Skanda Purana — Mahesvara Khanda, Shloka 116
यद्दुःखं मरणं जंतोर्न तस्येहोपमा क्वचित् । हा तात मातर्हा कांते क्रंदत्येवं सुदुःखितः
yadduḥkhaṃ maraṇaṃ jaṃtorna tasyehopamā kvacit | hā tāta mātarhā kāṃte kraṃdatyevaṃ suduḥkhitaḥ
ജീവിക്ക് മരണരൂപമായ ദുഃഖത്തിന് ഈ ലോകത്ത് എവിടെയും ഉപമയില്ല. ആ കഠിന വേദനയിൽ അതിദുഃഖിതനായി ‘ഹാ പിതാവേ! ഹാ മാതാവേ! ഹാ പ്രിയേ!’ എന്നു വിലപിക്കുന്നു.
Sūta (Lomaharṣaṇa) to the sages (deduced from Māheśvarakhaṇḍa context)
Scene: A dying person on a low bed, eyes wide with fear, crying out to father, mother, and beloved; relatives stand powerless, some turning away, some weeping.
FAQs
Attachment culminates in intense grief at death; remembering mortality encourages detachment and spiritual practice.
No site is named in this verse; it is a universal reflection on the human condition.
None directly; the implied practice is smaraṇa (mindful remembrance) of impermanence to deepen dharma and bhakti.