Skanda Purana — Kashi Khanda, Shloka 52
यावद्व्रजेत्त्रिचतुराणि पदानि खेदात्स्वेदोदबिंदुकणिकांचितभालदेशः । प्रत्युद्गमाऽकरणतः किल मे विनाशस्तावद्धराभयवरादिव संचुकोच
yāvadvrajettricaturāṇi padāni khedātsvedodabiṃdukaṇikāṃcitabhāladeśaḥ | pratyudgamā'karaṇataḥ kila me vināśastāvaddharābhayavarādiva saṃcukoca
ക്ഷീണത്തോടെ അവൻ മൂന്നു നാലു പടികൾ മാത്രം നടന്നപ്പോൾ തന്നെ നെറ്റിയിൽ വിയർപ്പുതുള്ളികൾ മിന്നി. “ഞാൻ മുന്നോട്ട് ചെന്നു സ്വീകരിക്കാതെ ഇരുന്നാൽ എന്റെ നാശം!” എന്ന് വിചാരിച്ച് ആ പർവ്വതം ഉടൻ ചുരുങ്ങി—രക്ഷാവരത്തിന്റെ ഭയം (അതിന്റെ ബന്ധനം) മൂലമെന്നപോലെ.
Skanda (deduced: Kāśīkhaṇḍa narration typically Skanda to Agastya)
Tirtha: Vindhya (as sacred mountain in Purāṇic itinerary)
Type: peak
Listener: Assembly of sages (frame implied)
Scene: A colossal Vindhya, anthropomorphized, recoils and visibly contracts as a strained figure takes a few steps; sweat beads on the traveler’s brow; the mountain’s ‘fear’ is shown as a physical shrinking, like a living being bound by a protective boon.
FAQs
Pride collapses before true tapas: reverence to saints and prompt humility avert downfall.
Indirectly, the narrative supports Agastya’s southward movement connected to Kāśī’s fame; the verse itself focuses on the Vindhya episode.
None explicitly; the emphasis is ethical—proper reception (pratyudgama) and respectful conduct toward a muni.