Skanda Purana — Brahma Khanda, Shloka 77
वाग्देवी धृतवल्लकी शतमखो वेणुं दधत्पद्मजस्तालोन्निद्रकरो रमा भगवती गेयप्रयोगान्विता । विष्णुः सांद्रमृदंगवादनपटुर्देवाः समंतात्स्थिताः सेवंते तमनु प्रदोषसमये देवं मृडानीपतिम्
vāgdevī dhṛtavallakī śatamakho veṇuṃ dadhatpadmajastālonnidrakaro ramā bhagavatī geyaprayogānvitā | viṣṇuḥ sāṃdramṛdaṃgavādanapaṭurdevāḥ samaṃtātsthitāḥ sevaṃte tamanu pradoṣasamaye devaṃ mṛḍānīpatim
വാഗ്ദേവി വീണ ധരിക്കുന്നു; ശതമഖൻ (ഇന്ദ്രൻ) വേണു കൈക്കൊള്ളുന്നു; പദ്മജൻ (ബ്രഹ്മാവ്) കൈ ഉയർത്തി താളം കൊടുക്കുന്നു; ഭഗവതി രമ (ലക്ഷ്മി) ഗാനപ്രയോഗങ്ങളിൽ നിപുണയാണ്. വിഷ്ണു ഗംഭീര മൃദംഗവാദനത്തിൽ പടു; ദേവന്മാർ ചുറ്റും നില്ക്കുന്നു—ഇങ്ങനെ പ്രദോഷസമയത്ത് അവർ മൃഡാനീപതി ദേവനെ സേവിക്കുന്നു.
Unknown (devotional narrator within Brahmottarakhaṇḍa)
Tirtha: Kailāsa (as archetype for Pradoṣa worship everywhere)
Type: peak
Scene: A celestial concert around Śiva at Pradoṣa: Sarasvatī with vīṇā, Indra with flute, Brahmā keeping tāla, Lakṣmī singing, Viṣṇu playing mṛdaṅga; devas encircle, all serving Śiva, Pārvatī nearby.
FAQs
Pradoṣa is exalted as a supreme devotional moment: even the highest deities express reverence by serving Śiva.
No earthly tīrtha is specified; the verse depicts a celestial liturgy around Śiva, strengthening the māhātmya of Pradoṣa.
Implied: worship Śiva at Pradoṣa with music, song, and devoted attendance (sevā/bhakti).