Adhyaya 20

Verse 1

श्रीसूत उवाच । लक्ष्मणस्य महातीर्थे ब्रह्महत्याविनाशने । स्नात्वा स्वचित्तशुद्ध्यर्थं जटातीर्थं ततो व्रजेत्

ശ്രീസൂതൻ അരുളിച്ചെയ്തു—ബ്രഹ്മഹത്യാപാപം നശിപ്പിക്കുന്ന ലക്ഷ്മണന്റെ മഹാതീർത്ഥത്തിൽ സ്നാനം ചെയ്ത്, സ്വന്തം ചിത്തശുദ്ധിക്കായി പിന്നെ ജടാതീർത്ഥത്തിലേക്ക് പോകണം।

Verse 2

जन्ममृत्युजराक्रांतसंसारातुरचेतसाम् । अज्ञाननाशकं नास्ति जटातीर्थादृते द्विजाः

ഹേ ദ്വിജന്മാരേ! ജനനം, മരണം, ജര എന്നിവകൊണ്ട് ആക്രാന്തമായ സംസാരത്തിൽ വ്യാകുലചിത്തർക്കു ജടാതീർത്ഥം ഒഴികെ അജ്ഞാനനാശകൻ മറ്റൊന്നുമില്ല।

Verse 3

लोके मुमुक्षवः केचिच्चित्तशुद्धिमभीप्सवः । वाचा पठंति वेदांतांस्तूष्णीन्नानुभवंति ते

ലോകത്തിൽ ചില മുമുക്ഷുക്കൾ ചിത്തശുദ്ധി ആഗ്രഹിച്ച് വേദാന്തം വാക്കാൽ മാത്രം പാരായണം ചെയ്യുന്നു; എന്നാൽ മൗനത്തിൽ അതിന്റെ അന്തർഅനുഭവം അവർക്കില്ല।

Verse 4

पूर्वपक्षमहाग्राहे सिद्धांतझषसंकुले । वेदांताब्धाविहाज्ञानं मुह्यंति पतिता द्विजाः

വേദാന്തമെന്ന ഈ സമുദ്രത്തിൽ—പൂർവപക്ഷമെന്ന മഹാഗ്രാഹവും സിദ്ധാന്തമെന്ന മത്സ്യക്കൂട്ടവും നിറഞ്ഞിടത്ത്—അജ്ഞാനത്താൽ പതിത ദ്വിജന്മാർ മോഹിതരായി ഭ്രമിക്കുന്നു।

Verse 5

प्रथमं चित्तशुद्ध्यर्थं वेदांतान्संपठंति ये । विवदंते पठित्वा ते कलहं च वितन्वते

ആദ്യം ചിത്തശുദ്ധിക്കായി വേദാന്തം പഠിക്കുന്നവർ, പഠിച്ചിട്ടും വാദത്തിലേർപ്പെടുകയും കലഹം വ്യാപിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു।

Verse 6

चित्तशुद्धिर्न वेदांताद्बहुव्यामोहकारणात् । ततो वयं न वेदांतान्मुनींद्रा बहु मन्महे

വേദാന്തം മാത്രം പഠിച്ചതുകൊണ്ട് ചിത്തശുദ്ധി ഉണ്ടാകുന്നില്ല; അതു പലവിധ മോഹങ്ങൾക്ക് കാരണമാകുന്നു. അതിനാൽ, ഹേ മുനീന്ദ്രന്മാരേ, ഞങ്ങൾ വേദാന്തത്തിൽ മാത്രം അത്യധികം ആശ്രയിക്കുന്നില്ല।

Verse 7

चित्तशुद्धिं यदीच्छध्वं लघूपायेन तापसाः । उद्घोषयामि सर्वेषां जटातीर्थं निषेवत

ഹേ തപസ്വികളേ, ലഘുവായ ഉപായത്തിൽ ചിത്തശുദ്ധി ആഗ്രഹിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, ഞാൻ എല്ലാവർക്കും പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു—ജടാതീർത്ഥത്തെ ആശ്രയിച്ച് സേവിക്കുവിൻ।

Verse 8

पुरा सर्वोपकारार्थं तीर्थमज्ञाननाशनम् । एतद्विनिर्मितं साक्षाच्छम्भुना गन्धमादने

പുരാതനകാലത്ത് എല്ലാവർക്കും ഉപകാരാർത്ഥം, അജ്ഞാനനാശകമായ ഈ തീർത്ഥം ഗന്ധമാദന പർവതത്തിൽ സാക്ഷാൽ ശംഭു തന്നെ നിർമ്മിച്ചു।

Verse 9

निहते रावणे विप्रा जटां रामस्तु धार्मिकः । क्षालयामास यत्तोये तज्जटातीर्थमुच्यते

ഹേ വിപ്രന്മാരേ, രാവണൻ നിഹതനായ ശേഷം ധർമ്മാത്മാവായ രാമൻ ഏതു ജലത്തിൽ തന്റെ ജടകൾ കഴുകിയതോ, അതാണ് ‘ജടാതീർത്ഥം’ എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നത്।

Verse 10

वर्षाणां षष्टिसाहस्रं जाह्नवीजलमज्जनम् । गोदावर्यां सकृत्स्नानं सिंहस्थे च बृहस्पतौ

ജാഹ്നവീ (ഗംഗ) ജലത്തിൽ അറുപതിനായിരം വർഷം മുങ്ങിയതിന്റെ ഫലം, സിംഹസ്ഥകാലത്ത് ബൃഹസ്പതി നിലകൊള്ളുമ്പോൾ ഗോദാവരിയിൽ ഒരിക്കൽ സ്നാനം ചെയ്താൽ സമമാകുന്നു।

Verse 11

तावत्सहस्रस्नानानि सिंहं देवगुरौ गते । गोमत्यां लभ्यते वर्षैस्तज्जटातीर्थदर्शनात्

ദേവഗുരു ബൃഹസ്പതി സിംഹരാശിയിൽ പ്രവേശിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ ഗോമതി നദിയിൽ സഹസ്രസ്നാനങ്ങളുടെ പുണ്യം വർഷങ്ങളിലൂടെ ലഭിക്കുന്നു; അതേ പുണ്യം ജടാതീർത്ഥദർശനമാത്രത്താൽ തന്നെ ലഭ്യമാകുന്നു।

Verse 12

जटातीर्थे मनुष्याणां स्नातानां द्विजपुंगवाः । अन्तःकरणशुद्धिः स्यात्ततोऽज्ञानं विनश्यति

ഹേ ദ്വിജശ്രേഷ്ഠാ! ജടാതീർത്ഥത്തിൽ സ്നാനം ചെയ്യുന്ന മനുഷ്യർക്കു അന്തഃകരണശുദ്ധി ഉണ്ടാകുന്നു; അതിൽ നിന്നു അജ്ഞാനം നശിക്കുന്നു।

Verse 13

अज्ञाननाशे ज्ञानं स्यात्ततो मुक्तिमवाप्स्यसि । अखण्डसच्चिदानंदसंपूर्णः स्यात्ततः परम्

അജ്ഞാനം നശിക്കുമ്പോൾ ജ്ഞാനം ഉദിക്കുന്നു; അപ്പോൾ നീ മോക്ഷം പ്രാപിക്കും. തുടർന്ന് നീ അഖണ്ഡ പരമതത്ത്വമായ സച്ചിദാനന്ദസ്വരൂപത്തിൽ പൂർണ്ണനാകും।

Verse 14

अत्राप्युदाहरंतीममितिहासं पुरातनम् । पितुः पुत्रस्य संवादं व्यासस्य च शुकस्य च

ഇവിടെയും അവർ ഒരു പുരാതന ഇതിഹാസം ഉദാഹരിക്കുന്നു—പിതാവിന്റെയും പുത്രന്റെയും സംവാദം, വ്യാസന്റെയും ശുകന്റെയും।

Verse 15

पुरा मुनिवरं कृष्णं भावि तात्मानमच्युतम् । पारंपर्यविशेषज्ञं सर्वशास्त्रार्थकोविदम् । प्रणम्य शिरसा व्यासं शुकः पप्रच्छ वै द्विजाः

ഹേ ദ്വിജന്മാരേ! പുരാകാലത്ത് ശുകൻ ശിരസ്സു നമിച്ച് വ്യാസനെ പ്രണാമം ചെയ്തു—മുനിവരനായ കൃഷ്ണദ്വൈപായനൻ, ഭാവിയിലെ അച്യുതാവതാരം, പരമ്പരാവിശേഷജ്ഞൻ, സർവശാസ്ത്രാർത്ഥകോവിദൻ—എന്നവനെ, തുടർന്ന് ചോദ്യം ചെയ്തു।

Verse 16

श्रीशुक उवाच । भगवंस्तात सर्वज्ञ ब्रूहि गुह्यमनुत्तमम्

ശ്രീശുകൻ പറഞ്ഞു— ഹേ ഭഗവൻ, പ്രിയ പിതാവേ, സർവ്വജ്ഞനേ! ആ അനുത്തമ ഗുഹ്യരഹസ്യം എനിക്കു പറഞ്ഞുതരണമേ.

Verse 17

अन्तःकरणशुद्धिः स्यात्तथाज्ञानविनाशनम् । ज्ञानोदयश्च येन स्यादंते मुक्तिश्च शाश्वती

ഏത് ഉപായത്താൽ അന്തഃകരണശുദ്ധി ഉണ്ടാകുന്നു, അജ്ഞാനം നശിക്കുന്നു, ജ്ഞാനോദയം സംഭവിക്കുന്നു, ഒടുവിൽ ശാശ്വത മോക്ഷം ലഭിക്കുന്നു?

Verse 18

तमुपायं वदस्वाद्य स्नेहान्मम महामुने । वेदांताश्चेतिहासाश्च पुराणादीनि कृत्स्नशः

ഹേ മഹാമുനേ! എനിക്കുള്ള സ്നേഹത്താൽ ഇന്ന് തന്നെ ആ ഉപായം പറഞ്ഞുതരണമേ. വേദാന്തങ്ങളും ഇതിഹാസങ്ങളും പുരാണാദികളും—എല്ലാം ഞാൻ പഠിച്ചിട്ടുണ്ട്.

Verse 19

अधीतानि मया त्वत्तः शोधयंति न मानसम् । अतो मे चित्तशुद्धिः स्याद्यथा तात तथा वद

നിങ്ങളിൽ നിന്ന് പഠിച്ചിട്ടും അവ എന്റെ മനസ്സിനെ ശുദ്ധീകരിക്കുന്നില്ല. അതിനാൽ, ഹേ പിതാവേ, എനിക്ക് ചിത്തശുദ്ധി ഉണ്ടാകുന്നവിധം ഉപദേശിക്കണമേ.

Verse 20

इति पृष्टस्तदा व्यासः शुकेन मुनिसत्तमाः । रहस्यं कथयामास येनाविद्या विन श्यति

ഇങ്ങനെ ശുകൻ ചോദിച്ചതിനാൽ, മുനിശ്രേഷ്ഠനായ വ്യാസൻ അപ്പോൾ അവിദ്യ നശിക്കുന്ന ആ രഹസ്യം വിവരിക്കാൻ തുടങ്ങി.

Verse 21

व्यास उवाच । शुक वक्ष्यामि ते गुह्यमविद्याग्रन्थिभेदनम् । बुद्धिशुद्धिप्रदं पुंसां जन्मादिभयनाशनम्

വ്യാസൻ പറഞ്ഞു—ഹേ ശുകാ! അവിദ്യയുടെ ഗ്രന്ഥി ഭേദിക്കുന്ന ഒരു ഗുഹ്യോപദേശം ഞാൻ നിന്നോട് പറയുന്നു; അത് മനുഷ്യർക്കു ബുദ്ധിശുദ്ധി നൽകുകയും ജന്മാദി ഭയങ്ങൾ നശിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

Verse 22

रामसेतौ महापुण्यं गन्धमादनपर्वते । विद्यते पापसंहारि जटातीर्थमिति श्रुतम्

രാമസേതുവിലെ മഹാപുണ്യമായ ഗന്ധമാദന പർവതത്തിൽ ‘ജടാതീർഥം’ എന്നു പ്രസിദ്ധമായ പാപസംഹാരക തീർഥം ഉണ്ടെന്ന് ശ്രുതിയുണ്ട്.

Verse 23

जटां स्वां शोधयामास यत्र रामो हरिः स्वयम् । रामो दाशरथिः श्रीमांस्तीर्थाय च वरं ददौ

അവിടെ സ്വയം ഹരിസ്വരൂപനായ രാമൻ തന്റെ ജടകൾ ശുദ്ധീകരിച്ചു; ആ ശ്രീമാനായ ദാശരഥി രാമൻ ആ തീർഥത്തിന് ഒരു വരം നൽകി.

Verse 24

स्नाति येऽत्र समागत्य जटातीर्थेऽतिपावने । अन्तःकरणशुद्धिश्च तेषां भूयादिति स्म सः

അവൻ പ്രഖ്യാപിച്ചു—ഇവിടെ വന്ന് അതിപാവനമായ ജടാതീർഥത്തിൽ സ്നാനം ചെയ്യുന്നവർക്ക് അന്തഃകരണശുദ്ധി ഉണ്ടാകട്ടെ.

Verse 25

विना यज्ञं विना ज्ञानं विना जाप्यमुपोषणम् । स्नानमात्राज्जटातीर्थे बुद्धिशुद्धिर्भवेन्नृणाम्

യജ്ഞമില്ലാതെ, ജ്ഞാനമില്ലാതെ, ജപവും ഉപവാസവും ഇല്ലാതെ—ജടാതീർഥത്തിൽ സ്നാനം മാത്രത്താൽ മനുഷ്യർക്കു ബുദ്ധിശുദ്ധി ലഭിക്കുന്നു.

Verse 26

सर्वदानसमं पुण्यं स्नानादत्र भविष्यति । दुर्गाण्यनेन तरति पुण्यलोकान्समश्नुते

ഇവിടെ സ്നാനം ചെയ്താൽ എല്ലാ ദാനങ്ങളോടും തുല്യമായ പുണ്യം ലഭിക്കും. ഇതാൽ ദുർഗതികളും കഷ്ടങ്ങളും കടന്ന് പുണ്യലോകങ്ങളെ പ്രാപിക്കും.

Verse 27

महत्त्वमश्नुते स्नानाज्जटातीर्थे शुभोदके । जटातीर्थं विना नान्यदंतःकरण शुद्धये

ശുഭജലമുള്ള ജടാതീർത്ഥത്തിൽ സ്നാനം ചെയ്താൽ മഹത്ത്വം ലഭിക്കും. അന്തഃകരണശുദ്ധിക്കായി ജടാതീർത്ഥം കൂടാതെ മറ്റൊന്നുമില്ല.

Verse 28

विद्यते नियमो वापि जपो वा नान्यदेवता । धन्यं यशस्यमायुष्यं सर्वलोकेषु विश्रुतम्

ഇവിടെ പ്രത്യേക നിയമങ്ങളോ ജപമോ മറ്റുദേവതാരാധനയോ ആവശ്യമില്ല. ഈ തീർത്ഥം സർവലോകങ്ങളിലും ധന്യം, യശസ്സുനൽകുന്നതും ആയുസ്സ് വർധിപ്പിക്കുന്നതുമായതായി പ്രസിദ്ധമാണ്.

Verse 29

पवित्राणां पवित्रं च जटातीर्थं शुकाधुना । सर्वपापप्रशमनं मंगलानां च मंगलम्

ഹേ ശുകാ! കേൾക്കുക—ജടാതീർത്ഥം പവിത്രങ്ങളിൽ പരമപവിത്രം. ഇത് സർവപാപശമനം ചെയ്യുന്നതും മംഗളങ്ങളിൽ പരമമംഗളവുമാണ്.

Verse 30

भृगुर्वै वारुणिः पूर्वं वरुणं पितरं शुक । बुद्धिशुद्धिप्रदोपायमपृच्छत्पावनं शुभम् । प्रोवाच वरुणस्तस्मै बुद्धिशुद्धिप्रदं शुभम्

ഹേ ശുകാ! പൂർവകാലത്ത് ഭൃഗുപുത്രനായ വാരുണി തന്റെ പിതാവായ വരുണനോട് ബുദ്ധിശുദ്ധി നൽകുന്ന പാവനവും ശുഭവുമായ ഉപായത്തെക്കുറിച്ച് ചോദിച്ചു. അപ്പോൾ വരുണൻ അവനോട് ബുദ്ധിശുദ്ധിപ്രദമായ ആ ശുഭോപായം വിശദീകരിച്ചു.

Verse 31

वरुण उवाच । रामसेतौ भृगो पुण्ये गन्धमादनपर्वते

വരുണൻ അരുളിച്ചെയ്തു—ഹേ ഭൃഗുവേ! പുണ്യമായ രാമസേതുവിൽ, പാവന ഗന്ധമാദന പർവതത്തിൽ, ഈ വൃത്താന്തം ശ്രവിക്ക।

Verse 32

स्नानमात्राज्जटा तीर्थे बुद्धिशुद्धिर्भवेद्ध्रुवम् । स पितुर्वचनात्सद्यो भृगुर्वै वरुणात्मजः

ജടാതീർത്ഥത്തിൽ സ്നാനമാത്രം കൊണ്ടുതന്നെ ബുദ്ധിശുദ്ധി നിശ്ചയമായി ലഭിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ട് പിതാവിന്റെ വചനത്താൽ വരുണപുത്രൻ ഭൃഗു ഉടൻ പുറപ്പെട്ടു।

Verse 33

गत्वा स्नात्वा जटातीर्थे बुद्धिशुद्धिमवाप्तवान् । विनष्टाज्ञानसंतानस्तया शुद्ध्या तदा भृगुः

ജടാതീർത്ഥത്തിൽ ചെന്നു സ്നാനം ചെയ്ത് ഭൃഗു ബുദ്ധിശുദ്ധി പ്രാപിച്ചു. ആ ശുദ്ധിയാൽ അപ്പോൾ അവനിലെ അജ്ഞാനത്തിന്റെ തുടർച്ച നശിച്ചു।

Verse 34

उत्पन्नाद्वैतविज्ञानः स्वपितुर्वरुणादयम् । अखण्डसच्चिदानंदपूर्णाकारोऽभवच्छुक

സ്വപിതാവായ വരുണന്റെ ഉപദേശത്താൽ അവനിൽ അദ്വൈതവിജ്ഞാനം ഉദിച്ചു. ഹേ ശുകാ! അവൻ അഖണ്ഡ സത്-ചിത്-ആനന്ദത്തിന്റെ പരിപൂർണസ്വരൂപനായി।

Verse 35

शंकरांशोऽपि दुर्वासा जटातीर्थेऽभिषेकतः । मनःशुद्धिमवाप्याशु ब्रह्मानंदमयोऽभवत्

ശങ്കരാംശനായ ദുര്വാസനും ജടാതീർത്ഥത്തിലെ അഭിഷേകത്താൽ शीഘ്രം മനശ്ശുദ്ധി പ്രാപിച്ച് ബ്രഹ്മാനന്ദമയനായി।

Verse 36

दत्तात्रेयोऽपि विष्ण्वंशस्तीर्थेऽस्मिन्नभिषेचनात् । शुद्धांतःकरणो भूत्वा ब्रह्माकारोऽभवच्छुक

വിഷ്ണുവിന്റെ അംശമായ ദത്താത്രേയനും ഈ തീർത്ഥത്തിൽ സ്നാനം ചെയ്തതാൽ അന്തഃകരണം ശുദ്ധമായി, ഹേ ശുകാ, ബ്രഹ്മസ്വരൂപത്തിൽ സ്ഥാപിതനായി.

Verse 37

इच्छेदज्ञाननाशं यः स स्नायात्तु जटाभिधे । तीर्थे शुद्धतमे पुण्ये सर्वपापविनाशने

അജ്ഞാനനാശം ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻ ‘ജടാ’ എന്ന പേരുള്ള തീർത്ഥത്തിൽ തീർച്ചയായും സ്നാനം ചെയ്യട്ടെ; അത് അത്യന്തം ശുദ്ധവും പുണ്യവും സർവ്വപാപനാശകവുമാണ്.

Verse 38

जटातीर्थमतस्त्वं च शुक गच्छ महामते । मनःशुद्धिप्रदं तस्मिन्स्नानं च कुरु पुण्यदे

അതുകൊണ്ട്, ഹേ മഹാമതി ശുകാ, നീ ജടാ-തീർത്ഥത്തിലേക്ക് പോകുക; അവിടെ സ്നാനം ചെയ്യുക—അത് മനശ്ശുദ്ധിയും പുണ്യവും നൽകുന്നു.

Verse 39

पित्रैवमुक्तो व्यासेन शुकः पुत्रस्तदा द्विजाः । रामसेतुं महापुण्यं गन्धमादनपर्वतम्

പിതാവായ വ്യാസൻ ഇങ്ങനെ ഉപദേശിച്ചതോടെ, ഹേ ദ്വിജന്മാരേ, പുത്രൻ ശുകൻ മഹാപുണ്യമായ രാമസേതുവിലേക്കും ഗന്ധമാദനപർവ്വതത്തിലേക്കും യാത്രയായി.

Verse 40

अगमत्स्नातुकामः सञ्जटातीर्थे विशुद्धिदे । स्नात्वा संकल्पपृर्वं च जटातीर्थे शुको मुनिः

സ്നാനം ചെയ്യുവാൻ ആഗ്രഹിച്ച് അവൻ സമ്പൂർണ്ണ ശുദ്ധി നൽകുന്ന ജടാ-തീർത്ഥത്തിലേക്ക് പോയി; മുനി ശുകൻ ആദ്യം സംकल्पം ചെയ്ത് ജടാ-തീർത്ഥത്തിൽ സ്നാനം ചെയ്തു.

Verse 41

मनःशुद्धिमनुप्राप्य तेन चाज्ञाननाशने । स्वस्वरूपं समापन्नः परमानंदरूपकम्

മനശ്ശുദ്ധി പ്രാപിച്ച് അതിനാൽ അജ്ഞാനം നശിച്ചാൽ, साधകൻ പരമാനന്ദസ്വരൂപമായ തന്റെ സ്വസ്വരൂപത്തിൽ തന്നെ നിവാസിക്കുന്നു।

Verse 42

ये चाप्यन्ये मनःशुद्धिकामाः संति द्विजोत्तमाः । जटातीर्थे तु ते सर्वे स्नातुं भक्तिपुरःसरम

മനശ്ശുദ്ധി ആഗ്രഹിക്കുന്ന മറ്റു ശ്രേഷ്ഠ ദ്വിജന്മാരും ഭക്തിയെ മുൻനിർത്തി ജടാതീർത്ഥത്തിൽ സ്നാനം ചെയ്യാൻ വരുന്നു।

Verse 43

अहो जना जटातीर्थे कामधेनुसमे शुभे । विद्यमानेऽपि किं तुच्छे रमंतेन्यत्र मोहिताः

അയ്യോ! കാമധേനുസമമായ ശുഭ ജടാതീർത്ഥം ഉണ്ടായിരിക്കെ, മോഹിതരായ ജനങ്ങൾ എന്തുകൊണ്ട് തുച്ഛമായ മറ്റു സ്ഥലങ്ങളിൽ രമിക്കുന്നു?

Verse 44

भुक्तिकामो लभेद्भुक्तिं मुक्तिकामस्तु तां लभेत् । स्नानमात्राज्जटातीर्थे सत्यमुक्तं मया द्विजाः

ഭോഗം ആഗ്രഹിക്കുന്നവന് ഭോഗം ലഭിക്കും; മോക്ഷം ആഗ്രഹിക്കുന്നവന് മോക്ഷം ലഭിക്കും—ജടാതീർത്ഥത്തിൽ സ്നാനം മാത്രം ചെയ്താലും. ഹേ ദ്വിജന്മാരേ, ഇത് ഞാൻ സത്യമായി പ്രസ്താവിക്കുന്നു।

Verse 45

वेदानुवच नात्पुण्याद्यज्ञाद्दानात्तपोव्रतात् । उपवासाज्जपाद्योगान्मनःशुद्धिर्नृणां भवेत्

മനുഷ്യർക്കു മനശ്ശുദ്ധി വെറും വേദപാരായണം, പുണ്യകർമ്മം, യജ്ഞം, ദാനം, തപോവ്രതം, ഉപവാസം, ജപം അല്ലെങ്കിൽ യോഗസാധന മാത്രം കൊണ്ടു ജനിക്കുന്നതല്ല।

Verse 46

विनाप्येतानि विप्रेंद्रा जटातीर्थेऽतिपावने । स्नानमात्रान्मनःशुद्धिर्ब्राह्मणानां ध्रुवं भवेत्

ഹേ വിപ്രശ്രേഷ്ഠന്മാരേ! അതിപാവനമായ ജടാതീർത്ഥത്തിൽ ആ മറ്റ് ആചാരങ്ങൾ ഇല്ലാതിരുന്നാലും, സ്നാനമാത്രം കൊണ്ടുതന്നെ ബ്രാഹ്മണർക്കു മനഃശുദ്ധി നിശ്ചയമായി ലഭിക്കുന്നു.

Verse 47

जटातीर्थस्य माहात्म्यं मया वक्तुं न शक्यते । शंकरो वेत्ति तत्तीर्थं हरिर्वेत्ति विधिस्तथा

ജടാതീർത്ഥത്തിന്റെ മഹാത്മ്യം ഞാൻ പൂർണ്ണമായി പറയാൻ കഴിയില്ല. ആ തീർത്ഥത്തെ ശങ്കരൻ അറിയുന്നു; ഹരിയും അറിയുന്നു; വിധി (ബ്രഹ്മാ)യും അറിയുന്നു.

Verse 48

जटातीर्थसमंतीर्थं न भूतं न भविष्यति । जटातीर्थस्य तीरे यः क्षेत्रपिंडं समाचरेत्

ജടാതീർത്ഥത്തിന് സമമായ തീർത്ഥം മുമ്പ് ഉണ്ടായിട്ടില്ല; ഇനി ഉണ്ടാകുകയും ഇല്ല. ജടാതീർത്ഥത്തിന്റെ തീരത്ത് ആരെങ്കിലും ക്ഷേത്ര-പിണ്ഡകർമ്മം ആചരിച്ചാൽ…

Verse 49

गयाश्राद्धसमंपुण्यंतस्य स्यान्नात्र संशयः । जटातीर्थे नरः स्नात्वा न पापेन विलिप्यते । दारिद्र्यं न समाप्नोति नेयाच्च नरकार्णवम्

അവനു ഗയാശ്രാദ്ധത്തോട് തുല്യമായ പുണ്യം ലഭിക്കും—ഇതിൽ സംശയമില്ല. ജടാതീർത്ഥത്തിൽ സ്നാനം ചെയ്താൽ മനുഷ്യൻ പാപത്തിൽ ലിപ്തനാകുകയില്ല; ദാരിദ്ര്യം പ്രാപിക്കുകയില്ല; നരകസമുദ്രത്തിലേക്കും പോകുകയില്ല.

Verse 50

श्रीसूत उवाच । एवं वः कथितं विप्रा जटातीर्थस्य वैभवम्

ശ്രീസൂതൻ പറഞ്ഞു—ഹേ വിപ്രന്മാരേ! ഇങ്ങനെ നിങ്ങളോടു ജടാതീർത്ഥത്തിന്റെ വൈഭവം വിവരിക്കപ്പെട്ടു.

Verse 51

यत्र व्याससुतो योगी स्नात्वा पापविमोचने । अवाप्तवान्मनःशुद्धिमद्वैतज्ञानसाधनाम्

അവിടെ പാപവിമോചനകരമായ ആ തീർത്ഥത്തിൽ വ്യാസപുത്രനായ യോഗി സ്നാനം ചെയ്ത് മനശ്ശുദ്ധി പ്രാപിച്ചു; അതുതന്നെ അദ്വൈതജ്ഞാനസാധനോപായമാണ്.

Verse 52

यस्त्विमं पठतेऽध्यायं शृणुते वा समाहितः । स विधूयेह पापानि लभते वैष्णवं पदम्

ഏകാഗ്രചിത്തനായി ഈ അധ്യായം പാരായണം ചെയ്യുന്നവനോ ശ്രവിക്കുന്നവനോ, അവൻ ഇവിടെത്തന്നെ പാപങ്ങൾ നീക്കി പരമ വൈഷ്ണവ പദം പ്രാപിക്കുന്നു.