Adhyaya 223

Verse 1

मार्कण्डेय उवाच । ततः क्रोशान्तरे पार्थ वासवं तीर्थमुत्तमम् । वसुभिः स्थापितं तत्र स्थित्वा वै द्वादशाब्दकम्

മാർക്കണ്ഡേയൻ പറഞ്ഞു—ഹേ പാർഥാ! തുടർന്ന് ഒരു ക്രോശ ദൂരത്ത് ‘വാസവ’ എന്ന പരമോത്തമ തീർത്ഥമുണ്ട്. വസുക്കൾ അതിനെ അവിടെ സ്ഥാപിച്ച് പന്ത്രണ്ടു വർഷം അവിടെ വസിച്ചു।

Verse 2

धरो ध्रुवश्च सोमश्च आपश्चैवानिलोऽनलः । प्रत्यूषश्च प्रभासश्च वसवोऽष्टाविमे पुरा

ധരാ, ധ്രുവൻ, സോമൻ, ആപ, അനിലൻ, അനലൻ, പ്രത്യൂഷൻ, പ്രഭാസൻ—ഇവരാണ് പുരാതനകാലത്ത് ‘വസു’കളായി പ്രസിദ്ധമായ എട്ടുപേർ।

Verse 3

पितृशापपरिक्लिष्टा गर्भवासाय भारत । नार्मदं तीर्थमासाद्य तपश्चक्रुर्यतेन्द्रियाः

ഹേ ഭാരതാ! പിതൃശാപത്താൽ പീഡിതരായി ഗർഭവാസത്തിന് (പുനർജന്മത്തിന്) നിയതരായ ആ വസുക്കൾ നർമദാതീർത്ഥം പ്രാപിച്ച് ഇന്ദ്രിയസംയമത്തോടെ തപസ്സു ചെയ്തു।

Verse 4

आराधयन्तः परमं भवानीपतिमव्यम् । द्वादशाब्दानि राजेन्द्र ततस्तुष्टो महेश्वरः

ഹേ രാജേന്ദ്രാ! പന്ത്രണ്ടു വർഷം അവ്യയനായ പരമ ഭവാനീപതിയെ ആരാധിച്ചതിനാൽ അവസാനം മഹേശ്വരൻ പ്രസന്നനായി।

Verse 5

प्रत्यक्षः प्रददौ तेभ्यस्त्वभीष्टं वरमुत्तमम् । ततः स्वनाम्ना संस्थाप्य वसवस्तं महेश्वरम् । जग्मुराकाशमाविश्य प्रसन्ने सति शङ्करे

അവൻ പ്രത്യക്ഷനായി അവർ ആഗ്രഹിച്ച ഉത്തമ വരം നൽകി. തുടർന്ന് വസുക്കൾ തങ്ങളുടെ നാമത്തിൽ ആ മഹേശ്വരനെ പ്രതിഷ്ഠിച്ചു; ശങ്കരൻ പ്രസന്നനായപ്പോൾ അവർ ആകാശത്തിൽ പ്രവേശിച്ച് പുറപ്പെട്ടു।

Verse 6

ततः प्रभृति विख्यातं तीर्थं तद्वासवाह्वयम् । तस्मिंस्तीर्थे महाराज यो भक्त्या पूजयेच्छिवम् । यथालब्धोपहारैश्च दीपं दद्यात्प्रयत्नतः

അന്നുമുതൽ ആ തീർത്ഥം ‘വാസവ’ എന്ന നാമത്തിൽ പ്രസിദ്ധമായി. ഹേ മഹാരാജാ! ആ തീർത്ഥത്തിൽ ഭക്തിയോടെ ശിവനെ പൂജിക്കുന്നവൻ, ലഭിക്കുന്ന ഉപഹാരങ്ങളാൽ പരിശ്രമത്തോടെ ദീപദാനം ചെയ്യണം।

Verse 7

शुक्लपक्षे तदाष्टम्यां प्रत्यहं वापि शक्तितः । अष्टौ वर्षसहस्राणि स वसेच्छिवसंनिधौ

ശുക്ലപക്ഷത്തിലെ ആ അഷ്ടമിയിൽ—അല്ലെങ്കിൽ ശേഷിയനുസരിച്ച് പ്രതിദിനവും—അവൻ ശിവസന്നിധിയിൽ എട്ടായിരം വർഷത്തോളം പുണ്യഫലം പ്രാപിക്കുന്നു।

Verse 8

ततः शिवालयं याति गर्भवासं न पश्यति । पुष्पैर्वा पल्लवैर्वापि फलैर्धान्यैस्तथापि वा

അതിന് ശേഷം അവൻ ശിവാലയത്തെ പ്രാപിച്ച് ഇനി ഗർഭവാസം (പുനർജന്മം) കാണുകയില്ല. പുഷ്പങ്ങളാലോ, പല്ലവങ്ങളാലോ, ഫലങ്ങളാലോ, ധാന്യങ്ങളാലോ അർപ്പിച്ച് പൂജിക്കണം।

Verse 9

पूजयेद्देवमीशानं स दैन्यं नाप्नुयात्क्वचित् । सर्वशोकविनिर्मुक्तः स्वर्गलोके महीयते

ഈശാനദേവനെ പൂജിക്കുന്നവൻ ഒരിക്കലും ദൈന്യത്തിലേക്ക് വീഴുകയില്ല. സർവ്വശോകങ്ങളിൽ നിന്നു വിമുക്തനായി അവൻ സ്വർഗ്ഗലോകത്തിൽ മഹിമപ്പെടുന്നു.

Verse 10

एकाहमपि कौन्तेय यो वसेद्वासवेश्वरे । पापराशिं विनिर्धूय भानुवद्दिवि मोदते

ഹേ കൗന്തേയാ! വാസവേശ്വരത്തിൽ ഒരു ദിവസം പോലും വസിക്കുന്നവൻ പാപരാശി നീക്കി സൂര്യനെപ്പോലെ സ്വർഗ്ഗത്തിൽ ആനന്ദിക്കുന്നു.

Verse 11

विप्रांश्च भोजयेद्भक्त्या दद्याद्वासांसि दक्षिणाम्

ഭക്തിയോടെ ബ്രാഹ്മണരെ ഭോജനിപ്പിക്കുകയും ദക്ഷിണയായി വസ്ത്രങ്ങളും ദാനം ചെയ്യുകയും വേണം.