Skanda Purana — Mahesvara Khanda, Shloka 30
न तत्पश्यामि यत्तुभ्यं दद्म्याशीः का तवोचिता । इत्युक्ते मातृवात्सल्याच्छैलेन्द्र महिषी तदा
na tatpaśyāmi yattubhyaṃ dadmyāśīḥ kā tavocitā | ityukte mātṛvātsalyācchailendra mahiṣī tadā
ഞാൻ പറഞ്ഞു— “നിനക്കു യഥാർത്ഥത്തിൽ യോജിക്കുന്ന ഏത് ആശീർവാദം ഞാൻ നൽകുമെന്നത് എനിക്ക് കാണുന്നില്ല।” ഇത് കേട്ട്, മാതൃവാത്സല്യത്തോടെ ശൈലേന്ദ്രന്റെ മഹിഷി അപ്പോൾ മറുപടി പറഞ്ഞു।
Narrator (Sūta/Lomaharṣaṇa tradition, in Māheśvara-khaṇḍa narrative frame)
Tirtha: Himālaya (as sacred mountain archetype)
Type: peak
Listener: Devī (Pārvatī implied)
Scene: The narrator confesses inability to give a fitting blessing; the Mountain-Lord’s queen (Pārvatī) responds, moved by maternal tenderness—eyes softened, posture protective and affectionate.
FAQs
Even blessings must be appropriate (ucita) to one’s destiny; affection alone does not override dharmic fitness.
No specific tīrtha is praised in this verse; it is narrative dialogue within the Kaumārikā Khaṇḍa.
None; the verse focuses on speech about blessings and maternal affection.