Skanda Purana — Mahesvara Khanda, Shloka 113
नोभूमिर्न जलं चाग्निर्न वायुर्न नभस्तदा । नाहंकारो न च महान्मूलाविद्या तथैव च । शिवस्य कोपात्संजातं तदा भस्माकुलं जगत्
nobhūmirna jalaṃ cāgnirna vāyurna nabhastadā | nāhaṃkāro na ca mahānmūlāvidyā tathaiva ca | śivasya kopātsaṃjātaṃ tadā bhasmākulaṃ jagat
അപ്പോൾ ഭൂമിയുമില്ല, ജലമില്ല, അഗ്നിയില്ല, വായുവില്ല, ആകാശവും ഇല്ല; അഹങ്കാരമില്ല, മഹത്തത്ത്വമില്ല, മൂല അവിദ്യയും ശേഷിച്ചില്ല. ശിവന്റെ കോപത്തിൽ അന്ന് ലോകം ഭസ്മകലഹമായി മാറി।
Sūta (Lomaharṣaṇa) narrating to the sages
Tirtha: Kedāra (Kedārakṣetra)
Type: kshetra
Listener: Sages/seekers
Scene: A near-blank cosmic field: the five elements vanish; symbols of earth, water, fire, wind, and sky fade out; subtle glyphs for ahaṃkāra and mahat dissolve; only a vast ash-storm remains, suggesting Śiva’s wrath as impersonal cosmic force.
FAQs
All elements and even subtle principles dissolve; the seeker should rely on Śiva, the transcendental ground beyond tattvas.
The Kedāra Khaṇḍa setting (Kedāranātha/Himalayan tīrthas) frames the discourse, though this verse itself is metaphysical and cosmological.
None; it is a doctrinal description of dissolution.