Skanda Purana — Brahma Khanda, Shloka 66
अस्याश्च कीर्तिमालिन्यास्तव भक्त्या च मानद । तुष्टोऽहं संप्रयच्छामि वरं वरय दुर्लभम्
asyāśca kīrtimālinyāstava bhaktyā ca mānada | tuṣṭo'haṃ saṃprayacchāmi varaṃ varaya durlabham
ഹേ മാനദാ! നിന്റെ ഭക്തിയാലും ഈ കീർത്തിമാലിനിയുടെ ഭക്തിയാലും ഞാൻ പ്രസന്നനാകുന്നു. ഞാൻ നിനക്കൊരു വരം നൽകുന്നു; ദുർലഭമായതായാലും വരിക്ക.
Śiva
Scene: The deity, now openly pleased, addresses the king as ‘mānada’ and acknowledges Kīrtimālinī’s devotion; he offers a rare boon, inviting the king to choose.
FAQs
When devotion is proven, divine grace follows—Śiva becomes ‘tuṣṭa’ and offers even rare boons.
No specific sacred site is named in this verse; it highlights the general purāṇic principle of bhakti leading to prasāda.
None explicitly; the ‘practice’ implied is steadfast devotion (bhakti).