Skanda Purana — Kashi Khanda, Shloka 41
त्वमेव सर्वं त्वयि देव सर्वं स्तोता स्तुतिः स्तव्य इह त्वमेव । ईश त्वयाऽवास्यमिदं हि सर्वं नमोस्तु भूयोपि नमो नमस्ते
tvameva sarvaṃ tvayi deva sarvaṃ stotā stutiḥ stavya iha tvameva | īśa tvayā'vāsyamidaṃ hi sarvaṃ namostu bhūyopi namo namaste
നീയേ സർവ്വം; ഹേ ദേവാ, സർവ്വവും നിനക്കുള്ളിൽ തന്നെ നിലകൊള്ളുന്നു. ഇവിടെ സ്തോതാവും സ്തുതിയും സ്തവ്യനും—എല്ലാം നീയേ. ഹേ ഈശാ! ഈ സമസ്ത ലോകവും നിനാൽ ആവൃതവും വ്യാപ്തവും ആകുന്നു. നിനക്കു വീണ്ടും വീണ്ടും നമസ്കാരം—നമോ നമഃ।
Devas (gods), concluding the hymn
Tirtha: Kāśī
Type: kshetra
Listener: Ṛṣis / audience of Kāśī-māhātmya
Scene: Devas chant a unified-pervasion hymn; the world appears as a garment of the Lord—rivers, ghats, temples, beings all within a single divine aura; repeated namas forms a rhythmic visual cadence.
FAQs
All roles and realities—devotee, devotion, and Deity—ultimately rest in the One Lord who pervades everything.
Within the Kāśī-khaṇḍa frame, such all-pervading divinity is especially celebrated as ever-present in Kāśī (Vārāṇasī), though this verse is universally applicable.
Repeated salutation and praise (namas, stuti) are implied as devotional practice.