Adhyaya 26

Verse 1

व्यास उवाच । मार्कंडेयोद्धाटितं वै स्वर्गद्वारमपावृतम् । तत्र ये देहसंत्यागं कुर्वंति फलकांक्षया

വ്യാസൻ പറഞ്ഞു: മാർക്കണ്ഡേയനാൽ തുറക്കപ്പെട്ട സ്വർഗ്ഗവാതിൽ തുറന്നുതന്നെ കിടക്കുന്നു. അവിടെ ഫലത്തെ ആഗ്രഹിച്ചുകൊണ്ട് ആര് ദേഹത്യാഗം ചെയ്യുന്നുവോ...

Verse 2

लभंते तत्फलं ह्यंते विष्णोः सायुज्यमाप्नुयुः । अतः किं बहुनोक्तेन द्वारवत्यां सदा नरैः

അവർ അവസാനം ആ ഫലം നേടുകയും വിഷ്ണുവിനോട് സായൂജ്യം പ്രാപിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. അതിനാൽ, അധികം പറയുന്നതിൽ എന്ത് കാര്യം? ദ്വാരവതിയിൽ എപ്പോഴും മനുഷ്യരാൽ...

Verse 3

देहत्यागः प्रकर्तव्यो विष्णोर्लोकजिगीषया । अनाशके जले वाग्नौ ये च संति नरोत्तमाः । सर्वपापविनिर्मुक्ता यांति विष्णोः पुरीं सदा

വിഷ്ണുലോകം ജയിക്കണമെന്ന ആഗ്രഹത്തോടെ ദേഹത്യാഗം ചെയ്യണം. നിരാഹാരത്തിലൂടെയോ, വെള്ളത്തിലോ, തീയിലോ ദേഹത്യാഗം ചെയ്യുന്ന ഉത്തമരായ മനുഷ്യർ, എല്ലാ പാപങ്ങളിൽ നിന്നും മോചിതരായി വിഷ്ണുവിന്റെ പുരിയിലേക്ക് പോകുന്നു.

Verse 4

अन्योपि व्याधिरहितो गच्छेदनशनं तु यः । सर्वपाप विनिर्मुक्तो याति विष्णोः पुरीं नरः

മറ്റൊരു മനുഷ്യനും രോഗരഹിതനായി ഉപവാസം അനുഷ്ഠിക്കുവാൻ പുറപ്പെടുകയാണെങ്കിൽ, അവൻ സർവ്വപാപങ്ങളിൽ നിന്നു വിമുക്തനായി വിഷ്ണുവിന്റെ പുരിയെ പ്രാപിക്കുന്നു।

Verse 5

शतवर्षसहस्राणां वसेदंते दिवि द्विजः । ब्राह्मणेभ्यः परं नास्ति पवित्रं पावनं भुवि

ദ്വിജൻ സ്വർഗത്തിൽ ആയിരക്കണക്കിന് വർഷങ്ങൾ വസിച്ചാലും, ഭൂമിയിൽ ബ്രാഹ്മണന്മാരേക്കാൾ മേലായ പവിത്രവും പാവനവും ഒന്നുമില്ല।

Verse 6

उपवासै स्तथा तुल्यं तपः कर्म्म न विद्यते । नास्ति वेदात्परं शास्त्रं नास्ति मातृसमो गुरु

ഉപവാസത്തോടു തുല്യമായ തപസ്സുകർമ്മം ഇല്ല; വേദത്തേക്കാൾ ഉയർന്ന ശാസ്ത്രം ഇല്ല; മാതാവിനോടു തുല്യനായ ഗുരുവുമില്ല।

Verse 7

न धर्मात्परमस्तीह तपो नानशनात्परम् । स्नात्वा यः कुरुते ऽत्रापि श्राद्धं पिंडोदकक्रियाम्

ഇവിടെ ധർമ്മത്തേക്കാൾ ഉയർന്നത് ഒന്നുമില്ല; ഉപവാസത്തേക്കാൾ വലിയ തപസ്സുമില്ല। ഇവിടെ സ്നാനം ചെയ്ത് ശ്രാദ്ധം—പിണ്ഡവും ഉദകക്രിയയും—ചെയ്യുന്നവൻ മഹാഫലം പ്രാപിക്കുന്നു।

Verse 8

तृप्यंति पितरस्तस्य यावद्ब्रह्मदिवानिशम् । तत्र तीर्थे नरः स्नात्वा केशवं यस्तु पूजयेत्

അവന്റെ പിതൃകൾ ബ്രഹ്മാവിന്റെ ഒരു പകലും രാത്രിയും നീളുന്ന കാലം വരെ തൃപ്തരായിരിക്കും। ആ തീർത്ഥത്തിൽ സ്നാനം ചെയ്ത് കേശവനെ പൂജിക്കുന്നവൻ അത്തരം സ്ഥിരഫലം പ്രാപിക്കുന്നു।

Verse 9

स मुक्तपातकैः सर्वेर्विष्णुलोकमवाप्नुयात् । तीर्थानामुत्तमं तीर्थं यत्र संनिहितो हरिः

അവൻ സകല പാപങ്ങളിൽ നിന്നുമുക്തനായി വിഷ്ണുലോകം പ്രാപിക്കുന്നു. തീർത്ഥങ്ങളിൽ അത്യുത്തമമായ തീർത്ഥം അതുതന്നെ—ഹരി സ്വയം സന്നിഹിതനായിരിക്കുന്നിടം.

Verse 10

हरते सकलं पापं तस्मिंस्तीर्थे स्थितस्य सः । मुक्तिदं मोक्षकामानां धनदं च धनार्थिनाम् । आयुर्दं सुखद चैव सर्वकामफलप्रदम्

ആ തീർത്ഥത്തിൽ വസിക്കുന്നവന്റെ സകല പാപവും അവൻ ഹരിക്കുന്നു. മോക്ഷകാമികൾക്ക് മുക്തി, ധനാർത്ഥികൾക്ക് ധനം, ആയുസ്സും സുഖവും നൽകി, എല്ലാ ധാർമ്മിക ആഗ്രഹങ്ങളുടെ ഫലവും പ്രസാദിക്കുന്നു.

Verse 11

किमन्येनात्र तीर्थेन यत्र देवो जनार्द्दनः । स्वयं वसति नित्यं हि सर्वेषामनुकम्पया

ഇവിടെ മറ്റൊരു തീർത്ഥം എന്തിന്, എല്ലാരോടും കരുണകൊണ്ട് ദേവൻ ജനാർദ്ദനൻ സ്വയം നിത്യവും വസിക്കുന്നിടത്ത്?

Verse 12

तत्र यद्दीयते किचिद्दानं श्रद्धासमन्वितम् । अक्षयं तद्भवेत्सर्वमिह लोके परत्र च

അവിടെ ശ്രദ്ധയോടെ എന്തെങ്കിലും ദാനം ചെയ്താൽ, അതെല്ലാം അക്ഷയമാകും—ഇഹലോകത്തിലും പരലോകത്തിലും.

Verse 13

यज्ञैर्दानैस्तपो भिश्च यत्फलं प्राप्यते बुधैः । तदत्र स्नानमात्रेण शूद्रैरपि सुसेवकैः

യജ്ഞം, ദാനം, തപസ്സ് എന്നിവകൊണ്ട് ബുദ്ധിമാന്മാർ നേടുന്ന ഫലം, ഇവിടെ വെറും സ്നാനമാത്രത്താൽ—സത്യസേവയിൽ നിലകൊള്ളുന്ന ശൂദ്രർക്കും—ലഭിക്കുന്നു.

Verse 14

तत्र श्राद्धं च यः कुर्यादेकादश्यामुपोषितः । स पितॄनुद्धरे त्सर्वान्नरकेभ्यो न संशयः

ആ പുണ്യസ്ഥാനത്ത് ഏകാദശി ഉപവസിച്ച് ശ്രാദ്ധം ചെയ്യുന്നവൻ, സംശയമില്ലാതെ തന്റെ എല്ലാ പിതൃപുരുഷന്മാരെയും നരകലോകങ്ങളിൽ നിന്ന് ഉദ്ധരിക്കുന്നു।

Verse 15

अक्षय्यां तृप्तिमाप्नोति परमात्मा जनार्द्दनः । दीयतेऽत्र यदुद्दिश्य तदक्षय्यमुदाहृतम्

ഇവിടെ പരമാത്മാവ് ജനാർദനൻ അക്ഷയമായ തൃപ്തി പ്രാപിക്കുന്നു; ഇവിടെ പുണ്യസങ്കൽപ്പത്തോടെ നൽകുന്ന ദാനം ‘അക്ഷയം’ എന്നു പ്രസിദ്ധമാണ്।