Adhyaya 10

Verse 1

श्रीसूत उवाच । वेतालवरदे तीर्थे नरः स्नात्वा द्विजोत्तमाः । ततः शनैःशनैर्गच्छेद्गन्धमादनपर्वतम्

ശ്രീസൂതൻ പറഞ്ഞു—ഹേ ദ്വിജോത്തമന്മാരേ! വേതാലവരദ തീർത്ഥത്തിൽ സ്നാനം ചെയ്ത ശേഷം മനുഷ്യൻ പതുക്കെ പതുക്കെ ഗന്ധമാദന പർവ്വതത്തിലേക്ക് പോകണം.

Verse 2

योंऽबुधौ सेतुरूपेण वर्तते गन्धमादनः । स मार्गो ब्रह्मलोकस्य विश्वकर्त्रा विनिर्मितः

സമുദ്രത്തിൽ സേതുരൂപമായി നിലകൊള്ളുന്ന ആ ഗന്ധമാദനമാണ് ബ്രഹ്മലോകത്തിലേക്കുള്ള മാർഗം; വിശ്വകർ‍ത്താവ് അതിനെ നിർമ്മിച്ചു.

Verse 3

लक्षकोटिसहस्राणि सरांसि सरितस्तथा । समुद्राश्च महापुण्या वनान्यप्याश्रमाणि च

ലക്ഷകോടി സഹസ്രങ്ങളായ തടാകങ്ങളും അതുപോലെ നദികളും ഉണ്ട്; മഹാപുണ്യമായ സമുദ്രങ്ങളും, വനങ്ങളും ആശ്രമങ്ങളും കൂടിയുണ്ട്.

Verse 4

पुण्यानि क्षेत्रजातानि वेदारण्या दिकानि च । मुनयश्च वसिष्ठाद्या सिद्धचारणकिन्नराः

പുണ്യമായ ക്ഷേത്രപ്രദേശങ്ങളും എല്ലാ ദിക്കുകളിലും വേദാരണ്യങ്ങളും ഉണ്ട്; വസിഷ്ഠാദി മുനിമാർ, സിദ്ധർ, ചാരണർ, കിന്നരർ എന്നിവരും അവിടെയുണ്ട്.

Verse 5

लक्ष्म्या सह धरण्या च भगवान्मधुसूदनः । सावित्र्या च सरस्वत्या सहैव चतु राननः

ഭഗവാൻ മധുസൂദനൻ ലക്ഷ്മിയോടും ധരണിയോടും (ഭൂമിയോടും) കൂടി അവിടെ ഉണ്ട്; സാവിത്രിയോടും സരസ്വതിയോടും കൂടി ചതുരാനനൻ (ബ്രഹ്മാവും) ഉണ്ട്.

Verse 6

हेरंबः षण्मुखश्चैव देवाश्चेंद्रपुरोगमाः । आदित्यादिग्रहाश्चैव तथाष्टौ वसवो द्विजाः

ഹേരംബൻ (ഗണേശൻ)യും ഷൺമുഖൻ (സ്കന്ദൻ)യും അവിടെ ഉണ്ട്; ഇന്ദ്രപ്രമുഖ ദേവഗണങ്ങളും, ആദിത്യാദി ഗ്രഹങ്ങളും, ഹേ ദ്വിജാ, അഷ്ട വസുക്കളും അവിടെ ഉണ്ട്.

Verse 7

पितरोलोकपालाश्च तथान्ये देवता गणाः । महापातकसंघानां नाशने लोकपावने

പിതൃഗണങ്ങളും ലോകപാലകരും മറ്റ് ദേവതാസമൂഹങ്ങളും അവിടെ ഉണ്ട്—ലോകങ്ങളെ പവിത്രമാക്കി മഹാപാതകസമൂഹങ്ങളെ നശിപ്പിക്കുന്ന ആ ലോകപാവനത്തിൽ.

Verse 9

दिवानिशं वसंत्यत्र पर्वते गंधमादने । अत्र गौरी सदा तुष्टा हरेण सह वर्तते । अत्र किन्नरकांतानां क्रीडा जागर्ति नित्यशः । तस्य दर्शनमात्रेण बुद्धिसौख्यं नृणां भवेत्

ഗന്ധമാദന പർവതത്തിൽ അവർ പകലും രാത്രിയും വസിക്കുന്നു. അവിടെ ഗൗരി സദാ സന്തുഷ്ടയായി ഹരൻ (ശിവൻ) കൂടെ വസിക്കുന്നു. അവിടെ കിന്നരപ്രിയകളുടെ ക്രീഡ നിത്യം ജാഗ്രതയിൽ നിലകൊള്ളുന്നു. ആ പർവതത്തിന്റെ ദർശനമാത്രം കൊണ്ടുതന്നെ മനുഷ്യർക്കു ബുദ്ധിസുഖവും മനഃപ്രസാദവും ലഭിക്കുന്നു.

Verse 10

तन्मूर्धनि कृतावासाः सिद्धचारणयोषितः । पूजयंति सदा कालं शंकरं गिरिजापतिम्

അതിന്റ ശിഖരത്തിൽ സിദ്ധ-ചാരണരുടെ സ്ത്രീകൾ വസിക്കുന്നു; അവർ സദാകാലവും ഗിരിജാപതി ശങ്കരനെ പൂജിക്കുന്നു.

Verse 11

कोटयो ब्रह्महत्यानामगम्यागमकोटयः । अंगलग्नैर्विनश्यंति गन्धमादनमारुतैः

ബ്രഹ്മഹത്യ പോലെയുള്ള പാപങ്ങളുടെ കോടികളും, നിഷിദ്ധ ദോഷങ്ങളുടെ അനവധി കോടികളും—ദേഹത്തിൽ ഒട്ടിപ്പിടിച്ചിരുന്നാലും—ഗന്ധമാദനത്തിന്റെ കാറ്റുകളാൽ നശിക്കുന്നു.

Verse 12

असावुल्लोलकल्लोले तिष्ठन्मध्ये महांबुधौ । आसीन्मुनिगणैः सेव्यः पुरा वै गन्धमादनः

ഈ ഗന്ധമാദനം മഹാസമുദ്രത്തിന്റെ നടുവിൽ, ഉല്ലാസമായി ഉരുളുന്ന തിരമാലകളുടെ മദ്ധ്യേ നിലകൊള്ളുന്നു; പുരാതനകാലത്ത് ഇത് മുനിഗണങ്ങൾ സേവിച്ചും ആദരിച്ചും വന്ന പുണ്യസ്ഥലമായിരുന്നു.

Verse 13

ततो नलेन सेतौ तु बद्धे तन्मध्यगोचरः । रामाज्ञयाखिलैः सेव्यो बभूव मनुजैरपि

പിന്നീട് നലൻ സേതു കെട്ടിയപ്പോൾ, ഇത് ആ വഴിയുടെ മദ്ധ്യത്തിൽ യാത്രയ്ക്കു കൈവരുന്ന സ്ഥാനമായി; രാമന്റെ ആജ്ഞപ്രകാരം ഇത് എല്ലാവരാലും—മനുഷ്യരാലും പോലും—സേവിക്കപ്പെടുകയും ആദരിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തു.

Verse 14

सेतुरूपं गिरिं तं तु प्रार्थयेद्गंधमादनम् । क्षमाधर महापुण्य सर्वदेवनमस्कृत

അനന്തരം സേതുരൂപമായ ആ ഗന്ധമാദനപർവ്വതത്തെ പ്രാർത്ഥിക്കണം— “ഹേ ക്ഷമാധരാ! ഹേ മഹാപുണ്യവാനേ! സർവ്വദേവനമസ്കൃതാ! നമസ്കാരം।”

Verse 15

विष्ण्वा दयोऽपि ये देवास्सेवंते श्रद्धया सह । तं भवंतमहं पद्भ्यामाक्रमामि नगोत्तम

“വിഷ്ണു മുതലായ ദേവന്മാരും ശ്രദ്ധയോടെ നിന്നെ സേവിക്കുന്നു; എങ്കിലും ഹേ പർവ്വതോത്തമാ, ഞാൻ പാദങ്ങളാൽ നിന്നെ കാൽവെയ്ക്കുന്നു।”

Verse 16

क्षमस्व पादघातं मे दयया पापचेतसः । त्वन्मूर्द्धनि कृतावासं शंकरं दर्शयस्व मे

“കരുണയോടെ പാപചിത്തത്തിൽ നിന്നുണ്ടായ എന്റെ പാദഘാതം ക്ഷമിക്കണമേ. നിന്റെ ശിഖരത്തിൽ വസിക്കുന്ന ശങ്കരനെ എനിക്ക് ദർശിപ്പിക്കണമേ।”

Verse 17

प्रार्थयित्वा नरस्त्वेवं सेतुरूपं नगोत्तमम् । ततो मृदुपदं गच्छेत्पावनं गन्धमादनम्

ഇങ്ങനെ സേതുരൂപമായ പർവ്വതോത്തമനെ പ്രാർത്ഥിച്ച ശേഷം, മനുഷ്യൻ പാവനമായ ഗന്ധമാദനത്തിലേക്ക് മൃദുവായ പാദങ്ങളോടെ പോകണം।

Verse 18

अब्धौ तत्र नरः स्नात्वा पर्वते गन्धमादने । पिंडदानं ततः कुर्यादपि सर्षपमात्रकम्

അവിടെ സമുദ്രത്തിൽ സ്നാനം ചെയ്ത്, ഗന്ധമാദനപർവ്വതത്തിൽ ചെന്നു, മനുഷ്യൻ പിണ്ഡദാനം ചെയ്യണം— അത് കടുകുമാത്രമായാലും പോലും।

Verse 19

तृप्तिं प्रयांति पितरस्तस्य यावद्युगक्षयः । शमीदलसमानान्वा दद्यात्पिंडान्पितॄन्प्रति

അവന്റെ പിതൃക്കൾ യുഗാന്ത്യം വരെ തൃപ്തി പ്രാപിക്കുന്നു. അല്ലെങ്കിൽ പിതൃക്കൾക്ക് ശമീപത്രത്തിന് തുല്യമായ അളവിൽ പിണ്ഡം സമർപ്പിക്കണം.

Verse 21

सर्वतीर्थोत्तमं पुण्यं नाम्ना पापविनाशनम् । अस्ति पुण्यतमं विप्राः पवित्रे गन्धमादने

ഹേ ബ്രാഹ്മണരേ! പവിത്രമായ ഗന്ധമാദന പർവ്വതത്തിൽ 'പാപവിനാശനം' എന്ന പേരിൽ അതിവിശിഷ്ടമായ ഒരു പുണ്യതീർത്ഥമുണ്ട്, അത് സർവ്വതീർത്ഥങ്ങളിലും ഉത്തമമാണ്.

Verse 22

यस्य संस्मरणादेव गर्भवासो न विद्यते । तत्प्राप्य तु नरः स्नायात्स्वदे हमलनाशनम् । तत्र स्नानान्नरो याति वैकुण्ठं नात्र संशयः

ഏതിനെ സ്മരിക്കുന്നതു കൊണ്ടു മാത്രം പുനർജന്മം ഇല്ലാതാകുന്നുവോ, അവിടെ എത്തി മനുഷ്യൻ തന്റെ ശരീരത്തിലെ പാപങ്ങളെ കഴുകിക്കളയാൻ സ്നാനം ചെയ്യണം. അവിടെ സ്നാനം ചെയ്യുന്നതിലൂടെ മനുഷ്യൻ വൈകുണ്ഠം പ്രാപിക്കുന്നു, ഇതിൽ സംശയമില്ല.

Verse 23

ऋषय ऊचुः । सूत पापविनाशाख्य तीर्थस्य ब्रूहि वैभवम् । व्यासेन बोधितस्त्वं हि वेत्सि सर्वं महामुने

ഋഷികൾ പറഞ്ഞു: ഹേ സൂത! 'പാപവിനാശനം' എന്ന തീർത്ഥത്തിന്റെ മാഹാത്മ്യം ഞങ്ങൾക്ക് പറഞ്ഞുതന്നാലും. വ്യാസനാൽ ഉപദേശിക്കപ്പെട്ടവനാകയാൽ, ഹേ മഹാമുനേ! അങ്ങ് എല്ലാം അറിയുന്നു.

Verse 24

श्रीसूत उवाच । ब्रह्माश्रमपदे वृत्तां पार्श्वे हिमवतः शुभे । वक्ष्यामि ब्राह्मणश्रेष्ठा युष्माकं तु कथां शुभाम्

ശ്രീ സൂതൻ പറഞ്ഞു: ഹേ ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠരേ! ഹിമാലയത്തിന്റെ പവിത്രമായ പാർശ്വഭാഗത്തുള്ള ബ്രഹ്മാശ്രമത്തിൽ നടന്ന ഒരു ശുഭകരമായ കഥ ഞാൻ നിങ്ങൾക്ക് പറഞ്ഞുതരാം.

Verse 25

अस्याश्रमपदं पुण्यं ब्रह्माश्रमपदे शुभे । नानावृक्षगणाकीर्णं पार्श्वे हिमवतः शुभे

ആ ആശ്രമസ്ഥലം അത്യന്തം പുണ്യവും മംഗളകരവും ആയിരുന്നു; ‘ബ്രഹ്മാശ്രമം’ എന്ന നാമത്തിൽ പ്രസിദ്ധം. ഹിമവാന്റെ ശുഭപാർശ്വത്തിൽ സ്ഥിതിചെയ്ത്, നാനാവിധ വൃക്ഷസമൂഹങ്ങളാൽ നിറഞ്ഞിരുന്നു.

Verse 26

वहुगुल्मलताकीर्णं मृगद्विपनिषेवितम् । सिद्धचारणसंघुष्टं रम्यं पुष्पितकाननम्

അത് അനവധി കുറ്റിച്ചെടികളും വള്ളികളും കൊണ്ട് സാന്ദ്രമായിരുന്നു; മൃഗങ്ങളും ഗജങ്ങളും സഞ്ചരിച്ച് സേവിക്കുന്നതായിരുന്നു. സിദ്ധ-ചാരണരുടെ സ്തുതിധ്വനികളാൽ മുഴങ്ങുന്ന, പുഷ്പങ്ങൾ വിരിഞ്ഞ മനോഹരമായ കാനനമായിരുന്നു.

Verse 27

वृतिभिर्बहुभिः कीर्णं तापसैरुशोभितम् । ब्राह्मणैश्च महाभागैः सूर्यज्वलनसंनिभैः

അത് അനവധി വേലികളും ആവരണങ്ങളും കൊണ്ട് നിറഞ്ഞിരുന്നു; തപസ്വികളാൽ അത്യന്തം ശോഭിച്ചിരുന്നു. കൂടാതെ മഹാഭാഗ്യ ബ്രാഹ്മണന്മാരാലും—ജ്വലിക്കുന്ന സൂര്യനെപ്പോലെ തേജസ്സുള്ളവരാലും—പ്രകാശിതമായിരുന്നു.

Verse 28

नियमव्रतसं पन्नैः समाकीर्णं तपस्विभिः । दीक्षितैर्यागहेतोश्च यताहारैः कृतात्मभिः

അത് നിയമവും വ്രതവും സമ്പന്നമായ തപസ്വികളാൽ നിറഞ്ഞിരുന്നു—യാഗഹേതുവായി ദീക്ഷിതർ, ആഹാരത്തിൽ സംയമമുള്ളവർ, ആത്മനിയന്ത്രണത്തിൽ സ്ഥാപിതർ.

Verse 29

वेदाध्ययनसंपन्नैर्वैदिकैः परिवेष्टितम् । वर्णिभिश्च गृहस्थैश्च वानप्रस्थैश्च भिक्षुभिः

അത് വേദാധ്യയനത്തിൽ നിപുണരായ വൈദികജനങ്ങളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ടിരുന്നു; കൂടാതെ ബ്രഹ്മചാരികൾ, ഗൃഹസ്ഥർ, വാനപ്രസ്ഥർ, ഭിക്ഷുക്കൾ എന്നിവരാലും സമ്പന്നമായിരുന്നു.

Verse 30

स्वाश्रमाचारनिरतैः स्ववर्णोक्तविधायिभिः । वालखिल्यैश्च मुनिभिः संप्राप्तैश्च मरीचिभिः

ആ ആശ്രമത്തിൽ തങ്ങളുടെ തങ്ങളുടെ ആശ്രമധർമ്മത്തിൽ നിരതരായി, തങ്ങളുടെ വർണ്ണോക്തവിധികൾ വിശ്വസ്തമായി അനുഷ്ഠിക്കുന്ന മുനിമാർ ഉണ്ടായിരുന്നു; വാലഖില്യ ഋഷികളും അവിടെ സന്നിഹിതരായിരുന്നു, മറിയീചി മുതലായവരും എത്തിച്ചേർന്നിരുന്നു।

Verse 31

तत्राश्रमे पुरा कश्चिच्छूद्रो दृढमतिर्द्विजाः । साहसी ब्राह्मणाभ्याशमाजगाम मुदान्वितः

ഹേ ദ്വിജന്മാരേ! ആ ആശ്രമത്തിൽ പണ്ടുകാലത്ത് ദൃഢമതി എന്നൊരു ശൂദ്രൻ ഉണ്ടായിരുന്നു; സ്വഭാവത്തിൽ ധൈര്യശാലിയായ അവൻ സന്തോഷത്തോടെ ബ്രാഹ്മണന്മാരുടെ സമീപത്തേക്ക് വന്നു।

Verse 32

आगतो ह्याश्रमपदं पूजितश्च तपस्विभिः । नाम्ना दृढमतिः शूद्रः साष्टांगं प्रणनाम वै

അവൻ ആശ്രമസ്ഥാനത്ത് എത്തിയപ്പോൾ തപസ്വികൾ അവനെ ആദരത്തോടെ സ്വീകരിച്ചു. ദൃഢമതി എന്ന ആ ശൂദ്രൻ അപ്പോൾ സാഷ്ടാംഗ പ്രണാമം ചെയ്തു।

Verse 33

तान्स दृष्ट्वा मुनिगणान्देवकल्पान्महौजसः । कुर्वतो विविधान्यज्ञान्संप्रहृष्य स शूद्रकः

ദേവസദൃശരും മഹാതേജസ്സുള്ളവരുമായ മുനിഗണങ്ങൾ വിവിധ യജ്ഞങ്ങൾ അനുഷ്ഠിക്കുന്നതു കണ്ടപ്പോൾ ആ ശൂദ്രൻ പരമഹർഷത്തോടെ പുളകിതനായി।

Verse 34

अथास्य बुद्धिरभवत्तपःकर्तुमनुत्तमम् । ततोऽब्रवीत्कुलपतिं मुनिमागत्य तापसम्

അപ്പോൾ അവനിൽ അത്യുത്തമമായ തപസ്സു ചെയ്യണമെന്ന ബുദ്ധി ഉദിച്ചു. തുടർന്ന് അവൻ ആശ്രമത്തിന്റെ കുലപതിയായ തപസ്വി മുനിയെ സമീപിച്ച് പറഞ്ഞു।

Verse 35

दृढमतिरुवाच । तपोधन नमस्तेऽस्तु रक्ष मां करुणानिधे । तव प्रसादादिच्छामि धर्मं चर्तुं द्विजर्षभ

ദൃഢമതി പറഞ്ഞു— ഹേ തപോധനേ, നമസ്കാരം. ഹേ കരുണാനിധേ, എന്നെ രക്ഷിക്കണമേ. ഹേ ദ്വിജശ്രേഷ്ഠാ, നിങ്ങളുടെ പ്രസാദത്താൽ ഞാൻ ധർമ്മാചരണം ചെയ്യാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.

Verse 36

तस्मादभिगतं मां त्वं यागे दीक्षय सुव्रत । ब्रह्मन्नवरवर्णोऽहं शूद्रो जात्यास्मि सत्तम

അതുകൊണ്ട് ഞാൻ നിങ്ങളുടെ അടുക്കൽ വന്നിരിക്കുന്നു; ഹേ സുവ്രതാ, യാഗത്തിനായി എന്നെ ദീക്ഷിപ്പിക്കണമേ. ഹേ ബ്രാഹ്മണാ, ഞാൻ ഏറ്റവും താഴ്ന്ന വർണ്ണക്കാരൻ; ജന്മത്തിൽ ഞാൻ ശൂദ്രൻ, ഹേ സത്തമാ.

Verse 37

शुश्रूषां कर्तुमिच्छामि प्रपन्नाय प्रसीद मे । एवमुक्ते तु शूद्रेण तमाह ब्राह्मणस्तदा

ഞാൻ ശുശ്രൂഷ ചെയ്യാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു; ശരണാഗതനായ എന്നോടു പ്രസന്നനാകണമേ. ശൂദ്രൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, അപ്പോൾ ബ്രാഹ്മണൻ അവനോടു പറഞ്ഞു.

Verse 38

कुलपतिरुवाच । यागे दीक्षयितुं शक्यो न शूद्रो हीनजन्मभाक् । श्रूयतां यदि ते बुद्धिः शुश्रूषानिरतो भव

കുലപതി പറഞ്ഞു— നിലവിലുള്ള നിയമപ്രകാരം ഹീനജന്മനായ ശൂദ്രന് യാഗദീക്ഷയ്ക്ക് അർഹതയില്ല. എന്നാൽ കേൾക്കുക; നിന്റെ നിശ്ചയം സത്യമായാൽ, ശുശ്രൂഷയിൽ നിരതനാകുക.

Verse 39

उपदेशो न कर्तव्यो जातिहीनस्य कर्हिचित् । उपदेशे महान्दोष उपाध्यायस्य विद्यते

‘ജാതിഹീനൻ’ എന്നു കരുതപ്പെടുന്നവനോട് ഒരിക്കലും ഉപദേശം നൽകരുത്. ഉപദേശം നൽകിയാൽ ഉപാധ്യായന് മഹാദോഷം വരുമെന്നു പറയപ്പെടുന്നു.

Verse 40

नाध्यापयेद्बुधः शूद्रं तथा नैव च याजयेत् । न पाठयेत्तथा शूद्रं शास्त्रं व्याकरणादिकम्

പണ്ഡിതൻ ശൂദ്രനെ അധ്യാപിപ്പിക്കരുത്; അവനുവേണ്ടി യജ്ഞ-യാജനവും നടത്തരുത്. അതുപോലെ വ്യാകരണാദി ശാസ്ത്രങ്ങൾ ശൂദ്രനോട് പഠിപ്പിക്കരുത്.

Verse 41

काव्यं वा नाटकं वापि तथालंकारमेव च । पुराणमितिहासं च शूद्रं नैव तु पाठयेत्

കാവ്യം, നാടകം, അലങ്കാരശാസ്ത്രം എന്നിവ ശൂദ്രനോട് പഠിപ്പിക്കരുത്; അതുപോലെ പുരാണവും ഇതിഹാസവും അവനോട് പാഠം ചെയ്യിക്കരുത്.

Verse 42

यदि चोपदिशेद्विप्रः शूद्रं चैतानि कर्हिचित् । त्यजेयुर्ब्राह्मणा विप्रं तं ग्रामाद्ब्रह्मसंकुलात्

ഒരിക്കൽ എങ്കിലും ഒരു വിപ്രൻ ശൂദ്രനോട് ഈ കാര്യങ്ങൾ ഉപദേശിച്ചാൽ, ബ്രാഹ്മണർ ആ വിപ്രനെ വേദപവിത്രത നിറഞ്ഞ ഗ്രാമത്തിൽ നിന്ന് പുറത്താക്കണം.

Verse 43

शूद्राय चोपदेष्टारं द्विजं चंडालवत्त्यजेत् । शूद्रं चाक्षरसंयुक्तं दूरतः परिवर्जयेत्

ശൂദ്രനോട് ഉപദേശിക്കുന്ന ദ്വിജനെ ചണ്ഡാലനെപ്പോലെ ഉപേക്ഷിക്കണം. അക്ഷരവിദ്യയോടെ കൂടിയ ശൂദ്രനെ ദൂരത്തുനിന്നുതന്നെ ഒഴിവാക്കണം.

Verse 44

अतः शुश्रूष भद्रं ते ब्राह्मणाञ्छ्रद्धया सह । शूद्रस्य द्विजशुश्रूषा मन्वादिभिरुदीरिता

അതിനാൽ നിന്റെ മംഗളത്തിനായി ശ്രദ്ധയോടെ ബ്രാഹ്മണരെ സേവിക്കു. ശൂദ്രനു ദ്വിജശുശ്രൂഷ മനു മുതലായവർ വിധിയായി പ്രസ്താവിച്ചിട്ടുണ്ട്.

Verse 45

नहि नैसर्गिकं कर्म परित्यक्तुं त्वमर्हसि । एवमुक्तस्तु मुनिना स शूद्रोऽचिंतयत्तदा

നീ നിന്റെ സ്വാഭാവിക (നിയതമായ) സ്വധർമ്മകർമ്മം ഉപേക്ഷിക്കുവാൻ അർഹനല്ല. മുനി ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ ആ ശൂദ്രൻ അപ്പോൾ ഗാഢമായി ചിന്തിച്ചു.

Verse 46

किं कर्तव्यं मया त्वद्य व्रते श्रद्धा हि मे पुरा । यथा स्यान्मम विज्ञानं यतिष्येऽहं तथाद्य वै

ഇന്ന് ഞാൻ എന്ത് ചെയ്യണം? മുമ്പ് എനിക്ക് വ്രതത്തിൽ സത്യമായ ശ്രദ്ധ ഉണ്ടായിരുന്നു. എനിക്കുള്ളിൽ യഥാർത്ഥ ബോധം ഉദിക്കുവാൻ, ഇന്ന് തന്നെ അതനുസരിച്ച് ഞാൻ പരിശ്രമിക്കും.

Verse 47

इति निश्चित्य मनसा शूद्रो दृढमतिस्तदा । गत्वाश्रमपदाद्दूरं कृतवानुटजं शुभम्

ഇങ്ങനെ മനസ്സിൽ നിശ്ചയിച്ച് ആ ശൂദ്രൻ ദൃഢനിശ്ചയിയായി. ആശ്രമസ്ഥാനത്തിൽ നിന്ന് ദൂരെയായി പോയി ഒരു മംഗളമായ കുടിൽ പണിതു.

Verse 48

तत्र वै देवतागारं पुण्यान्यायतनानिच । पुष्पारामादिकं चापि तटाकखननादिकम्

അവിടെ അവൻ ദേവതാഗൃഹവും മറ്റു പുണ്യസ്ഥാനങ്ങളും സ്ഥാപിച്ചു. പുഷ്പോദ്യാനങ്ങൾ മുതലായവ ഒരുക്കി, കുളം കുഴിക്കൽ പോലുള്ള പ്രവൃത്തികളും ചെയ്തു.

Verse 49

श्रद्धया कारयामास तपःसिद्ध्यर्थमात्मनः । अभिषेकांश्च नियमानुपवासादिकानपि

സ്വന്തം തപസ്സിന്റെ സിദ്ധിക്കായി അവൻ ശ്രദ്ധയോടെ ഇവയെല്ലാം നടത്തിച്ചു. അഭിഷേകങ്ങൾ, നിയമാനുഷ്ഠാനം, ഉപവാസം മുതലായവയും വിധിപൂർവ്വം ആചരിച്ചു.

Verse 50

बलिं च कृत्वा हुत्वा च दैवतान्यभ्यपूजयत् । संकल्पनियमोपेतः फलाहारो जितेंद्रियः

അവൻ ബലി അർപ്പിക്കുകയും ഹോമം നടത്തുകയും ചെയ്ത് ദേവതകളെ യഥാവിധി ആരാധിച്ചു. സംकल्प-നിയമങ്ങളോടെ, ഫലാഹാരിയായി, ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ നിയന്ത്രിച്ചു.

Verse 51

नित्यं कंदैश्च मूलैश्च पुष्पैरपि तथा फलैः । अतिथीन्पूजयामास यथावत्समुपागतान्

അവൻ നിത്യം കിഴങ്ങുകളും വേരുകളും പുഷ്പങ്ങളും ഫലങ്ങളും കൊണ്ട്, യഥാവിധി എത്തിയ അതിഥികളെ ധർമ്മാനുസാരം യഥോചിതമായി ആദരിച്ചു.

Verse 52

एवं हि सुमहान्कालो व्यतिचक्राम तस्य वै । अथाश्रममगात्तस्य सुमतिर्नाम नामतः

ഇങ്ങനെ അവനു വളരെ ദീർഘകാലം കഴിഞ്ഞുപോയി. തുടർന്ന് ‘സുമതി’ എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെട്ട ഒരു മുനി അവന്റെ ആശ്രമത്തിലേക്ക് വന്നു.

Verse 53

द्विजो गर्गकुलोद्भूतः सत्यवादी जितेंद्रियः । स्वागतेन मुनिं पूज्य तोषयित्वा फलादिकैः

ഗർഗകുലത്തിൽ ജനിച്ച ആ ദ്വിജൻ സത്യവാദിയും ഇന്ദ്രിയജിതനും ആയിരുന്നു. അവൻ സ്വാഗതം ചെയ്ത് മുനിയെ പൂജിച്ച് ഫലാദികളാൽ തൃപ്തിപ്പെടുത്തി.

Verse 54

कथयन्वै कथाः पुण्याः कुशलं पर्यपृच्छत । इत्थं सप्रणिपाताद्यैरुपचारैस्तु पूजितः

അവൻ പുണ്യപ്രദമായ കഥകൾ പറയുകയും മുനിയുടെ കുശലക്ഷേമം ചോദിക്കുകയും ചെയ്തു. ഇങ്ങനെ പ്രണാമം മുതലായ ഉപചാരങ്ങളാൽ മുനി ആദരിക്കപ്പെട്ടു.

Verse 55

आशीर्भिरभिनंद्यैनं प्रतिगृह्य च सत्क्रियाम् । तमापृछ्य प्रहृष्टाप्मा स्वाश्रमं पुनराययौ

ആശീർവാദവചനങ്ങളാൽ അവനെ അഭിനന്ദിച്ച് അവന്റെ സത്കാരാതിഥ്യം സ്വീകരിച്ചു, മുനി അവനോട് വിടപറഞ്ഞു; ഹർഷഭരിതഹൃദയനായി വീണ്ടും തന്റെ ആശ്രമത്തിലേക്ക് മടങ്ങി।

Verse 56

एवं दिनेदिने विप्रः शूद्रेस्मिन्पक्षपातवान् । आगच्छदाश्रमं तस्य द्रष्टुं तं शूद्रयोनिजम्

ഇങ്ങനെ ദിനംപ്രതി ആ ബ്രാഹ്മണൻ ആ ശൂദ്രനോടു പക്ഷപാതം (സ്നേഹം) കാണിച്ച്, ശൂദ്രയോനിയിൽ ജനിച്ച ആ മനുഷ്യനെ കാണാൻ അവന്റെ ആശ്രമത്തിലേക്ക് വരികയായിരുന്നു।

Verse 57

बहुकालं द्विजस्याभूत्संसर्गः शूद्रयोनिना । स्नेहस्य वशमापन्नः शूद्रोक्तं नातिचक्रमे

ദീർഘകാലം ആ ദ്വിജന് ശൂദ്രയോനിയിൽ ജനിച്ചവനുമായി അടുത്ത സഹവാസം ഉണ്ടായി. സ്നേഹത്തിന്റെ അധീനനായി, ശൂദ്രൻ പറഞ്ഞതിനെ അതിക്രമിക്കാതെ അതനുസരിച്ചേ പ്രവർത്തിച്ചു।

Verse 58

अथागतं द्विजं शूद्रः प्राह स्नेहवशीकृतम् । हव्यकव्यविधानं मे कृत्स्नं ब्रूहि मुनीश्वर

അപ്പോൾ ശൂദ്രൻ, സ്നേഹവശീകരിക്കപ്പെട്ട് വന്ന ആ ബ്രാഹ്മണനോട് പറഞ്ഞു—“മുനീശ്വരാ! ദേവാർപ്പണമായ ഹവ്യവും പിതൃാർപ്പണമായ കവ്യവും സംബന്ധിച്ച സമ്പൂർണ്ണവിധാനം എനിക്ക് പറഞ്ഞുതരുക।”

Verse 59

पितृकार्यविधानार्थं देवकार्यार्थमेव च । मंत्रानुपदिश त्वं मे महालयविधिं तथा

“പിതൃകാര്യവിധാനത്തിനും ദേവകാര്യത്തിനും വേണ്ടി, നിങ്ങൾ എനിക്ക് മന്ത്രോപദേശം നൽകുക; അതുപോലെ മഹാലയാചരണത്തിന്റെ ശരിയായ വിധിയും പറഞ്ഞുതരിക।”

Verse 60

अष्टकाश्राद्धकृत्यं च वैदिकं यच्च किंचन । सर्वमेतद्रहस्यं मे ब्रूहि त्वं वै गुरुर्मतः

അഷ്ടകാ-ശ്രാദ്ധകൃത്യത്തിന്റെ ഗൂഢതത്ത്വവും, വൈദികമായതെന്തെങ്കിലും എല്ലാം എനിക്കു ഉപദേശിക്കണമേ. നിങ്ങൾ എന്റെ ഗുരുവെന്നു കരുതപ്പെടുന്നതിനാൽ സമസ്ത രഹസ്യവും പറയുക.

Verse 61

एवमुक्तः स शूद्रेण सर्वमेतदुपादिशत् । कारयामास तस्यायं पितृकार्यादिकं तथा

ശൂദ്രൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ ആ ദ്വിജൻ അവനോട് എല്ലാം ഉപദേശിച്ചു. കൂടാതെ പിതൃകാര്യാദി ബന്ധപ്പെട്ട കർമങ്ങളും വിധിപൂർവ്വം ചെയ്യിപ്പിച്ചു.

Verse 62

पितृकार्ये कृते तेन विसृष्टः स द्विजो गतः । अथ दीर्घेण कालेन पोषितः शूद्रयोनिना

അവൻ പിതൃകാര്യങ്ങൾ പൂർത്തിയാക്കിയപ്പോൾ ആ ദ്വിജനെ വിടവാങ്ങിച്ചു; അദ്ദേഹം പോയി. പിന്നെ ദീർഘകാലത്തിന് ശേഷം അതേ വ്യക്തി ശൂദ്രയോണിയിൽ ജനിച്ച് പോഷിക്കപ്പെട്ടു.

Verse 63

त्यक्तो विप्रगणैः सोऽयं पंचत्वमगमद्द्विजः । वैवस्वतभटैर्नीत्वा पातितो नरकेष्वपि

വിപ്രസമൂഹം ഉപേക്ഷിച്ച ഈ ദ്വിജൻ മരണത്തെ പ്രാപിച്ചു. വൈവസ്വതൻ (യമൻ) ഭടന്മാർ അവനെ കൊണ്ടുപോയി നരകങ്ങളിലേക്കും തള്ളിവിട്ടു.

Verse 64

कल्पकोटिसहस्राणि कल्पकोटिशतानि च । भुक्त्वा क्रमेण नरकांस्तदंते स्था वरोऽभवत्

ആയിരക്കോടി കല്പങ്ങളും നൂറുകോടി കല്പങ്ങളും ക്രമമായി നരകഭോഗം അനുഭവിച്ച്, അവസാനം അവൻ സ്ഥാവരത്വം (അചല യോനി) പ്രാപിച്ചു.

Verse 65

गर्दभस्तु ततो जज्ञे विड्वराहस्ततः परम् । जज्ञेऽथ सारमेयोऽसौ पश्चाद्वायसतां गतः

അപ്പോൾ അവൻ കഴുതയായി ജനിച്ചു; തുടർന്ന് മലഭക്ഷക വരാഹമായി. പിന്നെ നായയായി ജനിച്ച്, അവസാനം കാക്കയുടെ അവസ്ഥയിൽ പ്രവേശിച്ചു.

Verse 66

अथ चंडालतां प्राप शूद्रयोनिमगात्ततः । गतवान्वैश्यतां पश्चात्क्षत्रियस्तदनंतरम्

പിന്നീട് അവൻ ചണ്ഡാലാവസ്ഥ പ്രാപിച്ചു; തുടർന്ന് ശൂദ്രയോണിയിലേക്കു പോയി. പിന്നെ വൈശ്യത്വം നേടി, ഉടൻതന്നെ ക്ഷത്രിയനായി ജനിച്ചു.

Verse 67

प्रबलैर्बाध्यमानोऽसौ ब्राह्मणो वै तदाऽभवत् । उपनीतः स पित्रा तु वर्षे गर्भाष्टमे द्विजः

ശക്തമായ വിധിബാധകളാൽ അമർന്നു പോയ അവൻ അപ്പോൾ ബ്രാഹ്മണനായി. ആ ദ്വിജനെ ഗർഭഗണനപ്രകാരം എട്ടാം വർഷത്തിൽ പിതാവ് ഉപനയനം നടത്തി യജ്ഞോപവീതം ധരിപ്പിച്ചു.

Verse 68

वर्तमानः पितुर्गेहे स्वाचाराभ्यासतत्परः । गच्छन्कदाचिद्गहने गृहीतो ब्रह्मरक्षसा

പിതൃഗൃഹത്തിൽ വസിച്ച് സദാചാരാഭ്യാസത്തിൽ നിരതനായിരുന്ന അവൻ, ഒരിക്കൽ ഘനവനത്തിലൂടെ പോകുമ്പോൾ ബ്രഹ്മരാക്ഷസൻ പിടികൂടി.

Verse 69

रुदन्भ्रमन्स्खल न्मूढः प्रहसन्विलपन्नसौ । शश्वद्धाहेति च वदन्वैदिकं कर्म सोऽत्यजत्

അവൻ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് അലഞ്ഞു, ഇടറിവീണ് മൂഢനായി—ഒരിക്കൽ ചിരിച്ചു, ഒരിക്കൽ വിലപിച്ചു; നിരന്തരം ‘കത്തിക്കൂ! കത്തിക്കൂ!’ എന്നു പറഞ്ഞുകൊണ്ട് വൈദികകർമ്മങ്ങളെ ഉപേക്ഷിച്ചു.

Verse 70

दृष्ट्वा सुतं तथाभूतं पिता दुःखेन पीडितः । सुतमादाय च स्नेहा दगस्त्यं शरणं ययौ

മകനെ ആ ഭയാനക അവസ്ഥയിൽ കണ്ട പിതാവ് ദുഃഖത്തിൽ പീഡിതനായി. സ്നേഹത്തോടെ മകനെ എടുത്തുകൊണ്ട് ശരണത്തിനായി അഗസ്ത്യ മുനിയുടെ അടുക്കൽ ചെന്നു.

Verse 71

भक्त्या मुनिं प्रणम्यासौ पिता तस्य सुतस्य वै । तस्मै निवेदयामास स्वपुत्रस्य विचेष्टितम्

ഭക്തിയോടെ ആ പിതാവ് മുനിയെ നമസ്കരിച്ചു; തന്റെ മകന്റെ വിചിത്രവും വേദനാജനകവുമായ പെരുമാറ്റം അദ്ദേഹത്തോട് അറിയിച്ചു.

Verse 72

अब्रवीच्च तदा विप्रः कुम्भजं मुनिपुंगवम् । एष मे तनयो ब्रह्मन्गृहीतो ब्रह्मरक्षसा

അപ്പോൾ ആ വിപ്രൻ മുനിപുംഗവനായ കുംഭജനോട് പറഞ്ഞു—“ഹേ ബ്രഹ്മൻ, എന്റെ ഈ മകനെ ബ്രഹ്മരാക്ഷസൻ പിടിച്ചിരിക്കുന്നു.”

Verse 73

सुखं न भजते ब्रह्मन्रक्ष तं करुणादृशा । नास्ति मे तनयोऽ प्यन्यः पितॄणामृणमुक्तये

“ഹേ ബ്രഹ്മൻ, അവന് സുഖം ലഭിക്കുന്നില്ല; കരുണാദൃഷ്ടിയാൽ അവനെ രക്ഷിക്കണമേ. പിതൃഋണത്തിൽ നിന്ന് മോചിതനാകാൻ എനിക്ക് മറ്റൊരു മകനുമില്ല.”

Verse 74

अस्य पीडाविनाशार्थमुपायं ब्रूहि कुम्भज । त्वत्समस्त्रिषु लोकेषु तपःशीलो न विद्यते

“ഹേ കുംഭജ, ഈ പീഡ നശിപ്പാനുള്ള ഉപായം പറയണമേ. മൂന്നു ലോകങ്ങളിലും തപസ്സിലും ശീലത്തിലും നിങ്ങളെപ്പോലെ മറ്റാരുമില്ല.”

Verse 75

अग्रणीः शिवभक्तानामुक्तस्त्वं हि महर्षिभिः । त्वां विनास्य परित्राणं न मेपुत्रस्य विद्यते

മഹർഷിമാർ നിങ്ങളെ ശിവഭക്തന്മാരിൽ അഗ്രഗണ്യനെന്ന് പ്രസ്താവിച്ചിട്ടുണ്ട്. നിങ്ങളില്ലാതെ എന്റെ പുത്രന് രക്ഷയൊന്നുമില്ല.

Verse 76

पित्रे कृपां कुरुष्व त्वं दयाशीला हि साधवः । श्रीसूत उवाच । एवमुक्तस्तदा तेन कुम्भजो ध्यानमास्थितः

പിതാവിനോടു കരുണ കാണിക്കണമേ; സദ്ജനർ സ്വഭാവതഃ ദയാശീലരാണ്. ശ്രീസൂതൻ പറഞ്ഞു—ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ കുംഭജൻ (അഗസ്ത്യൻ) ധ്യാനത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു.

Verse 77

ध्यात्वा तु सुचिरं कालमब्रवीद्ब्राह्मणं ततः । अगस्त्य उवाच । पूर्वजन्मनि ते पुत्रो ब्राह्मणोऽयं महामते

ദീർഘകാലം ധ്യാനിച്ച ശേഷം അദ്ദേഹം ആ ബ്രാഹ്മണനോട് പറഞ്ഞു. അഗസ്ത്യൻ പറഞ്ഞു—ഹേ മഹാമതേ, മുൻജന്മത്തിൽ നിന്റെ ഈ പുത്രൻ ബ്രാഹ്മണനായിരുന്നു.

Verse 78

सुमतिर्नाम विप्रोऽयं मतिं शूद्राय वै ददौ । कर्माणि वैदिकान्येष सर्वाण्युपदि देश वै

ഈ ബ്രാഹ്മണന്റെ പേര് സുമതി. അവൻ ഒരു ശൂദ്രനു വിദ്യ നൽകി, എല്ലാ വൈദിക കർമങ്ങളും ഉപദേശിക്കുകയും ചെയ്തു.

Verse 79

अतोऽयं नरकान्भुक्त्वा कल्पकोटिसहस्रकम् । जातो भुवि तदंतेषु स्थावरादिषु योनिषु

അതുകൊണ്ട് അവൻ ആയിരക്കോടി കല്പങ്ങൾ വരെ നരകഭോഗം അനുഭവിച്ചു; പിന്നെ അവസാനം ഭൂമിയിൽ സ്ഥാവരാദി യോനികളിൽ ജനിച്ചു.

Verse 80

इदानीं ब्राह्मणो जातः कर्मशेषेण ते सुतः । यमेन प्रेषितेनात्र गृहीतो ब्रह्मरक्षसा

ഇപ്പോൾ നിന്റെ പുത്രൻ പൂർവകർമ്മശേഷഫലവശാൽ ബ്രാഹ്മണനായി ജനിച്ചു; എങ്കിലും ഇവിടെ യമൻ അയച്ച ബ്രഹ്മരാക്ഷസൻ അവനെ പിടിച്ചിരിക്കുന്നു।

Verse 81

क्रूरेण पातकेनाद्धा पूवजन्मकृतेन वै । उपायं ते प्रवक्ष्यामि ब्रह्मरक्षोविनाशने

നിശ്ചയമായും പൂർവജന്മത്തിൽ ചെയ്ത ക്രൂരപാപം കൊണ്ടാണ് ഇത് സംഭവിച്ചത്; ബ്രഹ്മരാക്ഷസനാശത്തിനുള്ള ഉപായം ഞാൻ നിന്നോട് പറയും।

Verse 82

शृणुष्व श्रद्धया युक्तः समाधाय च मानसम् । दक्षिणांभोनिधौ विप्र सेतुरूपो महागिरिः

ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കുക, മനസ്സിനെ ഏകാഗ്രമാക്കുക; ഹേ വിപ്രാ, ദക്ഷിണ സമുദ്രത്തിൽ സേതുരൂപമായ മഹാഗിരി നിലകൊള്ളുന്നു।

Verse 83

वर्तते दैवतैः सेव्यः पावनो गन्धमादनः । तस्योपरि महातीर्थं नाम्ना पापविनाशनम्

ദേവന്മാർ സേവിക്കുന്ന പാവനമായ ഗന്ധമാദനം അവിടെ നിലകൊള്ളുന്നു; അതിന്റെ മുകളിൽ ‘പാപവിനാശനം’ എന്ന മഹാതീർത്ഥം ഉണ്ട്।

Verse 84

अस्ति पुण्यं प्रसिद्धं च महापातकनाशनम् । भूतप्रेतपिशाचानां वेतालब्रह्म रक्षसाम्

അത് പുണ്യകരവും പ്രസിദ്ധവുമായ മഹാപാതകനാശകമാണ്; ഭൂതം, പ്രേതം, പിശാച്, വേതാളം, ബ്രഹ്മരാക്ഷസം എന്നിവയെയും അകറ്റുന്നു।

Verse 85

महतां चैव रोगाणां तीर्थं तन्नाशकं स्मृतम् । सुतमादाय गच्छ त्वं तत्तीर्थं सेतुमध्यगम्

ആ തീർത്ഥം മഹാരോഗങ്ങളെയും നശിപ്പിക്കുന്നതെന്നു സ്മരിക്കപ്പെടുന്നു. പുത്രനെ കൂട്ടിക്കൊണ്ട് സേതുപ്രദേശത്തിന്റെ മദ്ധ്യത്തിലുള്ള ആ പുണ്യതീർത്ഥത്തിലേക്ക് പോകുക।

Verse 86

प्रयतः स्नापय सुतं तीर्थे पापविनाशने । स्नानेन त्रिदिनं तत्र ब्रह्मरक्षो विनश्यति

നിയമശുദ്ധിയോടെ പാപവിനാശന-തീർത്ഥത്തിൽ പുത്രനെ സ്നാനിപ്പിക്കുക. അവിടെ മൂന്നു ദിവസം സ്നാനം ചെയ്താൽ ബ്രഹ്മരാക്ഷസൻ നശിക്കും।

Verse 87

नैवोपायांतरं तस्य विनाशे विद्यते भुवि । तस्माच्छीघ्रं प्रयाहि त्वं रामसेतुं विमुक्तिदम्

അതിന്റെ നാശത്തിനായി ഭൂമിയിൽ മറ്റൊരു മാർഗവും ഇല്ല. അതുകൊണ്ട് വേഗത്തിൽ മോക്ഷദായകമായ രാമസേതുവിലേക്കു പോകുക।

Verse 88

तत्र पापविनाशाख्यतीर्थे स्नापय ते सुतम् । मा विलंबं कुरुष्वात्र त्वरया याहि वै द्विज

അവിടെ ‘പാപവിനാശന’ എന്ന തീർത്ഥത്തിൽ നിന്റെ പുത്രനെ സ്നാനിപ്പിക്കുക. ഇവിടെ താമസിക്കരുത്—വേഗത്തിൽ പോകുക, ഹേ ദ്വിജ।

Verse 89

इत्युक्तः स द्विजोऽगस्त्यं प्रणम्य भुवि दण्डवत् । अनुज्ञातश्च तेनासौ प्रययौ गंधमादनम्

ഇങ്ങനെ ഉപദേശിക്കപ്പെട്ട ആ ബ്രാഹ്മണൻ ഭൂമിയിൽ ദണ്ഡവത് പ്രണാമം ചെയ്ത് അഗസ്ത്യനെ വന്ദിച്ചു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ അനുവാദം ലഭിച്ച് ഗന്ധമാദനത്തിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു।

Verse 91

सस्नौ स्वयं च विप्रेंद्राः पिता पापविनाशने । अथ तस्य सुतस्तत्र विमुक्तो ब्रह्मरक्षसा

അപ്പോൾ ആ വിപ്രേന്ദ്രനായ പിതാവ് സ്വയം പാപവിനാശന തീർത്ഥത്തിൽ സ്നാനം ചെയ്തു. അതേ സ്ഥലത്ത് അവന്റെ പുത്രൻ ബ്രഹ്മരാക്ഷസബാധയിൽ നിന്ന് വിമുക്തനായി.

Verse 92

समजायत नीरोगः स्वस्थः सुन्दररूपधृक् । सर्वसंपत्समृद्धोऽसौ भुक्त्वा भोगाननेकशः

അവൻ രോഗമുക്തനായി, പൂർണ്ണ ആരോഗ്യത്തോടെ സുന്ദരരൂപധാരിയായി. സർവ്വസമ്പത്തിലും സമൃദ്ധനായി പലവിധ ഭോഗങ്ങൾ അനുഭവിച്ചു.

Verse 93

देहांते प्रययौ मुक्तिं स्नानात्पापविनाशने । पितापि तत्र स्नानेन देहांते मुक्तिमाप्तवान्

ജീവിതാന്തത്തിൽ പാപവിനാശനത്തിൽ സ്നാനം ചെയ്ത ഫലമായി അവൻ മുക്തി പ്രാപിച്ചു. പിതാവും അവിടെ സ്നാനം ചെയ്ത് ദേഹാന്തത്തിൽ മോക്ഷം നേടി.

Verse 94

तेनोपदिष्टो यः शूद्रः स भुक्त्वा नरकान्क्रमात् । अनेकासु जनित्वा च कुत्सितास्वपियोनिषु

അവൻ ഉപദേശിച്ച ഒരു ശൂദ്രൻ ക്രമമായി നരകങ്ങൾ അനുഭവിച്ച്, പലവട്ടം നിന്ദ്യമായ യോനികളിലും ജനിച്ചു.

Verse 95

गृध्रजन्मा भवत्पश्चाद्गंधमादनपर्वते । स कदाचिज्जलं पातुं तीर्थे पापविनाशने

പിന്നീട് ഗന്ധമാദന പർവതത്തിൽ അവൻ കഴുകൻ യോനിയിൽ ജനിച്ചു. ഒരിക്കൽ പാപവിനാശന തീർത്ഥത്തിൽ വെള്ളം കുടിക്കാൻ വന്നു.

Verse 96

समागतः पपौ तोयं सिषिचे चात्मनस्तनुम् । तदैव दिव्यदेहः सन्सर्वाभरणभूषितः

അവിടെ എത്തി അവൻ തീർത്ഥജലം പാനം ചെയ്തു, തന്റെ ദേഹത്തിൽ തളിച്ചു. അതേ ക്ഷണത്തിൽ തന്നെ സർവ്വാഭരണങ്ങളാൽ അലങ്കൃതമായ ദിവ്യദേഹം അവൻ ധരിച്ചു.

Verse 97

दिव्यमाल्यांबरधरो रक्तचंदनरूषितः । दिव्यं विमानमारुह्य शोभितश्छत्रचामरैः

ദിവ്യമാലയും വസ്ത്രവും ധരിച്ചു, രക്തചന്ദനലേപിതനായി, അവൻ ദിവ്യവിമാനത്തിൽ आरोഹിച്ചു; അത് ഛത്രവും ചാമരവും കൊണ്ട് ശോഭിച്ചു.

Verse 98

उत्तमस्त्रीपरिवृतः प्रययावमरालयम्

ഉത്തമ അപ്സരസ്ത്രീകളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ടവനായി അവൻ അമരലോകമായ ദേവാലയത്തിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു.

Verse 99

श्रीसूत उवाच । एवं प्रभावमेतद्वै तीर्थं पापविनाशनम् । स्वर्गदं मोक्षदं पुण्यं प्रायश्चित्तकरं तथा । ब्रह्मविष्णुमहे शानैः सेवितं सुरसेवितम्

ശ്രീസൂതൻ പറഞ്ഞു—ഈ പാപവിനാശന തീർത്ഥത്തിന്റെ മഹിമ ഇങ്ങനെയത്രേ; ഇത് സ്വർഗ്ഗദായകം, മോക്ഷദായകം, പരമപുണ്യപ്രദം, പ്രായശ്ചിത്തകരവും ആകുന്നു; ബ്രഹ്മാ, വിഷ്ണു, മഹേശൻ എന്നിവർ സേവിക്കുന്നതും ദേവന്മാർ ആരാധിക്കുന്നതുമാണ്.

Verse 101

इत्थं रहस्यं कथितं मुनींद्रास्तद्वैभवं पापविनाशनस्य । यत्राभिषेकात्सहसा विमुक्तौ द्विजश्च शूद्रश्च विनिंद्यकृत्यौ

ഹേ മുനീന്ദ്രന്മാരേ, ഇങ്ങനെ പാപവിനാശനത്തിന്റെ രഹസ്യവും വൈഭവവും പറഞ്ഞു; അവിടെ അഭിഷേകസ്നാനം മാത്രം ചെയ്താൽ, നിന്ദ്യകൃത്യങ്ങൾ ചെയ്തിട്ടുണ്ടെങ്കിലും, ദ്വിജനും ശൂദ്രനും സഹസാ വിമുക്തരാകുന്നു.