Skanda Purana — Mahesvara Khanda, Shloka 14
सर्वे देवाश्च संभूता यतो देवस्य शूलिनः । सोऽसौ वेदांतगो देवस्त्वया ज्ञातुं न पार्यते
sarve devāśca saṃbhūtā yato devasya śūlinaḥ | so'sau vedāṃtago devastvayā jñātuṃ na pāryate
ശൂലധാരിയായ ആ ദേവനിൽ നിന്നാണ് എല്ലാ ദേവന്മാരും ഉദ്ഭവിച്ചത്; വേദാന്തതാത്പര്യത്തിൽ സ്ഥാപിതനായ ആ പരമദേവനെ നിന്റെ അഹങ്കാരമോ പരിമിതദൃഷ്ടിയോ കൊണ്ട് പൂർണ്ണമായി അറിയാൻ കഴിയില്ല।
Satī (deduced from the argumentative defense of Śiva against Dakṣa)
Tirtha: Kedāra / Kedāranātha-kṣetra
Type: kshetra
Listener: null
Scene: A composed, luminous depiction of Śiva as the Vedānta-purport—radiant, beyond form—while a speaker admonishes limited pride; subtle cosmic emergence of devas from Śiva’s presence, with Himalayan austerity in the background.
FAQs
Śiva is the source of divine powers and is ultimately knowable only through true spiritual insight, not ego.
The Kedārakhaṇḍa framework points to Kedāra’s sacred landscape, but this verse is primarily metaphysical.
None; it stresses theological humility and Vedāntic understanding.