निर्वैरेण समेनाथ सुखदुःखभवाभवैः । ब्रह्मादिकीटपर्यन्तं किमेव क्लिश्यते जगत्
nirvaireṇa samenātha sukhaduḥkhabhavābhavaiḥ | brahmādikīṭaparyantaṃ kimeva kliśyate jagat
ഹേ നാഥാ, നീ നിർവൈരനും സമഭാവനും ആകുമ്പോഴും, സുഖദുഃഖങ്ങളും ഭവാഭവങ്ങളും മൂലം ബ്രഹ്മാവിൽ നിന്ന് കീടം വരെ ജഗത്ത് എന്തുകൊണ്ട് ക്ലേശിക്കുന്നു?
Nandabhadra (within Nārada’s narration)
Scene: A panoramic hierarchy of beings—Brahmā above, humans mid, insects below—linked by a single thread of suffering (pleasure/pain cycles), while the Lord stands serene and equal.
Suffering is confronted as a universal condition, inviting deeper understanding of karma and grace through devotion.
Implied setting is Kapileśvara at Bahūdaka-kuṇḍa; the verse itself discusses universal suffering.
None; it is part of a devotional inquiry (gāthā/stotra).