Skanda Purana — Brahma Khanda, Shloka 1
युधिष्ठिर उवाच । धर्मारण्यकथां पुण्यां श्रुत्वा तृप्तिर्न मे विभो । यदायदा कथयसि तदा प्रोत्सहते मनः । अतः परं किमभवत्परं कौतूहलं हि मे
yudhiṣṭhira uvāca | dharmāraṇyakathāṃ puṇyāṃ śrutvā tṛptirna me vibho | yadāyadā kathayasi tadā protsahate manaḥ | ataḥ paraṃ kimabhavatparaṃ kautūhalaṃ hi me
യുധിഷ്ഠിരൻ പറഞ്ഞു—ഹേ വിഭോ! ധർമ്മാരണ്യത്തിന്റെ പുണ്യകഥ കേട്ടിട്ടും എനിക്ക് തൃപ്തിയില്ല. നിങ്ങൾ ഓരോ തവണ പറയുമ്പോഴും എന്റെ മനസ്സ് കൂടുതൽ ഉത്സുകമാകുന്നു. അതിനാൽ പിന്നെ എന്തു സംഭവിച്ചു? എന്റെ കൗതുകം അത്യന്തം മഹത്താണ്.
Yudhiṣṭhira
Tirtha: Dharmāraṇya
Type: kshetra
Listener: Vyāsa (addressed as 'vibho')
Scene: A royal sage (Yudhiṣṭhira) seated respectfully, hands joined, leaning forward with bright curiosity as he asks the next episode of the Dharmāraṇya account; a calm āśrama setting with palm-leaf manuscripts and a seated Vyāsa nearby.
FAQs
Holy narratives (māhātmya-kathā) intensify devotion and spiritual longing; true hearing increases yearning rather than mere satiety.
Dharmāraṇya, presented as a sacred forest whose māhātmya is worth repeated hearing.
No direct ritual is prescribed here; the implied practice is śravaṇa (devout listening) to the māhātmya.