Adhyaya 93

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्तु राजेन्द्र कल्होडीतीर्थमुत्तमम् । विख्यातं भारते लोके गङ्गायाः पापनाशनम्

ശ്രീ മാർകണ്ഡേയൻ പറഞ്ഞു—ഹേ രാജേന്ദ്രാ! തുടർന്ന് ഉത്തമമായ കല്ഹോടീ തീർത്ഥത്തിലേക്ക് പോകണം; അത് ഭാരതലോകത്തിൽ പ്രസിദ്ധവും ഗംഗയെപ്പോലെ പാപനാശിനിയും ആകുന്നു।

Verse 2

दुर्लभं मनुजैः पार्थ रेवातटसमाश्रितम् । प्राणिनां पापनाशाय ऊषरं पुष्करं तथा

ഹേ പാർഥാ! മനുഷ്യർക്കിത് ദുർലഭം, കാരണം ഇത് രേവാതടത്തെ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു; പ്രാണികളുടെ പാപനാശത്തിനായി ഇവിടെ ‘ഊഷരം’ എന്നും ‘പുഷ്കരം’ എന്നും പേരുള്ള പുണ്യജലങ്ങളും ഉണ്ട്।

Verse 3

तत्तु तीर्थमिदं पुण्यमित्येवं शूलिनो वचः । जाह्नवी पशुरूपेण तत्र स्नानार्थमागता

“ഈ തീർത്ഥം പുണ്യമാണ്”—എന്ന് ശൂലധാരി (ശിവൻ) അരുളിച്ചെയ്തു. തുടർന്ന് ജാഹ്നവി (ഗംഗ) മൃഗരൂപം ധരിച്ചു അവിടെ സ്നാനാർത്ഥം വന്നു.

Verse 4

अतस्तद्विश्रुतं लोके कल्होडीतीर्थमुत्तमम् । त्रिरात्रं कारयेत्तत्र पूर्णिमायां युधिष्ठिर

അതുകൊണ്ട് ആ ഉത്തമമായ കൽഹോടീ തീർത്ഥം ലോകത്തിൽ പ്രസിദ്ധമായി. ഹേ യുധിഷ്ഠിരാ, പൗർണ്ണമിദിനത്തിൽ അവിടെ മൂന്നു രാത്രികളുടെ വ്രതം അനുഷ്ഠിക്കണം.

Verse 5

रजस्तमस्तथा क्रोधं दम्भं मात्सर्यमेव च । एतांस्त्यजति यः पार्थ तेनाप्तं मोक्षजं फलम्

ഹേ പാർഥാ, രജസ്-തമസ്, ക്രോധം, ദംഭം, മാത്സര്യം എന്നിവയെ ആരെങ്കിലും ഉപേക്ഷിച്ചാൽ, ആ ത്യാഗം കൊണ്ടുതന്നെ മോക്ഷജനകമായ ഫലം ലഭിക്കുന്നു.

Verse 6

पयसा स्नापयेद्देवं त्रिसन्ध्यं च त्र्यहं तथा । पयो गोसम्भवं सद्यः सवत्सा जीवपुत्रिणी

ദിവസത്തിലെ മൂന്നു സന്ധികളിലും ദേവനെ പാലാൽ സ്നാപനം ചെയ്യിച്ച്, അതുപോലെ മൂന്നു ദിവസം അനുഷ്ഠിക്കണം. പാൽ ഉടൻ കറന്ന പശുവിന്റേതായിരിക്കണം—കിടാവുള്ളതും ജീവസന്താനമുള്ളതുമായ പശുവിന്റേത്.

Verse 7

कृत्वा तत्ताम्रजे पात्रे क्षौद्रेण चैव योजिते । ॐ नमः श्रीशिवायेति स्नानं देवस्य कारयेत्

അത് താമ്രപാത്രത്തിൽ ഒരുക്കി തേൻ ചേർത്ത്, “ഓം നമഃ ശ്രീശിവായ” എന്ന് ജപിച്ചുകൊണ്ട് ദേവന്റെ സ്നാനം (അഭിഷേകം) നടത്തണം.

Verse 8

स याति त्रिदशस्थानं नाकस्त्रीभिः समावृतः । यस्तत्र विधिवत्स्नात्वा दानं प्रेतेषु यच्छति

അവൻ ത്രിദശന്മാരുടെ ലോകത്തിലേക്ക് പോകുന്നു; അപ്സരസ്സുകൾ ചുറ്റിനിൽക്കും—അവിടെ വിധിപൂർവ്വം സ്നാനം ചെയ്ത് പ്രേത/പിതൃനിമിത്തം ദാനം ചെയ്യുന്നവൻ.

Verse 9

शुक्लां गां दापयेत्तत्र प्रीयतां मे पितामहाः । ब्राह्मणे शौचसम्पन्ने स्वदारनिरते सदा

അവിടെ വെളുത്ത പശുവിനെ ദാനം ചെയ്യിക്കണം—‘എന്റെ പിതാമഹന്മാർ പ്രസന്നരാകട്ടെ’ എന്ന ഭാവത്തോടെ; ശൗചാചാരസമ്പന്നനും സദാ സ്വപത്നീനിഷ്ഠനുമായ ബ്രാഹ്മണനു.

Verse 10

सवत्सां वस्त्रसंयुक्तां हिरण्योपरि संस्थिताम् । सत्त्वयुक्तो ददद्राजञ्छाम्भवं लोकमाप्नुयात्

ഹേ രാജാവേ, ശുദ്ധഹൃദയത്തോടെ കിടാവോടുകൂടി, വസ്ത്രാലങ്കൃതമായി, സ്വർണ്ണത്തിന്മേൽ സ്ഥാപിച്ച പശുവിനെ ദാനം ചെയ്യുന്നവൻ ശംഭുവിന്റെ ലോകം പ്രാപിക്കും.

Verse 93

। अध्याय

ഇതി അധ്യായം.