Skanda Purana — Prabhasa Khanda, Shloka 14
उपलभ्य सुदारुणामिमामपि पीडामवितास्म्यहं तदा । यदिदं विधुनोति कल्मषं खलु तन्मां समुपेत्य लक्षवृद्धिम्
upalabhya sudāruṇāmimāmapi pīḍāmavitāsmyahaṃ tadā | yadidaṃ vidhunoti kalmaṣaṃ khalu tanmāṃ samupetya lakṣavṛddhim
ഈ അതിദാരുണമായ പീഡയും ലഭിച്ചാലും ഞാൻ അപ്പോൾ ജീവിച്ചിരിക്കും; കാരണം ഇത് നിശ്ചയമായും പാപമലത്തെ കുലുക്കി നീക്കുന്നു. അതിനാൽ ഇത് എനിക്കു വരികയും എന്റെ പുണ്യം ലക്ഷഗുണം വർധിപ്പിക്കയും ചെയ്യട്ടെ.
Rukmiṇī
Tirtha: Dvārakā
Type: kshetra
Scene: A devoted royal woman (Rukmiṇī contextually) resolves to endure a dreadful affliction, viewing it as a purifier that multiplies merit; the sea-city’s sacred ambience frames her vow-like utterance.
FAQs
Adversity can function as purification (kalmaṣa-kṣaya) when borne with dharmic resolve and devotional intent.
The broader Dvārakā Māhātmya context continues to sanctify Dvārakā as the narrative landscape of Hari’s līlā.
No formal ritual is prescribed; the verse frames suffering itself as a purifying discipline when accepted rightly.