Adhyaya 56

Verse 1

। सूत उवाच । तस्यापि नातिदूरस्थं सांबादित्यं सुरेश्वरम् । दृष्ट्वा कामानवाप्नोति सर्वान्मर्त्यो हृदि स्थितान्

സൂതൻ പറഞ്ഞു—ആ സ്ഥലത്തിൽ നിന്ന് അതിദൂരമല്ലാതെ സുരേശ്വരനായ സാംബാദിത്യൻ നിലകൊള്ളുന്നു. അവനെ ദർശിച്ചാൽ മർത്ത്യൻ ഹൃദയത്തിലെ എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും പ്രാപിക്കുന്നു.

Verse 2

यस्तु माघस्य शुक्लायां सप्तम्यां रविवासरे । भक्त्या संपश्यते मर्त्यो नरकान्न स पश्यति

മാഘമാസത്തിലെ ശുക്ലപക്ഷ സപ്തമി ഞായറാഴ്ചയായാൽ, ഭക്തിയോടെ (അവനെ) ദർശിക്കുന്ന മർത്ത്യൻ നരകങ്ങളെ കാണുകയില്ല.

Verse 3

आसीत्पूर्वं द्विजो नाम गालवः स महामुनिः । स्वाध्यायनिरतो नित्यं वेदवेदांगपारगः

പൂർവകാലത്ത് ഗാലവൻ എന്നൊരു ദ്വിജ മഹാമുനി ഉണ്ടായിരുന്നു. അദ്ദേഹം നിത്യം സ്വാധ്യായത്തിൽ നിരതനായി, വേദവും വേദാംഗങ്ങളും പാരംഗതനായിരുന്നു.

Verse 4

शुचिव्रतपरः शांतो देवद्विजपरायणः । कृतज्ञश्च सुशीलश्च यज्ञकर्मविचक्षणः

അദ്ദേഹം ശുചിവ്രതങ്ങളിൽ തത്പരൻ, സ്വഭാവത്തിൽ ശാന്തൻ, ദേവന്മാരോടും ദ്വിജന്മാരോടും പരായണൻ; കൃതജ്ഞനും സുഷീലനും യജ്ഞകർമ്മങ്ങളിൽ നിപുണനും ആയിരുന്നു.

Verse 5

तस्यैवं वर्तमानस्य संप्राप्तं पश्चिमं वयः । अपुत्रस्य द्विजश्रेष्ठास्ततो दुःखं व्यजायत

ഇങ്ങനെ ജീവിച്ചിരുന്ന അദ്ദേഹത്തിന് വാർദ്ധക്യം എത്തി; പുത്രനില്ലാത്തതിനാൽ, ഹേ ദ്വിജശ്രേഷ്ഠാ, അദ്ദേഹത്തിൽ ദുഃഖം ഉദിച്ചു.

Verse 6

ततः सर्वं परित्यज्य गृहकृत्यं स भक्तिमान् । सूर्यमाराधयामास क्षेत्रेऽत्रैव समाहितः

അപ്പോൾ ആ ഭക്തൻ എല്ലാ ഗൃഹകാര്യങ്ങളും ഉപേക്ഷിച്ച്, ഈ പുണ്യക്ഷേത്രത്തിൽ തന്നേ മനസ്സിനെ ഏകാഗ്രമാക്കി സൂര്യദേവനെ ആരാധിച്ചു।

Verse 7

वटवृक्षं समाश्रित्य श्रद्धया परया युतः । स्थापयित्वा रवेरर्चां यथोक्तां पंचरात्रिके

വടവൃക്ഷത്തിന്റെ ആശ്രയം സ്വീകരിച്ച്, പരമശ്രദ്ധയോടെ, പാഞ്ചരാത്രവിധിപ്രകാരം രവി (സൂര്യൻ) ആരാധനയ്ക്കായി പ്രതിമ സ്ഥാപിച്ചു।

Verse 8

वर्षास्वाकाशशायी च हेमंते जलसंश्रयः । पंचाग्निसाधको ग्रीष्मे निराहारो जितेन्द्रियः

മഴക്കാലത്ത് അവൻ തുറന്ന ആകാശത്തിൻ കീഴിൽ ശയിച്ചു; ഹേമന്തത്തിൽ ജലത്തെ ആശ്രയിച്ചു; ഗ്രീഷ്മത്തിൽ പഞ്ചാഗ്നി തപസ്സു ചെയ്തു—നിരാഹാരനായി, ഇന്ദ്രിയജയിയായി।

Verse 9

ततः पंचदशे वर्षे संप्राप्ते भगवान्रविः । वटवृक्षं समाश्रित्य समीपस्थमुवाच तम्

പിന്നീട് പതിനഞ്ചാം വർഷം വന്നപ്പോൾ ഭഗവാൻ രവി പ്രത്യക്ഷനായി; വടവൃക്ഷത്തിന്റെ സമീപത്ത് നിലകൊണ്ട്, അടുത്തിരുന്ന അവനോട് സംസാരിച്ചു।

Verse 10

श्रीसूर्य उवाच । वरदोस्म्यद्य भद्रं ते वरं प्रार्थय गालव । अतिदुर्लभमप्याशु तव दास्याम्यसंशयम्

ശ്രീസൂര്യൻ അരുളിച്ചെയ്തു—ഇന്ന് ഞാൻ നിനക്കു വരദാതാവാണ്; നിനക്കു മംഗളം വരട്ടെ. ഹേ ഗാലവ, വരം അപേക്ഷിക്ക; അതി ദുർലഭമായാലും ഞാൻ അത് സംശയമില്ലാതെ വേഗം നിനക്കു നൽകും।

Verse 11

गालव उवाच । अपुत्रोऽहं सुरश्रेष्ठ पश्चिमे वयसि स्थितः । तस्माद्देहि सुतं मह्यं वंशवृद्धिकरं परम्

ഗാലവൻ പറഞ്ഞു—ഹേ ദേവശ്രേഷ്ഠാ! ഞാൻ പുത്രഹീനനാണ്; വയസ്സിന്റെ അന്ത്യഘട്ടത്തിൽ എത്തിയിരിക്കുന്നു. അതിനാൽ വംശവർദ്ധനയ്ക്കു കാരണമാകുന്ന പരമപുത്രനെ എനിക്കു ദയവായി നൽകണമേ.

Verse 15

सप्तम्यश्च द्विजश्रेष्ठ निराहारस्तु भक्तितः या । स प्राप्स्यति न संदेहः पुत्रं वंशविवर्धनम्

ഹേ ദ്വിജശ്രേഷ്ഠാ! ഭക്തിയോടെ സപ്തമിദിനത്തിൽ നിരാഹാരവ്രതം അനുഷ്ഠിക്കുന്നവൻ സംശയമില്ലാതെ വംശവർദ്ധക പുത്രനെ പ്രാപിക്കും.

Verse 16

एवमुक्त्वा च सप्ताश्वो विरराम दिवाकरः । गालवोऽपि प्रहृष्टात्मा जगाम निजमंदिरम्

ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് ഏഴുകുതിരകളാൽ യുക്തനായ ദിവാകരൻ (സൂര്യൻ) മൗനമായി; ഗാലവനും ഹർഷഭരിതഹൃദയത്തോടെ തന്റെ ഭവനത്തിലേക്ക് പോയി.

Verse 17

नातिदीर्घेण कालेन ततस्तस्याभव तत्सुतः । यथोक्तस्तेन देवेन सर्वलक्षणलक्षितः

അധികകാലം കഴിയുംമുമ്പേ അവന് ഒരു പുത്രൻ ജനിച്ചു—ആ ദേവൻ പറഞ്ഞതുപോലെ തന്നെ—അവൻ എല്ലാ മംഗളലക്ഷണങ്ങളാലും ലക്ഷിതനായിരുന്നു.

Verse 18

ततश्चक्रे पिता नाम वटेश्वर इति स्वयम् । वटस्थेन यतो दत्तः संतुष्टेनांशुमालिना

പിന്നീട് പിതാവ് സ്വയം അവന് ‘വടേശ്വരൻ’ എന്നു നാമകരണം ചെയ്തു; കാരണം വടവൃക്ഷത്തിനരികിൽ വസിച്ച് പ്രസന്നനായ അംശുമാലി (സൂര്യൻ) അവനെ ദാനമായി നൽകിയിരുന്നു.

Verse 19

वटेश्वरसुतान्दृष्ट्वा पौत्रांश्च द्विजसत्तमाः । गालवः सूर्यमापन्नः कृत्वा सुविपुलं तपः

ഹേ ദ്വിജശ്രേഷ്ഠന്മാരേ! വടേശ്വരന്റെ പുത്രന്മാരെയും പൗത്രന്മാരെയും ദർശിച്ച് ഗാലവൻ അതിവിപുലമായ തപസ്സു ചെയ്ത് സൂര്യലോകം പ്രാപിച്ചു।

Verse 20

वटेश्वरोऽपि संज्ञाय पित्रा संस्थापितं रविम् । तदर्थं कारयामास प्रासादं सुमनोहरम्

വടേശ്വരനും തന്റെ പിതാവ് അവിടെ രവിയെ (സൂര്യദേവനെ) സ്ഥാപിച്ചതെന്ന് അറിഞ്ഞ്, അതിനായിട്ടുതന്നെ അതിമനോഹരമായ ഒരു പ്രാസാദം (ക്ഷേത്രം) പണിയിച്ചു।

Verse 21

ततःप्रभृति लोके च स वटादित्यसंज्ञितः । पुत्रप्रदो ह्यपुत्राणां विख्यातो भुवनत्रये

അന്നുമുതൽ ലോകത്തിൽ അദ്ദേഹം ‘വടാദിത്യൻ’ എന്ന നാമത്തിൽ അറിയപ്പെട്ടു; സന്താനമില്ലാത്തവർക്ക് പുത്രപ്രദാതാവായി ത്രിഭുവനമൊട്ടാകെ പ്രസിദ്ധനായി।

Verse 22

सप्तम्यां सूर्यवारेण उपवासपरायणः । यस्तं पूजयते भक्त्या सप्तर्मार्द्वादश क्रमात् । स प्राप्नोति सुतं श्रेष्ठं स्ववंशस्य विवर्धनम्

സപ്തമി തിഥി ഞായറാഴ്ചയോടുകൂടി വരുമ്പോൾ ഉപവാസപരനായ ഭക്തൻ ക്രമമായി സപ്താർചനവും ദ്വാദശോപചാരവിധിയും അനുസരിച്ച് ഭക്തിയോടെ അദ്ദേഹത്തെ പൂജിച്ചാൽ, സ്വന്തം വംശം വർധിപ്പിക്കുന്ന ശ്രേഷ്ഠപുത്രനെ പ്രാപിക്കും।

Verse 23

निष्कामो वा नरो यस्तु तं पूजयति मानवः । स मोक्षमाप्नुयान्नूनं दुर्लभं त्रिदशैरपि

എന്നാൽ നിഷ്കാമനായി ഭക്തിയോടെ അദ്ദേഹത്തെ പൂജിക്കുന്ന മനുഷ്യൻ നിശ്ചയമായും മോക്ഷം പ്രാപിക്കും—അത് ദേവന്മാർക്കും ദുർലഭമാണ്।

Verse 24

अथ गाथा पुरा गीता नारदेन सुरर्षिणा । दृष्ट्वा पुत्रप्रदं देवं वटादित्यं सुरेश्वरम्

അപ്പോൾ ദേവർഷി നാരദൻ പൂർവകാലത്ത് ഈ ഗാഥ പാടുകയുണ്ടായി—പുത്രപ്രദനായ സുരേശ്വരൻ വടാദിത്യ ദേവനെ ദർശിച്ച്।

Verse 25

अपि वर्षशता नारी वंध्या वा दुर्भगापि वा । सांबसूर्यप्रसादेन सद्यो गर्भवती भवेत्

ഒരു സ്ത്രീ നൂറുവർഷം പോലും വന്ധ്യയായിരുന്നാലും, അല്ലെങ്കിൽ സന്താനഹീനയോ ദുര്ഭാഗ്യവതിയോ ആയാലും—സാംബസൂര്യന്റെ പ്രസാദത്താൽ അവൾ ഉടൻ ഗർഭവതിയാകും।

Verse 26

किं दानैः किं व्रतैर्ध्यानैः किं जपैः सोपवासकैः । पुत्रार्थं विद्यमानेऽथ सांबसूर्ये सुरेश्वरे

പുത്രലാഭത്തിനായി ഇവിടെ ദേവാധിപനായ സാംബസൂര്യൻ സ്വയം സന്നിഹിതനായിരിക്കുമ്പോൾ, ദാനം, വ്രതം, ധ്യാനം, ഉപവാസസഹിത ജപം—ഇവയ്ക്ക് എന്ത് ആവശ്യമാണ്?

Verse 27

वर्षमेकं नरो भक्त्या यः पश्येत्सूर्यवासरे । कृतक्षणोऽत्र पुत्रं स लभते चोत्तमं सुखम्

ഒരു പുരുഷൻ ഒരു വർഷം മുഴുവൻ എല്ലാ ഞായറാഴ്ചയും ഭക്തിയോടെ ദർശനം ചെയ്താൽ, ഇവിടെ തന്റെ സമയം സഫലമാക്കി പുത്രനെയും ഉത്തമസുഖവും പ്രാപിക്കുന്നു।

Verse 28

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन तं देवं यत्नतो द्विजाः । पश्येदात्महितार्थाय स्ववंशपरिवृद्धये

അതുകൊണ്ട്, ഹേ ദ്വിജന്മാരേ! ആത്മഹിതത്തിനും സ്വന്തം വംശവർദ്ധനയ്ക്കുമായി, സർവ്വപ്രയത്നത്തോടെയും ജാഗ്രതയോടെയും ആ ദേവനെ ദർശിക്കണം।