Skanda Purana — Prabhasa Khanda, Shloka 59
बृहस्पतिरुवाच । श्रूयतां तात वक्ष्यामि माहात्म्यं द्वारकोद्भवम् । मनुष्यरूपो भगवान्यत्र क्रीडति केशवः
bṛhaspatiruvāca | śrūyatāṃ tāta vakṣyāmi māhātmyaṃ dvārakodbhavam | manuṣyarūpo bhagavānyatra krīḍati keśavaḥ
ബൃഹസ്പതി പറഞ്ഞു—ഹേ താതാ! കേൾക്കുക; ദ്വാരകയിൽ നിന്നുയരുന്ന മഹാത്മ്യം ഞാൻ പ്രസ്താവിക്കുന്നു—അവിടെ ഭഗവാൻ കേശവൻ മനുഷ്യരൂപം ധരിച്ചു ലീലാവിഹാരം ചെയ്യുന്നു.
Bṛhaspati
Tirtha: Dvārakā (as līlā-kṣetra)
Type: kshetra
Listener: Indra (addressed as ‘tāta’ in affectionate instruction)
Scene: Bṛhaspati in teaching posture describing Dvārakā’s greatness; behind him, a visionary tableau of Kṛṣṇa in human form strolling in palace gardens, playing with citizens, embodying līlā.
FAQs
The sacredness of a place is rooted in divine presence—Dvārakā is महान because Bhagavān is intimately present there.
Dvārakā, as the arena of Keśava’s human-form līlā.
None; the verse introduces the forthcoming māhātmya narration.