Skanda Purana — Prabhasa Khanda, Shloka 12
विदधे वज्रमयं तु किं न्विदं हृदयं मेऽतिकठोरमेव हि । शतधा न विदीर्यते यतो विरहे दुर्विषहे मधुद्विषः
vidadhe vajramayaṃ tu kiṃ nvidaṃ hṛdayaṃ me'tikaṭhorameva hi | śatadhā na vidīryate yato virahe durviṣahe madhudviṣaḥ
വിധാതാവ് എന്റെ ഹൃദയം വജ്രമയമാക്കിയോ? അതി കഠിനം തന്നേ; കാരണം മധുദ്വിഷ് (കൃഷ്ണൻ) എന്നവനോടുള്ള ദുർവിഷഹ വിരഹത്തിലും അത് ശതധാ പിളരുന്നില്ല।
Rukmiṇī
Tirtha: Dvārakā
Type: kshetra
Scene: Close-up emotional portrait: tears, trembling hands on chest; behind, a faint vision of Kṛṣṇa as Madhusūdana with cakra, or his absence symbolized by an empty throne; the sea wind heightens desolation.
FAQs
Devotional separation tests endurance; the devotee’s survival itself becomes a mystery that intensifies longing and remembrance.
Dvārakā is the narrative locus in Dvārakā Māhātmya, framing Kṛṣṇa-centered devotion.
None; the verse is lyrical theology of viraha.