Skanda Purana — Mahesvara Khanda, Shloka 139
समाहितो ब्रह्मपरोऽप्रमादी शुचिस्तथैकांतरतिर्जितेन्द्रियः । समाप्नुयाद्योगमिमं महामना विमुक्तिमाप्नोति ततश्च योगतः
samāhito brahmaparo'pramādī śucistathaikāṃtaratirjitendriyaḥ | samāpnuyādyogamimaṃ mahāmanā vimuktimāpnoti tataśca yogataḥ
മനം സമാഹിതമായി, ബ്രഹ്മത്തിൽ പരായണനായി, സദാ ജാഗ്രതയോടെ, ശുചിയായി, ഏകാന്തത്തിൽ രമിച്ച്, ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ ജയിച്ച മഹാത്മാവ് ഈ യോഗം പ്രാപിക്കുന്നു; ആ യോഗത്തിലൂടെയേ മോക്ഷവും ലഭിക്കുന്നു।
Sūta (Lomaharṣaṇa) to the sages (deduced from Māheśvarakhaṇḍa context)
Listener: Pārtha (address appears explicitly in 55.142; discourse likely continuous)
Scene: A solitary ascetic seated in meditation, senses withdrawn, mind fixed on Brahman; minimal landscape, emphasizing inner stillness.
FAQs
Liberation arises from disciplined yoga grounded in purity, vigilance, and mastery of the senses.
No tīrtha is directly referenced; the verse teaches the inner qualifications that support the chapter’s later sthala-māhātmya.
The prescription is ethical-yogic: śauca (purity), apramāda (vigilance), and indriya-jaya (sense control).