Skanda Purana — Prabhasa Khanda, Shloka 179
निवेद्य विष्णवे मालां तुलसीकाष्ठसंभवाम् । वहते यो नरो भक्त्या तस्य नैवास्ति पातकम् । सदा प्रीतमनास्तस्य कृष्णो देवकिनंदनः
nivedya viṣṇave mālāṃ tulasīkāṣṭhasaṃbhavām | vahate yo naro bhaktyā tasya naivāsti pātakam | sadā prītamanāstasya kṛṣṇo devakinaṃdanaḥ
തുളസിക്കട്ടിൽ നിന്നുള്ള മാല വിഷ്ണുവിന് നിവേദിച്ച് ഭക്തിയോടെ ധരിക്കുന്നവന് പാപം ഒന്നും ശേഷിക്കില്ല; ദേവകീനന്ദനനായ ശ്രീകൃഷ്ണൻ അവനോട് സദാ പ്രസന്നഹൃദയനാകുന്നു.
Traditional Māhātmya narrator (contextual; exact speaker not in snippet)
Tirtha: Dvārakā (contextual)
Type: kshetra
Scene: A devotee offers a tulasī-wood rosary at the altar, then places it around his neck; a dark ‘sin-cloud’ dissipates while Kṛṣṇa’s face shows pleased serenity.
FAQs
Devotion transforms a simple object into a powerful purifier: tulasī-mālā as Viṣṇu-prasāda removes sin and pleases Kṛṣṇa.
Dwārakā is the Māhātmya setting, spotlighting Kṛṣṇa/Viṣṇu devotion associated with the holy city.
Offer the tulasī-wood mālā to Viṣṇu first (nivedana), then wear it with bhakti.