Skanda Purana — Brahma Khanda, Shloka 87
उपगुह्य तदा तन्वी परमानंदनिर्वृता । न वेदात्मानमन्यं वा सुषुप्तेव परिश्रमात्
upaguhya tadā tanvī paramānaṃdanirvṛtā | na vedātmānamanyaṃ vā suṣupteva pariśramāt
അപ്പോൾ സുന്ദരസൂക്ഷ്മദേഹിയായ രാജ്ഞി അവനെ ചേർത്തുപിടിച്ച് പരമാനന്ദത്തിൽ നിറഞ്ഞു; ക്ഷീണത്തിൽ ഉറങ്ങിപ്പോയവളെപ്പോലെ, അവൾക്ക് സ്വയംപോലും മറ്റൊന്നുപോലും ബോധമില്ലാതായി।
Narrator (not specified in snippet; likely Purāṇic narrator within Brahmottarakhaṇḍa)
Scene: The queen holds the child tightly; her face softens; eyes half-close; the world around fades as she stands motionless, as if asleep from the release of strain.
FAQs
When suffering ends by divine aid, the mind can become absorbed in relief, forgetting even the sense of self.
No holy site is indicated in this verse.
None; it is a descriptive verse emphasizing emotional culmination.