Adhyaya 28

Verse 1

मार्कण्डेय उवाच । कृत्वा जागरणं विष्णोर्यथान्यायं नरेश्वर । पितॄन्यच्छति पुण्यं च ततः किं कुरुते यमः

മാർക്കണ്ഡേയൻ പറഞ്ഞു—ഹേ നരേശ്വരാ! വിധിപൂർവ്വം വിഷ്ണുവിന്റെ ജാഗരണം ചെയ്തവൻ പിതൃകൾക്ക് പുണ്യം അർപ്പിക്കുന്നു; പിന്നെ അവനോട് യമന് എന്ത് ശക്തി?

Verse 2

भुक्तो वा यदि वाऽभुक्तः स्वच्छो वाऽस्वच्छ एव वा । विमुक्तिः कथिता तत्र हरिजागरणान्नृणाम्

മനുഷ്യൻ ഭക്ഷിച്ചാലും ഭക്ഷിക്കാതിരുന്നാലും, ശുദ്ധനായാലും അശുദ്ധനായാലും—അവിടെ ഹരി (വിഷ്ണു) ജാഗരണം മൂലം മനുഷ്യർക്കു വിമുക്തി പ്രസ്താവിച്ചിരിക്കുന്നു.

Verse 3

अस्नातो वा नरः स्नातो जागरे समुपस्थिते । सर्वतीर्थाप्लुतो ज्ञेयस्तं दृष्ट्वा दिवमाव्रजेत्

മനുഷ്യൻ കുളിച്ചാലും കുളിക്കാതിരുന്നാലും—ജാഗരണം എത്തിയാൽ അവൻ സർവ്വതീർത്ഥങ്ങളിലും സ്നാനം ചെയ്തവനായി അറിയപ്പെടണം; അവനെ ദർശിച്ചവനും സ്വർഗ്ഗം പ്രാപിക്കും.

Verse 4

श्वपचा जागरं कृत्वा पदं निर्वाणमागताः । किं पुनर्वर्णसंभूताः सदाचारपरास्तथा

ശ്വപചജന്മത്തിൽ പിറന്നവരും ജാഗരണം ചെയ്ത് നിർവാണപദം പ്രാപിച്ചു; പിന്നെ വർണ്ണങ്ങളിൽ ജനിച്ച് സദാചാരപരരായവരെക്കുറിച്ച് എന്ത് പറയണം?

Verse 5

युवतीनादमाकर्ण्य यथा निद्रा न जायते । जागरे चैवमेव स्यात्तत्कथानां च कीर्तने

യുവതികളുടെ ശബ്ദം കേട്ടാൽ നിദ്ര വരാത്തതുപോലെ, ജാഗരണത്തിലും—ഭഗവാന്റെ കഥകളുടെ കീർത്തനവും പുനർകഥനവും നിദ്രയെ അകറ്റുന്നു.

Verse 6

ब्रह्महत्या सुरापानं स्तेयं गुर्वंगनागमः । उत्कल्लनं मनःपापं शोधयेद्विष्णु जागरः

ബ്രഹ്മഹത്യ, സുരാപാനം, മോഷണം, ഗുരുപത്നീഗമനം, ഹിംസാത്മക അതിക്രമം, മനസ്സിലെ പാപങ്ങൾ—വിഷ്ണുവിന്റെ ജാഗരണം ഇവയെല്ലാം ശുദ്ധീകരിക്കുന്നു।

Verse 7

विमुक्तिः कामुकस्योक्ता किं पुनर्वीक्षतां हरिम्

കാമാസക്തനേക്കൂടി വിമുക്തി പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു; എന്നാൽ ഹരിയെ ദർശിക്കുന്നവർക്ക് വിമുക്തി എത്രയോ അധികം സുലഭം!

Verse 8

वाचिकं मानसं पापं करणैर्यदुपार्जितम् । अन्यैर्निमिषमात्रेण व्यपोहति न संशयः

വാക്കിന്റെയും മനസ്സിന്റെയും, ഇന്ദ്രിയങ്ങളാൽ സമ്പാദിച്ച പാപങ്ങൾ—ഈ ജാഗരണം അവയെ നിമിഷമാത്രത്തിൽ നീക്കുന്നു; സംശയമില്ല।

Verse 9

गोष्ठ्यां समागता ये तु तेषां पापं कुतः स्मृतम् । मातृपूजा गयाश्राद्धं सुतीर्थगमनं तथा । जागरस्य नृणां राजन्समानि कवयो विदुः

പുണ്യഗോഷ്ഠിയിൽ സമാഗതരായവർക്ക് പാപം എവിടെ? മാതൃപൂജ, ഗയാശ്രാദ്ധം, ഉത്തമ തീർത്ഥഗമനം—ഇവയെല്ലാം, രാജാവേ, മനുഷ്യർക്കു ജാഗരണത്തോട് സമമാണെന്ന് കവികൾ പറയുന്നു।

Verse 10

जननीपूजनं भूप ह्यश्वमेधायुतैः समम् । पूर्णं वर्षशतं भूप कुशाग्रेणोद्धृतं जलम्

ഹേ ഭൂപാ! ജനനീപൂജ ദശസഹസ്ര അശ്വമേധയാഗങ്ങൾക്കു തുല്യം. അതുപോലെ ഹേ ഭൂപാ! കുശാഗ്രത്തിൽ എടുത്ത ജലം, പൂർണ്ണ ശതവർഷം (അർപ്പിച്ചാൽ) മഹാപുണ്യദായകമെന്നു പ്രശംസിക്കപ്പെടുന്നു।

Verse 11

पिबन्पात्रे द्विजः सम्यक्तीर्थे पुष्करसंज्ञिते । जागरस्यैव चैतानि कलां नार्हंति षोडशीम्

പുഷ്കരസഞ്ജ്ഞിതമായ തീർത്ഥത്തിൽ പാത്രത്തിൽ നിന്ന് വിധിപൂർവ്വം പാനം ചെയ്താലും ദ്വിജന് ലഭിക്കുന്ന പുണ്യം, ഹരി-ജാഗരണത്തിന്റെ പുണ്യത്തിന്റെ പതിനാറിലൊരുഭാഗത്തിനും തുല്യമല്ല।

Verse 12

कृत्वा कांचनसंपूर्णां वसुधां वसुधाधिप । दत्त्वा यत्फलमाप्नोति तत्फलं हरिजागरे

ഹേ വസുധാധിപാ! സമസ്ത ഭൂമിയെ സ്വർണ്ണമയമാക്കി ദാനം ചെയ്താൽ ലഭിക്കുന്ന ഫലം ഏതാണ്, അതേ ഫലം ഹരി-ജാഗരണത്തിലൂടെ ലഭിക്കുന്നു।

Verse 14

निकृंतनं कर्मणश्च ह्यात्मना दुष्कृतं कृतम् । व्यपोहति न संदेहो येन जागरणं कृतम् । संक्षेपतः प्रवक्ष्यामि पुनरेव महीपते । जागरे पद्मनाभस्य यत्फलं कवयो विदुः

ജാഗരണം ചെയ്തവൻ സ്വയം ചെയ്ത ദുഷ്കൃത്യങ്ങളെ മുറിച്ചെറിഞ്ഞ് നീക്കുന്നു—ഇതിൽ സംശയമില്ല। ഹേ മഹീപതേ! പദ്മനാഭന്റെ ജാഗരണഫലം ഋഷികൾ അറിഞ്ഞതുപോലെ ഞാൻ വീണ്ടും സംക്ഷേപമായി പറയുന്നു।

Verse 15

रवेर्बिंबमिदं भित्त्वा स योगी हरिजागरे । प्रयाति परमं स्थानं योगिगम्यं निरंजनम् । सांख्ययोगैः सुदुःखेन प्राप्यते यत्पदं हरेः

ഹരി-ജാഗരണത്തിലൂടെ ആ യോഗി സൂര്യബിംബം ഭേദിച്ച്, യോഗികൾക്ക് ഗമ്യമായ നിർമല പരമസ്ഥാനത്തെ പ്രാപിക്കുന്നു—സാംഖ്യവും യോഗവും കൊണ്ടും മഹാദുഃഖത്തോടെ മാത്രം ലഭിക്കുന്ന ഹരിയുടെ പദം അതുതന്നെ।

Verse 16

नद्यो नदा यथा यांति सागरे संस्थितिं क्रमात् । एवं जागरणात्सर्वे तत्पदे यांति संस्थितिम्

നദികളും ചെറുനദികളും ക്രമേണ സമുദ്രത്തിൽ എത്തി അവിടെ നിലകൊള്ളുന്നതുപോലെ, ജാഗരണത്തിലൂടെ എല്ലാവരും ആ പരമപദത്തിൽ സ്ഥിരസ്ഥിതി പ്രാപിക്കുന്നു।

Verse 17

मेरुमंदरमानानि कृत्वा पापानि वा नरः । हरिजागरणे तानि व्यपोहति न संशयः

മേരു-മന്ദരപർവ്വതങ്ങളോളം മഹാപാപങ്ങൾ ചെയ്തവനും ഹരി-ജാഗരണവ്രതംകൊണ്ട് അവയെ നിസ്സംശയം നീക്കുന്നു.

Verse 18

राज्यं स्वर्गं तथा मोक्षं यच्चान्यदीप्सितं नृणाम् । ददाति भगवान्कृष्णः स्वगीतैर्जागरे स्थितः

രാജ്യം, സ്വർഗ്ഗം, മോക്ഷം എന്നിവയും മനുഷ്യർ ആഗ്രഹിക്കുന്ന മറ്റെല്ലാം—സ്വഗീതങ്ങൾ പാടി ജാഗരണത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നവർക്ക് ഭഗവാൻ കൃഷ്ണൻ നൽകുന്നു.

Verse 19

जागरेणैव पापानां श्वपचानां महीपते । तत्पदं कविभिः प्रोक्तं किं पुनस्तु द्विजन्मनाम्

ഹേ രാജാവേ! ജാഗരണത്തിലൂടെ മാത്രം പാപികളായ ശ്വപചരും പരമപദം പ്രാപിക്കുന്നു എന്ന് ഋഷികൾ പ്രസ്താവിച്ചു; പിന്നെ ദ്വിജന്മാരെക്കുറിച്ച് എന്തു പറയണം!

Verse 20

जपध्यानविहीनस्य गायकस्यापि भूपते । कर्मभ्रष्टस्य च प्रोक्तो मोक्षस्तु हरिजागरे

ഹേ ഭൂപതേ! ജപധ്യാനമില്ലാതെ പാടുന്നവനും, നിർദ്ദേശിത കർമങ്ങളിൽ നിന്ന് വീണവനും—ഇവർക്കും ഹരി-ജാഗരണത്തിലൂടെ മോക്ഷം പ്രസ്താവിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

Verse 21

तन्नास्ति त्रिषु लोकेषु पुण्यं पुण्यवतां नृणाम् । यत्तु साधयते भूप जागरे संव्यवस्थितः

ഹേ ഭൂപാ! മൂന്നു ലോകങ്ങളിലും പുണ്യവാന്മാർക്കുപോലും, ജാഗരണത്തിൽ ദൃഢമായി നിലകൊണ്ട് നേടുന്നതിന് തുല്യമായ മറ്റൊരു പുണ്യകർമ്മമില്ല.

Verse 22

त्वया पुनरिदं कार्य्यं स्मर्त्तव्यो गरुडध्वजः । एकादश्यां न भोक्तव्यं कर्तव्यं जागरं सदा

അതുകൊണ്ട് നീ ഇതു ചെയ്യണം—ഗരുഡധ്വജനായ ശ്രീഹരിയെ സ്മരിക്കണം. ഏകാദശിയിൽ ഭോജനം ചെയ്യരുത്; സദാ രാത്രിജാഗരണം ആചരിക്കണം.

Verse 23

जागरे वर्त्तमानस्य श्वपचस्य गतिर्भवेत् । किंपुनर्वर्णजातीनां वैष्णवानां महीपते

ഹേ മഹീപതേ! ജാഗരണത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്ന ശ്വപചൻ (അത്യന്ത നീചജന്മൻ) പോലും ശുഭഗതി പ്രാപിക്കുന്നു; എന്നാൽ വർണജാതികളിലെ വൈഷ്ണവർ എത്രയോ മഹത്തായി പ്രാപിക്കും!

Verse 24

ये तु जागरणे निद्रां न यांति नृपपुंगव । न तेषां जननी याति खेदं गर्भावधारणात्

ഹേ നൃപശ്രേഷ്ഠാ! ജാഗരണത്തിൽ നിദ്രയിലേക്കു പോകാത്തവരുടെ മാതാവ്, അവരെ ഗർഭത്തിൽ ധരിച്ചതിനാൽ ഖേദം അനുഭവിക്കുകയില്ല.

Verse 25

तस्माज्जागरणं कार्य्यं मातुर्जठरवर्जिभिः । भीतेर्मोक्षपरैर्मर्त्यैः सुखचेष्टाबहिष्कृतैः

അതുകൊണ്ട് മാതൃഗർഭബന്ധനത്തിൽ നിന്ന് മോചനം ആഗ്രഹിക്കുന്ന, സംസാരഭയത്തിൽ ഭീതരായ, മോക്ഷപരായണരായ, സുഖഭോഗചേഷ്ടകൾ ഉപേക്ഷിച്ച മർത്ത്യർ ജാഗരണം ആചരിക്കണം.

Verse 26

यस्तु जागरणं रात्रौ कुर्याद्भक्तिसमन्वितः । निमिषेनिमिषे राजन्नश्वमेधफलं लभेत्

എന്നാൽ ഹേ രാജാവേ! ഭക്തിയോടെ രാത്രിജാഗരണം ചെയ്യുന്നവൻ, ഓരോ നിമിഷവും അശ്വമേധയാഗഫലം പ്രാപിക്കുന്നു.

Verse 27

शयनो त्थापनाभ्यां च समं पुण्यमुदाहृतम् । विशेषो नास्ति भूपाल विष्णुना कथितं पुरा

ശയനവും ഉത്ഥാനവും—ഇരുവരിലും സമപുണ്യം എന്നു പ്രസ്താവിച്ചിരിക്കുന്നു. ഹേ ഭൂപാലാ, വ്യത്യാസമില്ല; വിഷ്ണു പുരാതനത്തിൽ പറഞ്ഞതുതന്നെ.

Verse 28

ब्राह्मणाः क्षत्रिया वैश्याः स्थिताः शूद्राश्च जागरे । पक्षिणः कृमिकीटाश्च ह्यनेके चैव जंतवः । ते गताः परमं स्थानं योगिगम्यं निरंजनम्

ബ്രാഹ്മണർ, ക്ഷത്രിയർ, വൈശ്യർ, ശൂദ്രർ ജാഗരത്തിൽ നിലകൊണ്ടവർ—പക്ഷികൾ, കൃമി-കീടങ്ങൾ എന്നിവയും അനേകം മറ്റു ജീവികളും—യോഗികൾക്ക് ഗമ്യമായ നിർമല പരമസ്ഥാനത്തെ പ്രാപിച്ചു.

Verse 29

यानि कानि च पापानि ब्रह्महत्यासमानि च । कृष्णजागरणे तानि क्षयं यांति न संशयः

എന്തെല്ലാം പാപങ്ങളായാലും—ബ്രഹ്മഹത്യാസമമായവ പോലും—കൃഷ്ണജാഗരത്തിൽ അവ ക്ഷയിക്കുന്നു; സംശയമില്ല.

Verse 30

एकतः क्रतवः सर्वे सर्वतीर्थसमन्विताः । एकतो देवदेवस्य जागरः कृष्णवल्लभः । न समं ह्यधिकः प्रोक्तः कविभिः कृष्णजागरः

ഒരു വശത്ത് എല്ലാ യാഗങ്ങളും എല്ലാ തീർത്ഥങ്ങളും; മറ്റെ വശത്ത് ദേവദേവന്റെ കൃഷ്ണപ്രിയ ജാഗരം. കവികൾ പറയുന്നു: കൃഷ്ണജാഗരം സമമല്ല—അധിക ശ്രേഷ്ഠം.

Verse 31

सूर्यशक्रादयो देवा ब्रह्मरुद्रादयो गणाः । नित्यमेव समायांति जागरे कृष्णवल्लभे

സൂര്യൻ, ശക്രൻ മുതലായ ദേവന്മാരും ബ്രഹ്മ-രുദ്രാദി ഗണങ്ങളും കൃഷ്ണപ്രിയമായ ആ ജാഗരത്തിലേക്ക് നിത്യവും സമാഗമിക്കുന്നു.

Verse 32

गंगा सरस्वती रेवा यमुना च शतह्रदा । चंद्रभागा वितस्ता च नद्यः सर्वाश्च तत्र वै

അവിടെ തീർച്ചയായും ഗംഗ, സരസ്വതി, രേവ, യമുന, ശതഹ്രദാ; കൂടാതെ ചന്ദ്രഭാഗാ, വിതസ്താ—എല്ലാ നദികളും അവിടെ സന്നിഹിതമാണ്.

Verse 33

सरांसि च ह्रदाश्चैव समुद्राः कृत्स्नशो नृप । एकादश्यां नृपश्रेष्ठ गच्छंति हरिजागरे

ഹേ നൃപശ്രേഷ്ഠാ! ഏകാദശിയിൽ എല്ലാ സരോവരങ്ങളും ഹ്രദങ്ങളും സമുദ്രങ്ങളും മുഴുവനായും ഹരിയുടെ ജാഗരണത്തിലേക്ക് (രാത്രിജാഗരണത്തിലേക്ക്) പോകുന്നു.

Verse 34

स्पृहणीयास्तु देवेभ्यो ये नराः कृष्णजागरे । नृत्यं गीतं प्रकुर्वंति वीणावाद्यं तथैव च

കൃഷ്ണജാഗരണത്തിൽ നൃത്തവും ഗാനവും ചെയ്ത്, കൂടാതെ വീണാവാദ്യവും വായിക്കുന്നവർ ദേവന്മാർക്കും പോലും സ്പൃഹണീയരാകുന്നു.

Verse 35

भक्त्या वाऽप्यथवाऽभक्त्या शुचिर्वाप्यथवाऽशुचिः । कृत्वा जागरणं विष्णोर्मुच्यते पापकोटिभिः

ഭക്തിയോടെയായാലും ഭക്തിയില്ലാതെയായാലും, ശുചിയായാലും അശുചിയായാലും—വിഷ്ണുവിന്റെ ജാഗരണം ചെയ്താൽ കോടിക്കണക്കിന് പാപങ്ങളിൽ നിന്ന് മോചനം ലഭിക്കുന്നു.

Verse 36

पादयोः पांसुकणिका यावत्तिष्ठंति भूतले । तावद्वर्षसहस्राणि जागरी वसते दिवि

പാദങ്ങളിലെ ധൂളികണങ്ങൾ ഭൂമിയിൽ എത്രകാലം നിലനിൽക്കുമോ, അത്ര സഹസ്രവർഷങ്ങൾ ജാഗരണം കാത്തവൻ സ്വർഗത്തിൽ വസിക്കുന്നു.

Verse 37

तस्माद्गृहं प्रगन्तव्यं जागरे माधवस्य च । कलौ मलविनाशाय द्वादशद्वादशीषु च

അതുകൊണ്ട് മാധവന്റെ ജാഗരണത്തിനായി ഭഗവാന്റെ ക്ഷേത്രത്തിലേക്ക് പോകണം. കലിയുഗത്തിൽ മലനാശത്തിനായി പ്രത്യേകിച്ച് ദ്വാദശ തിഥിയിലും ദ്വാദശിയിലും ഇത് അനുഷ്ഠിക്കണം.

Verse 38

सुबहून्यपि पापानि कृत्वा जागरणं हरेः । निर्द्दहेन्मेरुतुल्यानि युगकोटिशतान्यपि

അത്യധികം പാപങ്ങൾ ചെയ്തിട്ടും ഹരിയുടെ ജാഗരണം അനുഷ്ഠിക്കുന്നവൻ, മേരുപർവതത്തോളം ഭാരമുള്ള പാപങ്ങളെയും—കോടിക്കണക്കിന് യുഗങ്ങളിൽ സഞ്ചിതമായവയെയും—ദഹിപ്പിക്കുന്നു.

Verse 39

उन्मीलिनी महीपाल यैः कृता प्रीतिसंयुतैः । कलौ जागरणोपेता फलं वक्ष्यामि तच्छृणु

ഹേ ഭൂമിപാലകാ! കേൾക്കുക—കലിയുഗത്തിൽ ഹൃദയാനന്ദഭക്തിയോടെ ജാഗരണസഹിതം അനുഷ്ഠിക്കുന്ന ഉന്മീലിനീ വ്രതത്തിന്റെ ഫലം ഞാൻ വിവരിക്കുന്നു.

Verse 40

स्थितौ युगसहस्रं तु पादेनैकेन भूतले । काश्यां च जाह्नवीतीरे तत्फलं लभते नरः

കാശിയിലും ജാഹ്നവീ (ഗംഗ) തീരത്തും ഒരു കാലിൽ ഭൂമിയിൽ നിന്നു സഹസ്ര യുഗങ്ങൾ തപസ്സു ചെയ്താൽ ലഭിക്കുന്ന ഫലം തന്നെയാണ് മനുഷ്യന് ലഭിക്കുന്നത്.

Verse 41

भवेद्युगसहस्रं च विनाऽहारेण यत्फलम् । उन्मीलिनीं समासाद्य फलं जागरणे हरेः

സഹസ്ര യുഗങ്ങൾ ആഹാരമില്ലാതെ കഴിയുന്നതിലൂടെ ലഭിക്കുന്ന ഫലം ഏതാണ്, ഉന്മീലിനീ വ്രതം സ്വീകരിച്ച് ഹരിയുടെ ജാഗരണം അനുഷ്ഠിക്കുമ്പോൾ അതേ ഫലം ലഭിക്കുന്നു.

Verse 42

दुष्प्राप्यं वैष्णवं स्थानं मखकोटिशतैः कृतैः । हेलया प्राप्यते नूनं द्वादश्यां जागरे कृते

കോടിശത യാഗങ്ങൾ ചെയ്താലും ദുർലഭമായ വൈഷ്ണവധാമം, ദ്വാദശിയിൽ രാത്രിജാഗരണം ചെയ്താൽ അല്പശ്രമത്താലും നിശ്ചയമായി പ്രാപ്യമാകുന്നു।

Verse 43

न कुर्वंति व्रतं विष्णोर्जागरेण समन्वितम् । परस्वं पारदार्यं च पापं तान्प्रति गच्छति

രാത്രിജാഗരണത്തോടുകൂടിയ വിഷ്ണുവ്രതം ആചരിക്കാത്തവരിലേക്കു പരധനലോഭവും പരസ്ത്രീഗമനവും എന്നീ പാപങ്ങൾ ചേർന്നു പിടിക്കുന്നു।

Verse 44

एकेनैवोपवासेन भावहीनास्तु मानवाः । निर्द्दग्धाऽखिलपापास्ते प्रयांति स्वर्गकाननम्

ഒരു ഉപവാസം മാത്രം കൊണ്ടുതന്നെ, ഭാവഭക്തിയില്ലാത്ത മനുഷ്യരും സകലപാപങ്ങളും ദഗ്ധമായി സ്വർഗ്ഗകാനനത്തിലേക്ക് പ്രാപിക്കുന്നു।

Verse 45

यत्र भागवतं शास्त्रं यत्र जागरणं हरेः । शालिग्रामशिला यत्र तत्र गच्छेद्धरिः स्वयम्

എവിടെ ഭാഗവതശാസ്ത്രം ആരാധിക്കപ്പെടുന്നു, എവിടെ ഹരിയുടെ രാത്രിജാഗരണം ആചരിക്കപ്പെടുന്നു, എവിടെ ശാലിഗ്രാമശില നിലകൊള്ളുന്നു—അവിടെ ഹരി സ്വയം എത്തുന്നു।

Verse 46

न पुर्य्यः पावनाः सप्त कलौ वेदवचो नहि । यादृशं वासरं विष्णोः पावनं जागरान्वितम्

കലിയുഗത്തിൽ വേദവചനം ഏഴ് പുണ്യപുരികളെയും അത്ര പാവനമെന്ന് പ്രസ്താവിക്കുന്നില്ല; ജാഗരണത്തോടുകൂടിയ വിഷ്ണുദിനം തന്നെയാണ് പരമപാവനം।

Verse 47

संप्राप्ते वासरे विष्णोर्ये न कुर्वंति जागरम् । मज्जंति नरके घोरे नरानार्य्यो न संशयः

വിഷ്ണുവിന്റെ പുണ്യദിനം വന്നപ്പോൾ ആ ദിവസം ജാഗരണം ചെയ്യാത്തവർ സംശയമില്ലാതെ ഭീകര നരകത്തിൽ മുങ്ങുന്നു; അവർ ദുഷ്ടാചാരികളാണ്.