീ സംഹിതയിലെ ഏഴാം പ്രഭാസഖണ്ഡത്തിൽ, ആദ്യ പ്രഭാസക്ഷേത്രമാഹാത്മ്യത്തിനകത്ത് ‘മാധവമാഹാത്മ്യവർണനം’ എന്ന നാമമുള്ള ഇരുനൂറ്റി തൊണ്ണൂറ്റൊമ്പതാം അധ്യായം സമാപ്തമായി।