Adhyaya 250

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि लिंगं त्रैलोक्यविश्रुतम् । गंगेश्वरेति विख्यातं संगमेश्वरपश्चिमे

ഈശ്വരൻ അരുളിച്ചെയ്തു—ഹേ മഹാദേവി, തുടർന്ന് ത്രിലോകപ്രസിദ്ധമായ ആ ലിംഗത്തിലേക്ക് പോകുക; സംഗമേശ്വരത്തിന്റെ പടിഞ്ഞാറ് ‘ഗംഗേശ്വര’ എന്നു ഖ്യാതമായത്।

Verse 2

यदा गंगा समाहूता विष्णुना प्रभविष्णुना । अन्तकालेऽभिषेकार्थं स्वकायस्य वरानने

ഹേ വരാനനേ ദേവി, സർവ്വവ്യാപിയായ പ്രഭു വിഷ്ണു അന്ത്യകാലത്ത് തന്റെ ദിവ്യദേഹാഭിഷേകാർത്ഥം ഗംഗയെ ആഹ്വാനിച്ചപ്പോൾ।

Verse 3

ततो दृष्ट्वा तु तत्क्षेत्रं पुण्यं ह्यृषिनिषेवितम् । सर्वत्र व्यापितं लिंगैराश्रमैश्च तपस्विनाम्

പിന്നീട് അവൾ ഋഷിമാർ സേവിച്ച ആ പുണ്യക്ഷേത്രം കണ്ടു; അത് എല്ലാടവും ശിവലിംഗങ്ങളാലും തപസ്വികളുടെ ആശ്രമങ്ങളാലും വ്യാപിച്ചിരുന്നതായി ദർശിച്ചു।

Verse 4

ततो गंगासरिच्छ्रेष्ठा पूर्वसागरगामिनी । स्थापयामास तल्लिंगं शिवभक्तिपरायणा

തുടർന്ന് കിഴക്കൻ സമുദ്രത്തിലേക്ക് ഒഴുകുന്ന നദികളിൽ ശ്രേഷ്ഠയായ ഗംഗ, ശിവഭക്തിയിൽ പരായണയായി, ആ ലിംഗം സ്ഥാപിച്ചു।

Verse 5

तं दृष्ट्वा तु वरारोहे गंगास्नानफलं लभेत् । अश्वमेधसहस्रस्य फलं प्राप्नोति मानवः

ഹേ വരാരോഹേ, അതിനെ ദർശിച്ചതുമാത്രം ഗംഗാസ്നാനഫലം ലഭിക്കും; മനുഷ്യൻ സഹസ്ര അശ്വമേധയാഗഫലത്തോടു തുല്യമായ പുണ്യം പ്രാപിക്കുന്നു।

Verse 250

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये गंगेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम पञ्चाशदुत्तरद्विशततमोऽध्यायः

ഇങ്ങനെ ശ്രീസ്കന്ദ മഹാപുരാണത്തിലെ ഏകാശീതിസാഹസ്രീ സംഹിതയുടെ സപ്തമ പ്രഭാസഖണ്ഡത്തിലെ പ്രഥമ പ്രഭാസക്ഷേത്രമാഹാത്മ്യത്തിൽ ‘ഗംഗേശ്വരമാഹാത്മ്യവർണനം’ എന്ന പേരിലുള്ള ദ്വിശതപഞ്ചാശത്തമ (250-ാം) അധ്യായം സമാപ്തമായി।