Skanda Purana — Mahesvara Khanda, Shloka 39
येनैव सृष्टं विधृतं च येन येन श्रितं येन कृतं समग्रम् । यस्यांशभूतं हि जगत्कदाचिद्वेदांतवेद्यः परमात्मा शिवश्च
yenaiva sṛṣṭaṃ vidhṛtaṃ ca yena yena śritaṃ yena kṛtaṃ samagram | yasyāṃśabhūtaṃ hi jagatkadācidvedāṃtavedyaḥ paramātmā śivaśca
ആരാൽ ഈ ജഗത്ത് സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടു, ആരാൽ ധരിക്കപ്പെടുന്നു, ആരിൽ ആശ്രയിക്കുന്നു, ആരാൽ സമഗ്രമായി രൂപപ്പെട്ടു; ആരുടെ അംശമായിട്ടാണ് ചിലപ്പോൾ ജഗത്ത്—അവൻ വേദാന്തവേദ്യനായ പരമാത്മ ശിവൻ.
Sūta (Lomaharṣaṇa) addressing the sages (deduced from Māheśvarakhaṇḍa narrative style)
Tirtha: Kedāra / Kedārakṣetra
Type: kshetra
Scene: Cosmic Śiva encompassing creation: galaxies/three worlds emerging from Him; simultaneously a serene Kedāra linga in the foreground, linking the local shrine to the cosmic ground; sages pointing to Upaniṣadic teaching.
FAQs
Śiva is proclaimed as the supreme reality—creator, sustainer, and indwelling refuge—known through Vedāntic wisdom.
The verse occurs in Kedārakhaṇḍa, aligning the teaching with the Kedāra sacred landscape, though this line itself is a universal theological praise.
No specific ritual is prescribed here; it is a doctrinal (tattva) statement about Śiva’s supreme nature.