सकृन्ममाख्यां गृणतां निर्हरन्यदघान्यहम् । हरिनामसमापन्नस्तद्बलान्माणिकर्णिकात्
sakṛnmamākhyāṃ gṛṇatāṃ nirharanyadaghānyaham | harināmasamāpannastadbalānmāṇikarṇikāt
എന്റെ നാമം ഒരിക്കൽപോലും ഉച്ചരിക്കുന്നവരുടെ മറ്റു പാപങ്ങളെ ഞാൻ നീക്കുന്നു; ഹരിനാമബലത്തോടെ സമ്പന്നമായ ഈ കൃപ മാണികർണികയുടെ ശക്തിയിൽ നിന്നാണ് ഉദ്ഭവിക്കുന്നത്।
Viṣṇu (contextually, speaking within Skanda’s narration)
Tirtha: Maṇikarṇikā
Type: ghat
Listener: null
Scene: A devotee at Maṇikarṇikā, hands folded, uttering ‘Hari’ once with intense sincerity; a subtle radiance rises from the water, dissolving dark smoke-like sin imagery; the ghāṭa and river glow with quiet power.
Divine name-recitation is depicted as immensely purifying, and Maṇikarṇikā is praised as amplifying that salvific power.
Maṇikarṇikā tīrtha in Kāśī (Vārāṇasī).
Nāma-japa/recitation: uttering the Lord’s name even once (sakṛt) is presented as a means of removing sins, especially in connection with Maṇikarṇikā.