Skanda Purana — Brahma Khanda, Shloka 63
रुद्राक्षकंकणलसत्करदंडयुग्मो मालांतरालधृतभस्म सितत्रिपुंडूः । पंचाक्षरं परिपठन्परमंत्रराजं ध्यायन्सदा पशुपतेश्चरणं रमेथाः
rudrākṣakaṃkaṇalasatkaradaṃḍayugmo mālāṃtarāladhṛtabhasma sitatripuṃḍūḥ | paṃcākṣaraṃ paripaṭhanparamaṃtrarājaṃ dhyāyansadā paśupateścaraṇaṃ ramethāḥ
പ്രകാശിക്കുന്ന രുദ്രാക്ഷ കങ്കണങ്ങളാൽ അലങ്കരിച്ച ഇരുകൈകളും, മാലകളുടെ ഇടയിൽ ധരിച്ച വിഭൂതിയും, ദീപ്തമായ ത്രിപുണ്ഡ്രവും ഉള്ളവനായി—പരമ മന്ത്രരാജമായ പഞ്ചാക്ഷരം നിരന്തരം ജപിച്ച്, സദാ ധ്യാനിച്ച് പശുപതി (ശിവൻ)ന്റെ പാദങ്ങളിൽ രമിക്ക.
Unknown (narrative instruction within Brahmottarakhaṇḍa; speaker not explicit in the snippet)
Scene: A Śaiva sādhaka with rudrākṣa bracelets and garlands, ash and bright tripuṇḍra on the forehead, seated in meditation, lips softly moving in pañcākṣarī japa, mind fixed on Śiva’s feet (pāśupati-caraṇa).
FAQs
Śaiva identity and liberation are nurtured through mantra-japa, meditation, and the devotional marks and disciplines that keep one oriented toward Śiva.
No specific site is named; the verse emphasizes portable sacred practice (japa, bhasma, rudrākṣa) applicable everywhere.
Wear rudrākṣa, apply bhasma and tripuṇḍra, and repeatedly recite the Pañcākṣarī (Namaḥ Śivāya) with constant meditation.