Adhyaya 28

Verse 1

। नारद उवाच । व्रजंती गिरिजाऽपश्यत्सखीं मातुर्महाप्रभाम् । कुसुमामोदिनींनाम तस्य शैलस्य देवताम्

നാരദൻ പറഞ്ഞു—പോകുന്ന ഗിരിജ തന്റെ മാതാവിന്റെ മഹാപ്രഭയുള്ള സഖിയെ കണ്ടു; അവൾ ആ പർവതത്തിന്റെ ദേവത, കുസുമാമോദിനീ എന്ന നാമമുള്ളവൾ।

Verse 2

सापि दृष्ट्वा गिरिसुतां स्नेहविक्लवमानसा । क्वपुनर्गच्छसीत्युच्चैरालिंग्योवाच देवता

ഗിരിസുതയെ കണ്ട ആ ദേവി സ്നേഹത്തിൽ വിങ്ങിയ മനസ്സോടെ അവളെ ആലിംഗനം ചെയ്ത് ഉച്ചത്തിൽ പറഞ്ഞു—“വീണ്ടും എവിടേക്ക് പോകുന്നു?”

Verse 3

सा चास्यै सर्वमाचख्यौ शंकरात्कोपकारणम् । पुनश्चोवाच गिरिजा देवतां मातृसंमताम्

ശങ്കരനിൽ നിന്നുയർന്ന തന്റെ കോപത്തിന്റെ കാരണമടക്കം എല്ലാം അവൾ അവൾക്കു പറഞ്ഞു. പിന്നെ ഗിരിജ മാതാവിന് സമ്മതമായ ആ ദേവതയോടു വീണ്ടും സംസാരിച്ചു.

Verse 4

नित्यं शैलाधिराजस्य देवता त्वमनिंदिते । सर्वं च सन्निधानं च मयि चातीव वत्सला

“ഹേ അനിന്ദിതേ! നീ നിത്യം ശൈലാധിരാജന്റെ അധിഷ്ഠാത്രി ദേവതയാണ്. നീ സർവ്വജ്ഞയും സർവ്വദാ സന്നിഹിതയും; എനിക്കു മേൽ അത്യന്തം വാത്സല്യമുള്ളവളുമാണ്.”

Verse 5

तदहं संप्रवक्ष्यामि यद्विधेयं तवाधुना । अथान्य स्त्रीप्रवेशे तु समीपे तु पिनाकिनः

“അതുകൊണ്ട് ഇപ്പോൾ നീ ചെയ്യേണ്ടത് ഞാൻ പറയും. എന്നാൽ പിനാകി (ശിവൻ)യുടെ സമീപത്ത് മറ്റൊരു സ്ത്രീ പ്രവേശിക്കുന്ന കാര്യത്തിൽ…”

Verse 6

त्वयाख्येयं मम शुबे युक्तं पश्चात्करोम्यहम् । तथेत्युक्ते तया देव्या ययौ देवी गिरिं प्रति

“ഹേ ശുഭേ! എനിക്ക് അറിയിക്കേണ്ടത് നീ പറയുക; പിന്നെ ഞാൻ യുക്തമായതു ചെയ്യും.” എന്നു ആ ദേവി പറഞ്ഞപ്പോൾ ദേവി (പാർവതി) ഗിരിയിലേക്കു പുറപ്പെട്ടു.

Verse 7

रम्ये तत्र महाशृंगे नानाश्चर्योपशोभिते । विभूषणादि सन्यस्य वृक्षवल्कलधारिणी

അവിടെ നാനാവിസ്മയങ്ങളാൽ ശോഭിതമായ മനോഹര മഹാശിഖരത്തിൽ അവൾ ആഭരണാദികൾ ഉപേക്ഷിച്ച് വൃക്ഷവൽക്കലം ധരിച്ചു തപസ്സിന്റെ ജീവിതം സ്വീകരിച്ചു.

Verse 8

तपस्तेपे गिरिसुता पुत्रेण परिपालिता । ग्रीष्मे पंचाग्निसंतप्ता वर्षासु च जलोषिता

ഗിരിസുത പുത്രന്റെ പരിപാലനത്തിൽ തപസ്സു ചെയ്തു. ഗ്രീഷ്മത്തിൽ പഞ്ചാഗ്നിയുടെ ചൂട് സഹിച്ചു; വർഷകാലത്ത് ജലത്തിൽ മുങ്ങി നിലകൊണ്ടു.

Verse 9

यथा न काचित्प्रविशेद्योषिदत्र हरांतिके । दृष्ट्वा परां स्त्रियं चात्र वदेथा मम पुत्रक

ശ്രദ്ധിക്കൂ, ഹരന്റെ സമീപത്ത് ഇവിടെ ഒരു സ്ത്രീയും പ്രവേശിക്കരുത്. ഇവിടെ മറ്റൊരു സ്ത്രീയെ കണ്ടാൽ ഉടൻ എനിക്കു പറയുക, എന്റെ മകനേ.

Verse 10

शीघ्रमेव करिष्यामि ततो युक्तमनंतरम् । एवमस्त्विति तां देवीं वीरकः प्राह सांप्रतम्

ഞാൻ ഉടൻ തന്നെ ചെയ്യും; തുടർന്ന് യുക്തമായതു വൈകാതെ സംഭവിക്കും. “ഏവമസ്തു” എന്നു പറഞ്ഞു വീരകൻ ദേവിയെ അഭിസംബോധന ചെയ്തു.

Verse 11

मातुराज्ञा सुतो ह्लाद प्लावितांगो गतज्वरः । जगाम त्र्यक्षं संद्रष्टुं प्रणिपत्य च मातरम्

മാതാവിന്റെ ആജ്ഞപ്രകാരം പുത്രൻ ആനന്ദത്തിൽ പുളകിതനായി, ജ്വരം മാറി, മാതാവിനെ പ്രണാമം ചെയ്ത് ത്രിനേത്രനായ പ്രഭുവിനെ ദർശിക്കാനായി പോയി.

Verse 12

गजवक्त्रं ततः प्राह प्रणम्य समवस्थितम् । साश्रुकंठं प्रयाचंतं नय मामपि पार्वति

പിന്നീട് അവൻ ഗജവക്ത്രനായ (ഗണേശനെ) അഭിസംബോധന ചെയ്തു; പ്രണാമം ചെയ്ത് അവിടെ നിന്ന അവൻ കണ്ണീരോടെ കണ്ഠം ഇടറിക്കൊണ്ട് അപേക്ഷിച്ചു: “പാർവതി, എന്നെയും കൂടെ കൊണ്ടുപോകൂ.”

Verse 13

गजवक्त्रं हि त्वां बाल मामिवोपहसिष्यति । तदागच्छ मया सार्धं या गतिर्मे तवापि सा

ഹേ ബാലാ, ഗജവക്ത്രൻ എന്നെ പരിഹസിക്കുന്നതുപോലെ നിന്നെയും തീർച്ചയായും പരിഹസിക്കും. അതിനാൽ എന്റെ കൂടെ വരിക; എന്റെ ഗതി ഏതോ അതേ നിനക്കും ആകട്ടെ.

Verse 14

पराभवाद्धि धूर्तानां मरणं साधु पुत्रक । एवमुक्त्वा समादाय हिमाद्रिं प्रति सा ययौ

ഹേ പുത്രക, ധൂർത്തർക്കു അപമാനപരാഭവത്തിൽ നിന്നുതന്നെ മരണം വരുന്നു; അതു നന്നേ. ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് അവനെ കൂട്ടിക്കൊണ്ട് അവൾ ഹിമാദ്രി (ഹിമാലയം) ഭാഗത്തേക്ക് പോയി.