Skanda Purana — Mahesvara Khanda, Shloka 55
तत्त्राणायाव्रजद्विष्णुः स्तूयमानो मुहुः सुरैः । अभाग्येभ्यः परित्रातुं सुकृतं निर्मलं यथा
tattrāṇāyāvrajadviṣṇuḥ stūyamāno muhuḥ suraiḥ | abhāgyebhyaḥ paritrātuṃ sukṛtaṃ nirmalaṃ yathā
അവരെ രക്ഷിക്കാനായി വിഷ്ണു മുന്നോട്ട് നീങ്ങി; ദേവന്മാർ ആവർത്തിച്ച് അദ്ദേഹത്തെ സ്തുതിച്ചു. നിർമ്മല സുകൃതം ദുര്ഭാഗ്യങ്ങളിൽ നിന്ന് രക്ഷിക്കുന്നതുപോലെ, അദ്ദേഹം പരിത്രാണത്തിനായി വന്നു।
Sūta (Lomaharṣaṇa) to the sages (deduced)
Scene: Viṣṇu advances to the rescue, surrounded by devas singing hymns; the composition contrasts the earlier darkness with a clean, radiant approach—‘pure merit’ visualized as light.
FAQs
Divine grace and one’s pure merit work together: sukṛta ripens as protection, and Viṣṇu embodies that saving power.
None explicitly; the emphasis is on dharma (sukṛta) and divine protection.
No direct ritual is prescribed; the verse implicitly praises accumulating sukṛta through righteous conduct.