Skanda Purana — Kashi Khanda, Shloka 50
इत्थं विलप्य बहुशः स मुनिस्त्वगस्त्यस्तत्क्रौंचयुग्मवदहो अबलासहायः । मूर्च्छामवाप महतीं विरही वजल्पन्हाकाशिकाशि पुनरेहि च देहि दृष्टिम्
itthaṃ vilapya bahuśaḥ sa munistvagastyastatkrauṃcayugmavadaho abalāsahāyaḥ | mūrcchāmavāpa mahatīṃ virahī vajalpanhākāśikāśi punarehi ca dehi dṛṣṭim
ഇങ്ങനെ വീണ്ടും വീണ്ടും വിലപിച്ച മുനി അഗസ്ത്യൻ—അയ്യോ, ക്രൗഞ്ചയുഗ്മത്തിലെ ഒരുത്തൻ കൂട്ടാളിയില്ലാതെപോലെ—വിരഹവേദനയിൽ മഹാമൂർഛയിൽ വീണു, കരഞ്ഞുകൊണ്ട് വിളിച്ചു—“ഹാ കാശീ, ഹാ കാശീ! വീണ്ടും വരിക; എനിക്ക് നിന്റെ ദർശനം തരിക!”
Narrator (explicitly naming Agastya within the verse)
Tirtha: Kāśī (Avimukta)
Type: kshetra
Listener: Śaunaka and sages
Scene: Agastya, alone and overwhelmed, collapses in a swoon at the thought of leaving Kāśī; the scene overlays the image of a krauñca bird crying for its lost mate, while the sacred city shimmers in the distance like a receding vision.
FAQs
Love for a sacred place is portrayed as devotional longing; Kāśī is so holy that separation from it becomes a profound spiritual grief.
Kāśī/Vārāṇasī itself, as an object of darśana and devotion.
Darśana-longing is emphasized rather than a formal rite: the devotee prays to behold Kāśī again.