Skanda Purana — Mahesvara Khanda, Shloka 71
एवमुक्तस्तदा शैलो दवैर्दैत्यैः स मंदरः । उवाच निःसृतो भूत्वा परं विग्रहवान्वचः
evamuktastadā śailo davairdaityaiḥ sa maṃdaraḥ | uvāca niḥsṛto bhūtvā paraṃ vigrahavānvacaḥ
ദേവന്മാരും ദൈത്യന്മാരും ഇങ്ങനെ അഭിസംബോധന ചെയ്തപ്പോൾ മന്ദരപർവ്വതം അപ്പോൾ പുറത്ത് പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു, സാകാരനായതുപോലെ പരമമായ വചനങ്ങൾ ഉച്ചരിച്ചു।
Narrator (Sūta/Lomaharṣaṇa, contextual)
Scene: Devas and daityas stand before Mandara; the mountain ‘emerges’ and speaks as if taking a subtle anthropomorphic form—eyes, mouth, and a radiant aura—while clouds and celestial beings gather.
FAQs
Creation is responsive to dharmic purpose; even nature is portrayed as participating in cosmic duty.
Kedāra Khaṇḍa’s sacred landscape; Mandara is invoked as a sanctified cosmic mountain within Purāṇic geography.
None; it is narrative setup for the churning episode.