Skanda Purana — Prabhasa Khanda, Shloka 6
नैवेद्यशेषं तुलसीविमिश्रं विशेषतः पादजलेन विष्णोः । योऽश्नाति नित्यं पुरुषो मुरारेः प्राप्नोति यज्ञायुतकोटिपुण्यम्
naivedyaśeṣaṃ tulasīvimiśraṃ viśeṣataḥ pādajalena viṣṇoḥ | yo'śnāti nityaṃ puruṣo murāreḥ prāpnoti yajñāyutakoṭipuṇyam
ആൾ നിത്യം മുരാരിക്കു അർപ്പിച്ച നൈവേദ്യശേഷം തുളസിയോടെ കലർത്തി, പ്രത്യേകിച്ച് വിഷ്ണുവിന്റെ പാദജലം (ചരണാമൃതം) തളിച്ച് ഭുജിക്കുന്നുവെങ്കിൽ—അവൻ അയുതകോടി യജ്ഞഫലസമമായ പുണ്യം പ്രാപിക്കുന്നു।
Deductive: narrative voice of the Dvārakā Māhātmya (commonly Sūta relating the māhātmya to sages)
Tirtha: Dvārakā
Type: kshetra
Scene: In front of Murāri’s shrine, a priest places tulasī on the naivedya; a devotee receives prasāda lightly moistened with caraṇāmṛta, hands cupped, eyes lowered in devotion; the sanctum glows with lamp-light.
FAQs
Reverently honoring Viṣṇu’s prasāda—especially with tulasī and caraṇāmṛta—is presented as a direct, powerful path of bhakti that surpasses elaborate ritual merit.
Dvārakā, celebrated in the Dvārakā Māhātmya of the Prabhāsa Khaṇḍa as a supreme Vaiṣṇava sacred landscape.
Daily partaking of Viṣṇu’s naivedya-śeṣa (prasāda), mixed with tulasī and moistened with Viṣṇu’s pāda-jala (caraṇāmṛta).