Skanda Purana — Mahesvara Khanda, Shloka 70
ततोऽविनीतस्तां वीक्ष्य भद्र गालववल्लभाम् । अहमासं शरव्रातैस्ताडितः पुष्पधन्विना । विवेकिनोऽपि मुनयस्तावदेव विवेकिनः
tato'vinītastāṃ vīkṣya bhadra gālavavallabhām | ahamāsaṃ śaravrātaistāḍitaḥ puṣpadhanvinā | vivekino'pi munayastāvadeva vivekinaḥ
അപ്പോൾ ഹൃദയത്തിൽ അവിനീതനായ ഞാൻ, ഗാലവനു പ്രിയയായ ആ ഭദ്രകന്യയെ കണ്ടതുമാത്രത്തിൽ, പുഷ്പധനുവായ കാമദേവന്റെ അമ്പുകളുടെ മഴയിൽ ആഹതനായി. വിവേകമുള്ള മുനിമാരും അത്രനേരം മാത്രമേ വിവേകമുള്ളവരായിരിക്കൂ.
Lomaharṣaṇa (Sūta), narrating within Māheśvara-khaṇḍa to the sages (deduced)
Listener: Addressed as 'bhadra' (auspicious one), listener unspecified in the excerpt
Scene: A man (narrator figure) sees the maiden and is metaphorically struck by Kāma’s flower-arrows; Kāma may appear as a subtle divine archer with sugarcane bow, floral arrows; the victim’s face shows sudden inner turmoil.
FAQs
Unchecked desire can overpower even cultivated discernment; discipline and vigilance are essential to dharma.
No tīrtha is directly praised in this verse; it functions as moral-narrative instruction within the Kaumārikā-khaṇḍa.
No explicit rite is prescribed here; the emphasis is ethical—restraint and guarding the mind.