Skanda Purana — Mahesvara Khanda, Shloka 12
एवं स्थूलं प्राणिमध्यं च शूक्ष्मं भावेभावे भावितं त्वां गृणंति । सर्वत्रस्थं त्वामतः प्राहुर्वेदास्तस्मै तुभ्यं पदम्ज इद्विधेम
evaṃ sthūlaṃ prāṇimadhyaṃ ca śūkṣmaṃ bhāvebhāve bhāvitaṃ tvāṃ gṛṇaṃti | sarvatrasthaṃ tvāmataḥ prāhurvedāstasmai tubhyaṃ padamja idvidhema
ഇങ്ങനെ അവർ നിന്നെ സ്ഥൂലരൂപമായും, ജീവികളുടെ അന്തർവാസിയായ അന്തര്യാമിയായും, ഓരോ ഭാവാവസ്ഥയിലും ധ്യാനിക്കപ്പെടുന്ന സൂക്ഷ്മരൂപമായും സ്തുതിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ട് വേദങ്ങൾ നിന്നെ സർവത്രസ്ഥനെന്ന് പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു; ഹേ പദ്മാസനജ, നിനക്കു ഈ ഭക്തിസ്തവം അർപ്പിക്കുന്നു.
Devas (closing the theological praise; includes the epithet padamja)
Scene: A contemplative stotra-scene: sages/devas hymn the all-pervading principle, visualized simultaneously as cosmic form (sthūla), as a radiant presence within hearts (antaryāmin), and as a subtle light pervading space (sūkṣma); the epithet padmaja evokes Brahmā seated on a lotus, hands folded in reverence.
FAQs
The Divine is to be contemplated as gross, subtle, and the indweller—present in every state and everywhere.
None is specified; the focus is philosophical praise rather than a tīrtha-māhātmya.
Hymning and contemplative meditation (gṛṇanti, bhāvitam) are implied as devotional practice.