
ഈ അധ്യായത്തിൽ ഈശ്വരൻ സ്വയം മഹാദേവിയോടു നേരിട്ട് തത്ത്വോപദേശമായി സംസാരിക്കുന്നു. പ്രഭാസ-ക്ഷേത്രത്തിലെ തീർത്ഥാടകൻ എങ്ങനെ സഞ്ചരിക്കണം എന്ന് നിർദ്ദേശിച്ച്, “അനുത്തമൻ” (അപരിമിത ശ്രേഷ്ഠൻ) എന്നു വിശേഷിപ്പിക്കപ്പെടുന്ന യമേശ്വരനെ സമീപിക്കണമെന്ന് പറയുന്നു. ക്ഷേത്രത്തിന്റെ സ്ഥാനം കൂടി വ്യക്തമാക്കുന്നു—നൈഋത്യ (തെക്ക്-പടിഞ്ഞാറ്) ദിക്കിൽ, അധികം ദൂരമല്ല—അതുകൊണ്ട് ഇത് മാർഗ്ഗനിർദ്ദേശവും ആചാരസൂചനയും ആകുന്നു. ഫലശ്രുതി സംക്ഷിപ്തവും നിർണ്ണായകവും: യമേശ്വര ദർശനമാത്രം പാപ-ശമനം നൽകുന്നു; കൂടാതെ എല്ലാ അഭിലഷിത കാമനകളുടെയും ഫലം നൽകുന്നവൻ (സർവകാമ-ഫല-പ്രദ) എന്നും പറയുന്നു. അവസാനം ഇത് സ്കന്ദ മഹാപുരാണത്തിലെ പ്രഭാസഖണ്ഡം, പ്രഭാസ-ക്ഷേത്ര-മാഹാത്മ്യത്തിൽ ഉൾപ്പെട്ട “യമേശ്വര-മാഹാത്മ്യ-വർണനം” എന്ന അധ്യായമായി സൂചിപ്പിക്കുന്നു.
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि यमेश्वरमनुत्तमम् । तस्यैव नैरृते भागे नातिदूरे व्यवस्थितम्
ഈശ്വരൻ അരുളിച്ചെയ്തു—അതിനുശേഷം, ഹേ മഹാദേവി, അതേ സ്ഥലത്തിന്റെ നൈഋത്യ ഭാഗത്ത് അതിദൂരമല്ലാതെ സ്ഥിതിചെയ്യുന്ന അനുത്തമ യമേശ്വരനിലേക്കു പോകണം।
Verse 2
दर्शनात्पापशमनं सर्वकामफलप्रदम्
ദർശനത്താൽ പാപങ്ങൾ ശമിക്കുന്നു; ആ ക്ഷേത്രം സർവകാമഫലപ്രദമാണ്।
Verse 193
इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये यमेश्वरमाहात्म्यवर्णनं नाम त्रिणवत्युत्तरशततमोऽध्यायः
ഇങ്ങനെ ശ്രീസ്കന്ദ മഹാപുരാണത്തിലെ എൺപത്തൊന്നായിരം ശ്ലോകങ്ങളുള്ള സംഹിതയിലെ സപ്തമ പ്രഭാസഖണ്ഡത്തിന്റെ പ്രഥമ ‘പ്രഭാസക്ഷേത്രമാഹാത്മ്യ’ ഭാഗത്തിൽ ‘യമേശ്വരമാഹാത്മ്യവർണ്ണനം’ എന്ന നൂറ്റിത്തൊണ്ണൂറ്റിമൂന്നാം അധ്യായം സമാപ്തമായി।