अवियोगोऽस्तु मे देव त्वदंघ्रियुगलेन वै । एष एव वरः शंभो नान्यं कंचिद्वरं वृणे
aviyogo'stu me deva tvadaṃghriyugalena vai | eṣa eva varaḥ śaṃbho nānyaṃ kaṃcidvaraṃ vṛṇe
ഹേ ദേവാ! നിന്റെ പാദയുഗളത്തിൽ നിന്ന് എനിക്ക് ഒരിക്കലും വിരഹം വരാതിരിക്കട്ടെ. ഹേ ശംഭോ! ഇതുതന്നെ എന്റെ വരം; മറ്റൊരു വരവും ഞാൻ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നില്ല.
Skanda (deduced, Kāśīkhaṇḍa context)
Tirtha: Avimukta-Kāśī (contextual)
Type: kshetra
Listener: Śaunaka and other ṛṣis (contextual)
Scene: A devotee with folded hands prays before Śiva, focusing on the Lord’s lotus-feet; Kāśī’s ghāṭs and a liṅga-shrine glow in the background, suggesting Avimukta’s ever-present grace.
The supreme boon is not worldly gain but unwavering devotion—never being separated from Śiva’s feet.
Within Kāśī-khaṇḍa, Kāśī is the implied sacred arena where such bhakti and boons are emphasized.
None; it is a prayer/vara-vṛṇī (choosing a boon) centered on bhakti.