Adhyaya 136

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि लोमशेश्वरमुत्तमम् । दुःखान्तकारिणीपूर्वे धनुषां सप्तके स्थितम्

ഈശ്വരൻ അരുളിച്ചെയ്തു—ഹേ മഹാദേവി! തുടർന്ന് ദുഃഖാന്തകാരിണിയുടെ കിഴക്കായി ഏഴ് ധനുസ്സിന്റെ അകലത്തിൽ സ്ഥിതിചെയ്യുന്ന ഉത്തമ ലോമശേശ്വരനെ സമീപിക്കണം.

Verse 2

स्थापितं तत्र देवेशि लोमशेन महर्षिणा । गुहामध्ये महालिंगं तपः कृत्वा सुदुश्चरम्

ഹേ ദേവേശി! അവിടെ മഹർഷി ലോമശൻ അത്യന്തം ദുഷ്കരമായ തപസ്സ് ചെയ്ത് ഗുഹയുടെ ഉള്ളിൽ മഹാലിംഗം സ്ഥാപിച്ചു.

Verse 3

कोटीनां त्रितयं सार्धमिंद्राद्याः स्वर्भुजः प्रिये । यदा नाशं गमिष्यंति तदा तस्य क्षयो ध्रुवम्

പ്രിയേ, ഇന്ദ്രാദികളായ സ്വർഗ്ഗഭോഗികൾ സാർദ്ധമായി മൂന്നു കോടി (വർഷങ്ങൾ) നിലനിൽക്കും; അവർ നാശത്തിലേക്കു പോകുമ്പോൾ ആ ക്രമത്തിന്റെ ക്ഷയം നിശ്ചയം.

Verse 4

यावंति देहरोमाणि इन्द्रास्तावन्त एव च । क्रमादिन्द्रे विनष्टे तु तल्लोमपतनं भवेत्

ദേഹത്തിലെ രോമങ്ങൾ എത്രയോ അത്രയേ ഇന്ദ്രന്മാർ; ക്രമമായി ഒരു ഇന്ദ്രൻ നശിക്കുമ്പോൾ അതനുസരിച്ച് ഒരു രോമം വീഴും.

Verse 5

एवमीशप्रसादेन चिरायुर्लोमशोऽभवत् । ब्रह्माणः षड्विनश्यन्ति समग्रायुषि लोमशे

ഇങ്ങനെ ഈശൻ (ശിവൻ) അനുഗ്രഹത്താൽ ലോമശൻ ദീർഘായുസ്സുകാരനായി; ലോമശന്റെ സമഗ്രായുസ്സിനുള്ളിൽ ആറു ബ്രഹ്മാക്കളും ലയിക്കുന്നു.

Verse 6

य एवं पूजयेद्भक्त्या तल्लिंगं लोमशार्चितम् । सोऽपि दीर्घायुराप्नोति निर्व्याधिर्नीरुजः सुखी

ഭക്തിയോടെ ലോമശൻ ആരാധിച്ച ആ ലിംഗത്തെ പൂജിക്കുന്നവനും ദീർഘായുസ്സ് പ്രാപിക്കും; രോഗരഹിതൻ, വേദനാരഹിതൻ, സുഖിയായി ജീവിക്കും.

Verse 136

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये लोमशेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम षट्त्रिंशदुत्तरशततमोऽध्यायः

ഇങ്ങനെ ശ്രീസ്കന്ദ മഹാപുരാണത്തിലെ ഏകാശീതിസാഹസ്രീ സംഹിതയുടെ ഏഴാം പ്രഭാസഖണ്ഡത്തിലെ ആദ്യ ‘പ്രഭാസക്ഷേത്രമാഹാത്മ്യ’ത്തിൽ ‘ലോമശേശ്വരമാഹാത്മ്യവർണനം’ എന്ന നാമമുള്ള നൂറ്റിമുപ്പത്താറാം അധ്യായം സമാപ്തമായി.