Adhyaya 87

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेन्महीपाल तीर्थं परमशोभनम् । स्थापितं मुनिसङ्घैर्यद्ब्रह्मवंशसमुद्भवैः

ശ്രീ മാർകണ്ഡേയൻ പറഞ്ഞു—ഹേ മഹീപാലാ! തുടർന്ന് ബ്രഹ്മവംശത്തിൽ ജനിച്ച മുനിസംഘങ്ങൾ സ്ഥാപിച്ച അത്യന്തം ശോഭനമായ തീർത്ഥത്തിലേക്ക് പോകണം.

Verse 2

ऋणमोचनमित्याख्यं रेवातटसमाश्रितम् । षण्मासं मनुजो भक्त्या तर्पयन् पितृदेवताः

ഇത് ‘ഋണമോചന’ എന്ന പേരിൽ പ്രസിദ്ധം; റേവാതടത്തെ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു. ആറുമാസം ഭക്തിയോടെ തർപ്പണം ചെയ്ത് പിതൃദേവതകളെ തൃപ്തിപ്പെടുത്തണം.

Verse 3

देवैः पितृमनुष्यैश्च ऋणमात्मकृतं च यत् । मुच्यते तत्क्षणान्मर्त्यः स्नातो वै नर्मदाजले

ദേവന്മാർ, പിതൃകൾ, മനുഷ്യർ എന്നിവരോടു താൻ ഏറ്റെടുത്ത ഏതൊരു കടവും—നർമദാജലത്തിൽ സ്നാനം ചെയ്ത ഉടനെ മർത്ത്യൻ അതേ ക്ഷണത്തിൽ മോചിതനാകുന്നു.

Verse 4

प्रत्यक्षं दुरितं तत्र दृश्यते फलरूपतः । तत्र तीर्थे तु यो राजन्नेकचित्तो जितेन्द्रियः

അവിടെ പാപം ഫലരൂപമായി പ്രത്യക്ഷമായി തന്നെ ദൃശ്യമാകുന്നു. ആ തീർത്ഥത്തിൽ, ഹേ രാജാവേ, ഏകചിത്തനായി ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ ജയിച്ചവൻ ആരായാലും…

Verse 5

स्नात्वा दानं च वै दद्यादर्चयेद्गिरिजापतिम् । ऋणत्रयविनिर्मुक्तो नाके दीप्यति देववत्

സ്നാനം ചെയ്ത് തീർച്ചയായും ദാനം നൽകുകയും ഗിരിജാപതി (ശിവൻ)നെ ആരാധിക്കുകയും വേണം. ത്രിവിധ ഋണങ്ങളിൽ നിന്ന് വിമുക്തനായി അവൻ സ്വർഗ്ഗത്തിൽ ദേവനെപ്പോലെ ദീപ്തനാകും.

Verse 87

। अध्याय

ഇതി അധ്യായം സമാപ്തം.