Adhyaya 109

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि अनिलेश्वरमुत्तमम् । तस्योत्तरेशानदिक्स्थं धनुषां त्रितये प्रिये

ഈശ്വരൻ അരുളിച്ചെയ്തു—ഹേ മഹാദേവി, തുടർന്ന് ഉത്തമമായ അനിലേശ്വരനിലേക്കു പോകണം. പ്രിയേ, അത് അതിന്റെ വടക്കായി ഈശാന ദിക്കിൽ മൂന്നു ധനുസ്സിന്റെ ദൂരത്തിൽ സ്ഥിതിചെയ്യുന്നു.

Verse 2

लिंगं महाप्रभावं हि दर्शनात्पापनाशनम् । वसूनां पञ्चमो योऽसावनिलः परिकीर्तितः

ആ ലിംഗം മഹാപ്രഭാവമുള്ളതാണ്; അതിന്റെ ദർശനമാത്രത്തിൽ പാപങ്ങൾ നശിക്കുന്നു. പ്രസിദ്ധനായ ‘അനിലൻ’ വസുക്കളിൽ അഞ്ചാമനെന്നു കീര്ത്തിക്കപ്പെടുന്നു.

Verse 3

स चाऽराध्य महादेवं प्रत्यक्षीकृतवान्भवम् । लिंगं प्रतिष्ठयामास सम्यक्छ्रद्धासमन्वितः

അവൻ മഹാദേവനെ ആരാധിച്ച് ഭവനെ (ശിവനെ) പ്രത്യക്ഷമാക്കി. സമ്യക് ശ്രദ്ധയോടെ യുക്തനായി ആ ലിംഗം പ്രതിഷ്ഠിച്ചു.

Verse 4

एवमीशप्रभावेन सुतस्तस्याऽप्यभूद्बली । मनोजवेति विख्यातो ह्यविज्ञातगतिस्तथा

ഇങ്ങനെ ഈശ്വരപ്രഭാവത്താൽ അവന്റെ പുത്രനും മഹാബലവാനായി. ‘മനോജവ’ എന്നു പ്രസിദ്ധനായ അവന്റെ ഗതിയും അജ്ഞേയമായിരുന്നു.

Verse 5

तं दृष्ट्वा व्याधिना मर्त्यो पीड्यते न कदाचन । नान्धो न बधिरो मूको न रोगी न च निर्धनः । कदाचिज्जायते मर्त्यस्तेन दृष्टेन भूतले

അവനെ (ആ പുണ്യസ്ഥാനത്തിലെ ശിവനെ) ദർശിച്ചാൽ ഒരു മർത്ത്യനും പിന്നെ ഒരിക്കലും വ്യാധിയാൽ പീഡിതനാകുകയില്ല. ഭൂമിയിൽ അവനെ കണ്ടവൻ ഒരിക്കലും അന്ധനായി, ബധിരനായി, മൂകനായി, രോഗിയായി അല്ലെങ്കിൽ ദരിദ്രനായി ജനിക്കുകയില്ല.

Verse 6

पुष्पमेकं तु यो दद्यात्तस्य लिंगस्य चोपरि । सुखसौभाग्यसंपन्नः स सदा रूपवान्भवेत्

ആ ലിംഗത്തിന്മേൽ ഒരു പുഷ്പമെങ്കിലും അർപ്പിക്കുന്നവൻ സുഖസൗഭാഗ്യസമ്പന്നനായി, സദാ രൂപവാനായി നിലനിൽക്കും.

Verse 7

इत्येवं कथितं देवि माहात्म्यं पापनाशनम् । श्रुत्वाऽनुमोद्य भावेन सर्वकामैः समृद्ध्यते

ഹേ ദേവീ, ഇങ്ങനെ പാപനാശകമായ മഹാത്മ്യം പ്രസ്താവിക്കപ്പെട്ടു. ഇത് ഭക്തിഭാവത്തോടെ ശ്രവിച്ച് ഹൃദയപൂർവ്വം അനുമോദിക്കുന്നവൻ സർവകാമങ്ങളാൽ സമൃദ്ധനാകും.

Verse 109

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये ऽनिलेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम नवोत्तरशतत मोऽध्यायः

ഇങ്ങനെ ശ്രീസ്കന്ദ മഹാപുരാണത്തിലെ ഏകാശീതി-സാഹസ്രീ സംഹിതയുടെ ഏഴാം പ്രഭാസഖണ്ഡത്തിലെ ആദ്യ ‘പ്രഭാസക്ഷേത്രമാഹാത്മ്യ’ത്തിൽ ‘അനിലേശ്വരമാഹാത്മ്യവർണനം’ എന്ന നാമമുള്ള നൂറ്റി ഒൻപതാം അധ്യായം സമാപ്തമായി.