Skanda Purana — Brahma Khanda, Shloka 17
अति चन्द्रं च सूर्य्यं च शिखिनं च स्वयंप्रभा । दीप्यते नाकपृष्ठस्था भर्त्सयंतीव भास्करम्
ati candraṃ ca sūryyaṃ ca śikhinaṃ ca svayaṃprabhā | dīpyate nākapṛṣṭhasthā bhartsayaṃtīva bhāskaram
ആ സഭ സ്വയംപ്രഭയായി ചന്ദ്രനെയും സൂര്യനെയും അഗ്നിയെയും അതിക്രമിച്ച് ദീപ്തമായിരുന്നു. സ്വർഗ്ഗശിഖരത്തിൽ നിന്ന് ജ്വലിച്ച്, സൂര്യനെയേയും ശാസിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി।
Sūta (continuing narration)
Tirtha: Dharmāraṇya (celestial sabhā locus)
Type: kshetra
Scene: A blazing, self-luminous celestial structure poised on the ‘back of heaven,’ its radiance washing out the sun’s disc; moon and fire appear dim by comparison, as if the sun is being rebuked by a higher light.
FAQs
Divine brilliance surpasses all created lights, pointing to a transcendental source beyond sun, moon, and fire.
None; it is celestial description serving the narrative frame.
None.