Skanda Purana — Prabhasa Khanda, Shloka 2
कृष्णकृष्णेति कृष्णेति कलौ वदत्यहर्निशम् । नित्यं यज्ञायुतं पुण्यं तीर्थकोटिसमुद्भवम्
kṛṣṇakṛṣṇeti kṛṣṇeti kalau vadatyaharniśam | nityaṃ yajñāyutaṃ puṇyaṃ tīrthakoṭisamudbhavam
കലിയുഗത്തിൽ ആരെങ്കിലും പകലും രാത്രിയും “കൃഷ്ണ, കൃഷ്ണ—കൃഷ്ണ” എന്നു ആവർത്തിച്ചു ജപിച്ചാൽ, അവൻ നിത്യമായി പത്തായിരം യജ്ഞങ്ങൾക്കു തുല്യമായ പുണ്യം പ്രാപിക്കുന്നു; അത് കോടി തീർത്ഥങ്ങളുടെ പാവിത്ര്യത്തിൽ നിന്നുദ്ഭവിച്ചതാണ്.
Skanda (deduced from Māhātmya narrative style within Skanda Purāṇa)
Tirtha: Dvārakā
Type: kshetra
Listener: A sage-assembly interlocutor (implied by surrounding address style)
Scene: A devotee in Kali-yuga repeats ‘Kṛṣṇa’ day and night; behind him, a luminous mandala of countless tīrthas and sacrificial fires dissolves into a single radiant name-form.
FAQs
In Kali-yuga, nāma-japa—repeating the divine Name ‘Kṛṣṇa’ with steadiness—surpasses elaborate ritual in accessible, continuous merit.
The verse occurs in the Dvārakā Māhātmya (Prabhāsa Khaṇḍa), framing the teaching within the sanctity of Dvārakā and its tīrtha-power.
A direct prescription of japa: saying “Kṛṣṇa, Kṛṣṇa” day and night; its fruit is declared equal to ten thousand yajñas and the merit of crores of tīrthas.