Skanda Purana — Kashi Khanda, Shloka 110
नाद्रीणां न समुद्राणां न द्रुमाणां महीयसाम् । भूतधात्र्यास्तथा भारो यथा स्वामिद्रुहां महान्
nādrīṇāṃ na samudrāṇāṃ na drumāṇāṃ mahīyasām | bhūtadhātryāstathā bhāro yathā svāmidruhāṃ mahān
പർവതങ്ങളും അല്ല, സമുദ്രങ്ങളും അല്ല, മഹാവൃക്ഷങ്ങളും അല്ല—ഭൂതധാത്രിയായ ഭൂമിക്കു അത്ര ഭാരമാകുന്നില്ല; സ്വന്തം സ്വാമിയെ ദ്രോഹിക്കുന്നവരുടെ മഹാഭാരമാണ് ഏറ്റവും ഭാരമുള്ളത്।
Skanda (deduced from Kāśīkhaṇḍa dialogue context)
Scene: Bhūdevī (Earth) personified, steady yet strained, while mountains, oceans, and great trees appear light; a dark, oppressive shadow labeled ‘svāmi-droha’ presses upon her, contrasted with a small lamp of dharma.
FAQs
Betraying one’s rightful lord or benefactor is a severe adharma, portrayed as an unbearable moral weight upon the world.
No specific tīrtha is named in this verse; it is an ethical maxim within the Kāśīkhaṇḍa narrative.
None; the verse teaches moral restraint and fidelity as dharma.