Skanda Purana — Mahesvara Khanda, Shloka 101
सत्यलोकं गताः सर्वे भुगुणा नोदिता भृशम् । वेदवाक्यैश्च विविधैः कालकूटं शतशस्ततः । देवा नास्त्यत्र संदेहः सत्यं सत्यं वदामि वः
satyalokaṃ gatāḥ sarve bhuguṇā noditā bhṛśam | vedavākyaiśca vividhaiḥ kālakūṭaṃ śataśastataḥ | devā nāstyatra saṃdehaḥ satyaṃ satyaṃ vadāmi vaḥ
ഭൃഗുവിന്റെ ശക്തമായ പ്രേരണയാൽ എല്ലാവരും സത്യലോകത്തിലേക്ക് പോയി. അവിടെ വിവിധ വൈദികവാക്യങ്ങളാൽ അവർ കാലകൂടവിഷത്തെ വീണ്ടും വീണ്ടും ശമിപ്പിച്ചു. ഹേ ദേവന്മാരേ, ഇതിൽ സംശയമില്ല—സത്യം സത്യം ഞാൻ നിങ്ങളോട് പറയുന്നു.
Sūta (Lomaharṣaṇa) to the sages (deduced)
Listener: Devas (addressed) / primary audience of the narration
Scene: Devas, urged by Bhṛgu, ascend to luminous Satyaloka; waves of dark-blue poison are countered by concentric rings of Vedic syllables, as if mantras form a protective mandala; the narrator seals the claim with a double ‘truth’ affirmation.
FAQs
In crisis, refuge is sought in higher wisdom—Vedic truth (śruti) is portrayed as a stabilizing, protective force.
The narrative belongs to Kedārakhaṇḍa’s sacred landscape, though the immediate location named is Satyaloka (a cosmic realm).
Vedic recitation is implied as a remedy, but no specific mantra, vrata, or procedure is detailed in this verse.