Skanda Purana — Prabhasa Khanda, Shloka 59
प्रह्लाद उवाच । श्रुत्वा तासां विलपितं गोपीनां नंद नंदन । अनन्यशरणाः सर्वा भावज्ञो भगवान्विभुः । सांत्वयामास वचनैर्व्रजेशस्ता व्रजांगनाः
prahlāda uvāca | śrutvā tāsāṃ vilapitaṃ gopīnāṃ naṃda naṃdana | ananyaśaraṇāḥ sarvā bhāvajño bhagavānvibhuḥ | sāṃtvayāmāsa vacanairvrajeśastā vrajāṃganāḥ
പ്രഹ്ലാദൻ പറഞ്ഞു— ഹേ നന്ദനന്ദനാ! ആ ഗോപിമാരുടെ വിലാപം കേട്ട്, അവർ എല്ലാവരും നിന്നെയേ ഏകശരണമായി ആശ്രയിക്കുന്നുവെന്ന് അറിഞ്ഞ്, ഭാവജ്ഞനായ സർവ്വശക്തൻ ഭഗവാൻ വ്രജേശൻ വ്രജാംഗനമാരെ മൃദുവചനങ്ങളാൽ ആശ്വസിപ്പിച്ചു.
Prahlāda
Tirtha: Dvārakā (sectional frame) / Vraja (scene)
Type: kshetra
Listener: Implied audience within the Dvārakāmāhātmya narration (likely sages/pilgrims)
Scene: Prahlāda narrates: Krishna, understanding every feeling, gently consoles the refuge-less gopīs of Vraja; the emotional temperature shifts from accusation to soothing reassurance, with Krishna’s calm presence stabilizing the group.
FAQs
Śaraṇāgati is central: when devotees take exclusive refuge, the Lord who knows their inner feelings responds with compassion.
The narrative belongs to Dvārakā-māhātmya (Dvārakā), while recalling Vraja as the sacred domain of intimate devotion.
No external rite; the teaching emphasizes inner refuge (śaraṇāgati) and the Lord’s consoling grace.